Maandelijks archief: februari 2006

Feb-26: Estland heeft gewonnen!

Wat mij betreft hebben de Esten de Olympische spelen van Torino-2006 gewonnen.

In de krant en op teletext was constant een lijst met landen te zien die de meeste medailles gescoort hebben. Probleem is echter dat de grote van landen sterk varieert. Nederland is niet te vergelijken met de USA, Rusland of zelfs Duitsland, maar met hun deelstaten als Illenois, Bashkirskaya of NordRhein-Westfalen.

Landen met meer inwoners kunnen uit meer sporters kiezen, en maken dus meer kans op een op medailles. Omdat recht te trekken heb ik het lijstje omgezet naar het aantal gouden medailles per miljoen inwoners. Daarbij geldt dat zilver een halve gouden plak is en brons 1/3de.

Voor Nederland maakt het niet veel uit, behalve dat we ruim voor de USA en net voor Duitsland eindigen. De Esten die nog geen 1,4 miljoen inwoners hebben komen met 3x goud op het langlaufen dik bovenaan gevolgt door Noorwegen en Oostenrijk.

De medaillelijst van 4 jaar eerder zag er niet eens zoveel anders uit, en met die van BeiJing-2008 ben ik doende.

Feb-24: ArmZalig?

1969: Ik scheur m’n bovenarm vlakbij m’n elleboog door een val tijdens gymles. In het ziekenhuis wordt besloten om het bot maar helemaal te breken omdat het dan sneller geneest. De arts en een verpleegkundige vinden verdoven niet nodig en trekken getwee m’n arm door midden. Dat deed gruwelijk zeer, die pijn kan ik me nog herinneren. De arm ging daarna in het gips.

Ik ‘mocht’ 3x terugkomen voor controle. Tijdens elke controle werd er een foto gemaakt. Dat klinkt nogal eenvoudig, maar was dat bepaald niet. Een ziekenhuisbezoek ging per bus die 45 minuten door een set lintdorpen rammelde. De afspraken stonden doorgaans voor 13:00 gepland. Elke keer bestond dat uit uren wachten in een zeer grote en vooral volle wachtruimte. Een aantal keren vertrokken we pas na 18:00 uit het ziekenhuis.

M’n arm genas prima en na 4 weken mocht het gips er af, daarna duurde het nog een paar weken voordat ie weer goed meedeed.

2006: Door een douchegeval scheur ik weer m’n rechterarm bij dezelfde elleboog, maar nu op een plek die moeilijk te breken valt. De arts twijfelde over gips of rekverband en door mijn bemoeizucht werd het rekverband.

Voor het hele spul was ik nog geen uur van huis. Dwz eerst via de huisarts die tussen mij en het ziekenhuis in woont. Hij keek ernaar en gaf me gelijk en regelde nog even een ziekenfondsnummer. In het ziekenhuis werd een ID-kaartje (had ik ook nog niet) gemaakt en wat foto’s. Naar die laatsten keek een kundige en vervolgens liep ik met ingepakte arm naar huis.

Na 1 week moest ik voor controle. Ik woon nu zo dichtbij, dat de looptocht -in- langer is dan -naar- het ziekenhuis. In de wachtkamer zitten 4 mensen en ik sta binnen 15 minuten weer buiten (en dus in m’n huis). Het rekverband ging er af en ik moest rustig-aan wat oefenen. De arts zei nog: “Ik zie u over 14 dagen.”

Dus na precies 2 weken stond ik weer bij dezelfde balie. Ik had echter uit de opmerking van de arts moeten begrijpen zelf een vervolgaspraak te regelen. Ik wilde best op een andere keer terugkomen, maar dat hoefde niet. Of ik toch maar even plaats wilde nemen in de wachtkamer. Nu zaten er 3 mensen en werd mijn naam al binnen 3 minuten afgeroepen. De arts was tevreden en ik werd niet meer terug verwacht. De totale tijd die ik van huis was, was minder dan 10 minuten. Kan het nog vlotter?

Binnen 3 weken was dit armklusje geklaard, dus eigenlijk 2 weken sneller dan na die breekpartij.

Ons regioziekenhuis en de klantvriendelijkheid van haar personeel is er in 37 jaar toch wel heel erg op vooruit gegaan. In 2043 (als ik weer m’n arm scheur) mag ik gewoon thuisblijven en worden nanobots per satellietverbinding op m’n arm afgestuurd. Binnen enkele minuten is ie dan genezen.

Feb-19: O-lympics

Het mag duidelijk zijn dat de medailles op Torino 2006 anders zijn dan vorige jaren; groter en voorzien van een gat. De laatste jaren werden de medailles al groter en ook dit is een stap in de olympische medaille-evolutie. Door dit gat gaat het neklint. Bij oude medailles zat dat aan een ringetje dat af kon breken. Als echte engineer (afgestudeerd in Chaotica en Hectica) snap ik dus meteen dat dit een innovative vooruitgang is. Ik snap ook dat het niet bij dit ontwerp blijft.

In 2010 verwacht ik dat de medaille nog groter wordt en het gat ook. Op deze manier is het lint niet meer nodig en wordt de medaille als armband gedragen. De uitreiking gaat dan ook anders. De schaatsers moeten nog een ererondje rijden en met hun arm een soort ringsteekmanoeuvre uithalen. Voor bobbers en schansspringers komen vergelijkbare happenings. Op deze manier kan alsnog een medaille verloren worden.

In 2014 voorzie ik een nog grotere medaille, met een nog veel groter gat. Deze nekring komt dan overeen met de vorm van een olympische ring. Op die manier is de lauwerkrans meteen geïntegreerd. De officials die in 2010 buitenspel stonden mogen nu weer volop meedoen. Zij moeten vanaf 3,14 meter de medaillering om het hoofd van de juiste sporter werpen.

Feb-17: Uitvogelen

De website van Tom is sinds begin 2006 te vinden op: www.tomjanssen.net.

Feb-14: Musica Olympica

De beelden die de NOS via het Internet levert zijn minder mooi als die van het Journaal of Nova. Dat heeft vast met de server-capaciteit van de NOS te maken en het aantal website-bezoekers. Het geluid heeft echter dezelfde 32Kbps en dat is best redelijk.

Nu vind ik de Olympische altijd mooi waar het om de muziek gaat. Dwz bij openingen komt vaak zeer aparte en mooie muziek, maar ook bij het ijsdansen. Dat laatste vind ik geen sport omdat er een jury aan te pas komt. Helaas moet dit, want onpartijdige metingen met een laser die het aantal pyrouetjes telt zijn er nog niet.

Dat ijsdansen gebeurt op mooie muziek. TV-kijkers horen daar weinig van omdat een commentaarstem er doorheen zit te leuteren. Mij bomt het aantal gemelde rietdekkers en vlaflippen voor geen meter. Die geluidslijn is daarbij een stuk slechter, waardoor de schaarse fragmenten hoorbare muziek zeer matig klinken. Via het Internet is dat prima opgelost. Ik keek naar kanaal 3 met het originele geluid en met zonder commentaar.

Er is trouwens nog wat opvallende muziek, maar dan bij het ijshockey. Daar zit een malloot op een orgel te rammen als het spannend wordt. Zal dit de missing link zijn tussen Sport en het Christendom?

Feb-10: Bekijk ’t maar!

(Opnieuw Aangepast. Het hele spul is normaal gemaakt en nu kan iedereen de online programma’s bekijken.)

Voor het eerst zendt de NOS live sport uit via het Internet. Bij de Tour de France lieten ze verstek gaat en konden Duitsers en Fransen wel online kijken en de NL-burgers dus niet. Nu heeft had de NOS een speciale website voor Torino-2006 gemaakt, die inmiddels ook op mijn PC wil openen.

De originele toegang sluit sloot PC’s met een SVGA en VGA scherm uit. De websitemaker vindt vond dat een scherm minimaal 700 pixels hoog moet meten. SVGA (wat nog altijd zo’n 20% gebruikt) is echter ‘maar’ 600 pixels hoog en daar wilde de NOS geen rekening mee houden.

Ik snapte echter niet waarom, de uitgezonden beelden hebben een oorspronkelijk formaat van 240 pixels hoog. Dat past zelfs op VGA. Met de bovenstaande link is het mogelijk om de 6 Torino kanalen direct te starten. Er wordt niet constant op uitgezonden, en IP-adressen uit het buitenland worden waarschijnlijk geblokkeerd ivbm uitzendrechten.


De web-uitzendingen zijn in QVGA = Quarter VGA = 320×240 pixels (schermpuntjes). Ter vergelijking, de gewone TV heeft 625 x 625 pixels. VGA = Video Graphics Array met 640×480 pixels was ooit de PC-standaard. Daarna SVGA = Super VGA = 800 x 600 pixels. Tegenwoordig gebruiken de meeste internetters een XGA (-scherm resolutie) = Extended Graphics Array = 1024×768. Voor breedbeeld Plasma/LCD-TV wordt vaak WXGA gebruikt = Wide XGA = 1366×768. SXGA = Super XGA = 1280×1024 en UXGA = Ultra XGA = 1600×1200 (is gelijk aan een 2 MegaPixel foto).


Plotseling ontdekte ik overigens een enorm voordeel. Online kon ik naar de opening kijken, en vooral goed naar de muziek luisteren, zonder dat daar een commentaarstem door zat te wauwelen. Ik heb al veel brieven naar de NOS gestuurd om bij sport het commentaar op het rechter kanaal te zetten en op links alleen het stadion-geluid. In dat geval zou ik zeer frequent voor het linker kanaal kiezen, zeker als die Dijkstra uit z’n nek zeurt. Als op zijn manier iemand de hele tijd in je oor lult terwijl je in een stadion zit, dan zou ik niet voor mezelf in kunnen staan. Deze online-keer dus helemaal toppie.

Feb-08: Klerestreek

Gisteren ging ik eventjes de stad in om er nog een broek bij te halen. Door mijn noodgedwongen linksigheid leek het me handig om m’n garderobe uit te breiden. Enkele weken terug had ik een corduroy broek aangeschaft die lekker zit, warm is en makkelijk te wassen.

Ik dus direct op het rek af. Het rek hing echter vol met dunne zomerbroeken. Dus maar even verder gekeken en jawel, geen winterkleren meer te vinden. Bij de andere bekende grote kleding winkels was het net zo beroerd. Zelfs in de “outlet”-winkels was geen winterbroek meer te vinden.

Nou ja, er waren wel spijkerbroeken, maar die barrels draag en koop ik liever niet. Comfort en gebruiksgemak gaan bij mij boven mode en meelopen met de horde.

Enkele jaren eerder was ik ook al eens tegen dit asynchrone seizoensgedrag der klerewinkels gelopen. Toen ik m’n sjaal in de trein had laten liggen, bleken sjaals nergens meer voorradig te zijn. En dat terwijl en nog een maand winter te gaan was.

Een raar gedoe allemaal. Het is net zoiets als alleen ijs in de winter verkopen en oliebollen in de zomer. Als je voorraad ijsjes vervolgens in de zomer opraken, krijg je doodleuk te horen: “nee we zijn nu met de oliebollen bezig, kom in Oktober maar terug, want dan schakelen we over op ijswaren”.

Maar goed, de sjaals hangen er nog.. ..enkele weken. Als je van plan bent om je sjaal te vergeten in bus of trein, dan kan je nu nog even een back-up halen.

Feb-03: Onderuit

Gisteren ging ik onderuit .. .. in de douchekamer. Een douchecel is het net niet, omdat er ook een toilet en een wasbak in zit. Badkamer ook niet echt omdat er geen bad in staat.

Doorgaans maak ik direct na het douchen die ruimte schoon met een wisser. Dat deed ik deze keer op m’n hurken, waarbij waarschijnlijk m’n rechterbeen uitgleed en ik ongewenst op m’n rechter onderarm ging zitten. De pijn die ik toen voelde kon ik me goed herinneren van 35 jaar terug. Ik bleek toen een bot in mijn arm gescheurd te hebben.

Toch kon ik deze keer nog de arm bewegen, en voelde ik geen verschillen met mijn linkerarm. Kortom geen uitstekende botten of zo. Het bleef wel zeer doen als ik die arm redelijk snel bewoog. Die acceleratiepijn zou wel iets als een kneuzing of een verrekte spier kunnen zijn.

Na een nacht gewacht te hebben werd het er niet beter op, dus toch maar even bij de huisarts langs. Binnen een uur maakte ik voor het eerst kennis met m’n nieuwe huisarts, hoorde ik mijn nieuwe verzekeringsnummer, werden er 4 foto’s gemaakt in het ziekenhuis en kwamen ze tot de conclussie dat er een scheurtje in m’n onderarm zit.

Eigenlijk had ik geen foto’s nodig om tot die conclussie te komen.

Maar wel razendsnel geholpen door huisarts en het ziekenhuis. Petje af!

En nu maar tikken met m’n linker wijsvinger. Bar lastig! Net als een muis met links bedienen. Mijn links geroerde maaltijd lukte gelukkig ook. Toch is alles beter dan 35 jaar terug, toen moest links schrijven met een balpen. Da’s pas echt lastig voor een rechtshandige.

Toch kan ik bij deze wel verklappen dat ik de komende tijd minder logjes maak en minder reageer. ;-)