Maandelijks archief: oktober 2006

Oct-29: Tijd voor wat anders

Vooral in het begin van het PC-tijdperk werd er flink opgeboden met hoge kloksnelheden. Als ze aan mij vroegen welke kloksnelheid ‘ik’ had, dan was mijn antwoord meestal 3,6 kiloseconde per uur.

Gisteravond was het weer raak en kwam het halfjaarlijkse omklokken weer om de hoek kijken. In kranten en op het Journaal kregen we overal hetzelfde verhaal te horen dat ‘we om 3 uur de klok 1 uur terug moeten zetten’.

Dat terwijl er best andere methodes zijn. Zo hadden we een electrische klok met een zeer energiezuinig motorje dat de klok synchroon laat lopen op de lichtnetfrequentie. Nu hoeft de Nuon van mij niet een uur gelijkspanning te leveren, waardoor ik zo’n klok niet hoef te verzetten. Ik wilde best om half 3 de wijzer even tegenhouden waardoor ie met dezelfde snelheid achteruit liep en na een half uur nog een zo’n ‘ingreepje’ om ‘m weer vooruit te laten lopen.

Bij batterijklokken met wijzers kan je de batterij een uurtje uit het vakje halen. Zo zijn er dus veel meer methodes om de tijd in de pas te krijgen.

Mijn PC-klok hoef ik ook niet te verzetten. Dat Windows98-geval komt er achter dat de zomertijd beëindigd is en stelt vervolgens een andere tijd voor. Nu hoeft ie dat niet meer te doen. Sinds na mijn dekselscharnieren ook het klokbatterijtje op is, heb ik een softwareprogrammatje geïnstalleerd. Die zet automatisch bij opstarten mijn PC-klok gelijk op informatie van een tijdserver in Italië. Bij XP zit dat al standaard in het systeem gebakken. Hoef je nix aan te doen.


Op m’n website staat stond sinds Internetheugenis een stukje over decimale tijd. Inmiddels is die website ter ziele en stond ie bij Webminlog. Maar ook die gaf de geest en WordPress.com laat het JavaScript niet toe. Dus staat sinds 2013 een versie op mijn Prutssite bij Blogspot.

Oct-27: Oerloggen

Ik heb me wel vaker afgevraagd wat een echt log is. Volgens mij moet dat gezocht worden in de VOC-tijd. Schepen werden er op uit gestuurd om nieuwe handelswaar op te sporen. Kapiteins kregen daarbij de opdracht om hun dagelijkse bevindingen nauwgezet in een logboek bij te houden, dan wel te loggen.

Bij terugkomst konden de opdrachtgevers nagaan wat er in het Verre Oosten en onderweg uitgespookt was. Welke matroos wanneer scheurbuik kreeg. En of dat door middelen adequaat opgelost werd, zodat zijn ‘downtime’ minimaal was. Of hoe bijvoorbeeld Chinezen geronseld werden en verscheept naar TaiWan om daar thee te verbouwen voor deze eerste en grootste multinational en AH-voorloper.

Zo’n Logboek of Scheepsjournaal werd maar door een enkeling bijgehouden. Matrozen kregen geen inzage, laat staan dat ze er aanvullend commentaar onder mochten krabbelen. Zo’n oerlog was meer te vergelijken met een Dagboek, waar bijkladden ook ongebruikelijk is.

Met een Weblog of (We) Blog is dat wel anders, zo zijn ze allemaal publiek inzichtelijk. Er zijn logs, zoals die van Wim de Bie waar reageren alleen per e-mail kan. Ik geef hem geen ongelijk, maar het is wel een zeer kleine minderheid die deze vorm hanteerd. Bij de meeste weblogs is reageren een must. Minder reacties staat gelijk aan een oninteressant log.

Als het om mijn serie Tocht-logs gaat voel ik me een beetje die VOC-kapitein. Alleen heb ik tijdens mijn fietstocht vrijwel niets opgeschreven. Ik was toen in het geheel niet van plan om er op deze manier uitgebreid over te loggen. Tijdens mijn vakantie denk ik niet aan computers of het Internet. Ik wil me graag laten leiden door de wind en de waan van de dag. Zo wens ik vooral te genieten van de onbekende omgeving en mensen die ik ontmoet.

Omdat deze vakantie slechts 2 weken duurde leek het me een week na aankomst wel leuk om mijn bevindingen een keer uitvoeriger te loggen. En dan niet alleen de leuke dingen, maar vooral de opvallende dingen.

Tijdens het tikken beleef ik m’n vakantie her. Da’s best mooi en prettig. Nadeeltje is dat zelfs ik het ‘te lang’ vind worden. Frequent speelt het ‘dia-avond’-syndroom door mijn hoofd. Zo’n avond waar je niet weg kunt en dia 172 weinig anders is dan dia 143. Door veel kleine voorvalltjes weg te laten probeer ik dat te voorkomen. Maar helaas ben ik de vertoner die het meegemaakt heeft en niet de toeschouwer die het moet ondergaan.

Ik xi wel dat het aantal reacties afneemt en reageurs mogelijk elders psychische hulp zoeken. Daar zit ik niet zo mee. Naast de afnemende reacties blijft het aantal unieke bezoekers gelijk en is er ook geen verandering te zien in het aantal pageviews. Ik zal dan ook proberen deze klus te klaren. Fietsen gaat duidelijk sneller en makkelijker dan loggen. :-)

(En nu niet allemaal uit beleefdheid een nietszeggende steun-reactie plaatsen, die ga ik te lijf met de delete-optie.)

Hoogachtend;

uw Kapitein, Roeier, Navigator en Boordwerktuigkundige.

Oct-25: Dubbel Ontkennen


Altijd lastig, die dubbele ontkenningen.

Oct-23: Aangepast Zoekvak

Al eerder logde ik hier over een zoekvak dat ik had toegevoegd. Dat ding was van Pico Search en deed het wel goed. Nadeel was dat ik telkens een opdracht moest geven om de tekst op m’n websites en web-logs opnieuw te laten indexeren. Hij doet dat dus niet uit zichzelf en ik vergeet dat te vaak.

Google vergeet dat dus niet. Google doet dat zeer frequent en meestal al binnen enkele dagen. Het logje van gisteren is alweer in Google te vinden.

Dus ik ben om en gebruik nu een zelfgemaakte widget, waarbij te kiezen is tussen zoeken in m’n web-log (Xinix), de fietsparkeerpol (Fpp), m’n website (Pi) en de afkortingenlijst op m’n website (Afk).

Als je ook zoiets wilt, dan kijk je via het menu Beeld in de Bron en copieer je daar het stukje code tussen {form> en {/form> naar kladblok (‘{‘ vervangen door ‘<'). Vervolgens vervang je daarin mijn webadressen door die van jezelf. Het resultaat plak je in de Menu-Typelist.

Oct-20: Tunnel zonder berg

Even een tussenlog. Loggen over een zwerffietsvakantie is leuk, maar met de huidige aanpak gaat dat nog wel eventjes duren. Ik heb dan ook veel log-items op de lange baan geschoven. Dat is geen probleem, omdat ik niet zo’n actualiteitenvolger ben.

Maar eergisteren bedacht ik daar een uitzondering op te maken. Wat ik op teletext zag trok mijn aandacht en tot-nu-toe zie ik er nog geen logjes over. Toch moet er een deel van de loggers zijn die dit ook heeft moeten opvallen. Dan denk ik vooral aan loggende vrachtwagenchauffeurs die frequent in Duitsland rijden.

Het gaat om deze teletext pagina:

13 maanden terug fietste ik na 1750km plots over een vergelijkbaar iets bij Hösbach-Goldbach. Een groot deel van de overkapping was gereed en als fietser had ik er geen last van verkeerslawaai. Het is opvallend dat zo’n leefbaarheids-project juist daar in Noord-West-Bayern uitgevoerd is, het BMW-bondsland.

Die overmaatse doos staat bekend als de ‘Tunnel ohne Berg’, de officiëele term die gebruikt wordt is ‘Einhausung’. Dat laat zich het beste vertalen met ‘Inkasten’. Ik begrijp dat de Haagse en Gelderse politici niet naar deze termen gezocht hebben en daarom het wiel opnieuw laten uitvinden. Als ze wel wat beter gegoogled hadden, dan wisten ze dat er vergelijkbare projecten zijn of worden uitgevoerd in Zwitserland, Oostenrijk, Oost- en Noord-Duitsland. Als ze nog wat Engelse termen hadden geprobeerd, dan is er vrijwel zeker iets te vinden bij de enorm overbevolkte kuststroken van Japan.

Dus stellen dat Nederland ermee ‘voorop kan lopen’ lijkt me wat achterhaald. Dat geval langs de Aschaff (een riviertje dat bij Aschaffenburg in de Main stroomt) ligt er al lang en breed. Daar wordt al een jaar ervaring mee opgedaan. Fora staan er vol van. Naast kreten over belastinggeld-verspilling schijnen enkele automobilisten ook epileptisch te worden door de zon-inval via de 1600 vensters.

Nu wil het geval dat dit logje precies tussen m’n vakantielogs past. Tussen Zeddam en Emmerich fietste ik over de BAB3, de ‘BundesAutoBahn Drei’ of beter de A3 van Duitsland. Die A3 begint bij Arnhem en gaat dwarsdoor Duitsland om vervolgens na Aschaffenburg tussen 2 kilometer afgedakte geluidswallen door te gaan. De Arhemse politici hebben geen TomTom nodig en hoeven alleen deze A3 af te rijden.

Oct-05: Rondje fietsen

In m’n vorige log gaf ik al aan dat ik mogelijk een rondje ging fietsen. Dat klonk vaag, en dat was het ook. Eigenlijk wilde ik begin-september al op fietsvakantie, maar ik had een maf gezondheidsprobleem. Als ik maar iets deed, dan had ik zo een flinke temperatuursverhoging. Na 10 minuten lopen om wat boodschappen te halen had ik zomaar 38 graden. Na 20 km fietsen zelfs 39.

Dus eerst maar eens bij de dokter langsgegaan. Echt beroerd voelde ik me niet, geen griepverschijnselen. Alleen een verhoging na inspanning die na een dik uur weer verdween. Na 5 buisjes bloed aftappen en een week wachten op het resultaat wist ik nog niets meer. M’n bloed was goed. De arts vond dat ik het nog maar een paar weken moest bekijken. Dat terwijl ik al zeker een een paar weken last had van dit gedoe en mogelijk nog veel langer.

Zelf flink gezocht op het Internet, maar daar vond ik ook niet veel. Verhoging na inspanning komt voor, maar hoe hoog dat mag oplopen en hoe snel dat moet verdwijnen werd me niet duidelijk. Ik deed wel het idee op om ook eens op een andere plaats m’n temperatuur te meten. En jawel, in mijn mond liep de temperatuur veel minder op dan in m’n gat. Eigenlijk nooit geweten dat er grote temperatuurverschillen in een lichaam kunnen zijn.

Het werd echter prachtig weer en ik bedacht toch maar de fiets te pakken. Ik zou wel zien of het wat werd. Eerst maar eens rustig-aan beginnen en in de bagage de termometer mee.

Met ‘rustig-aan’ leek het me wel wat om de omgeving van Hindeloopen te bekijken. Dat hoekje van Friesland had ik nog niet eerder gezien. Het idee was om eerst met de trein naar Enkhuizen te gaan en vandaar met de boot naar Stavoren. Vervolgens een kilometer of 30 fietsen met een matige snelheid.

Twee en een half uur voordat de boot vertrok stond ik op het perron van Alkmaar. Dus ruim op tijd. Na 10 minuten gingen alle borden op wit. Er was een seinstoring waarbij niet duidelijk werd hoe lang het zou duren. Vanaf het perron was over de spoorbrug een trein te zien die inderdaad stilstond. 20 minuten later was dat nog zo.

M’n ‘plan’ wijzigde en ik besloot naar het volgende station te fietsen. Leek me beter dan doelloos rondhangen op het perron. In Heerhugowaard gebeurde ook niets, dus fietste ik meteen maar door naar Hoorn. En ook daar geen leven in de brouwerij. Gelukkig had ik flink doorgefietst, want om de boot te halen bleef er in Hoorn nog maar een klein uur over.

Kortom niks rustig-aan. Met een gemiddelde snelheid van 25km/h haalde ik de boot op het nippertje. Daar kon ik dan wel weer mooi uitpuffen in een lekker zonnetje. :-)

Later op de avond bleek ik maar 37,6 te hebben opgelopen (of is dat opgefietst?). Viel dus best mee na 123km. De volgende dag wist ik me beter in te houden en stopte ik al na 93km in Appelscha. Daar had ik 38,1. Ik snapte er dus nix meer van.

Toch werd het na een paar dagen beter en ben ik bij Nijmegen de grens overgegaan. Na 12 dagen prachtig fietsweer was mijn thermostaat-probleem geheel weggefietst. Maar ja, toen begon het te hozen tussen Bitche (mooie citadel) en Sarregemines. 24 uur regen en de kans op nog een paar dagen leek me nix. Dus maar naar huis getreind.

Dwz eerst de trein naar Aachen genomen. Misschien was het daar nog wel lekker fietsweer. Dat had ik flink mis. Ook daar regende het en de temperatuur was er onder de 14 graden. Op het perron zag ik dat je daar tegenwoordig met een boemeltje naar Heerlen kan en dat leek me wel wat.

Toch een lekkere vakantie gehad. Eens kijken of die vage verschijnselen wegblijven.

Vervolg


Zie ook 17-07-2009: Wrijvingswarmte.

0044-WestFriesland

Het lijkt me wel leuk om de eerstkommende logjes wat meer te verhalen over m’n vakantie. Nadeel is wel dat ik dan weinig zal loggen over andere dingen die me bezig houden.

Door die eerder genoemde seinstoring ben ik al in Alkmaar op de fiets gestapt en dwars door West-Friesland gefietst. Ik weet daar de weg behoorlijk goed en fietste zoveel mogelijk langs de spoorlijn om te zien of er al weer treinen reden en sneed als het even kon flink af en probeerde vooral stoplichten te vermijden. Bij elkaar had ik 49km nodig om in Enkhuizen de veerboot te bereiken.

Het is er ook best mooi fietsen. Omdat ik mezelf geen oponthoud gunde ging ik ruim langs de achterkant van de Meisjesschool. Terwijl ik dat gebouw ook wel eens beter vanaf de voorkant wil bekijken. Mijn weg voerde ook hier langs de spoorlijn en dat schoot lekker op. Totdat die weg ophield en ik rechts- of linksaf moest.

Het werd rechtsaf omdat ik zo via de grote weg beter bij de veerhaven uit zou uitkomen. En plotseling was ik na 44km in Broekerhaven met die geinige overhaal. Je moet daar onder het overhaalgebouwtje doorfietsen en dat mikt vrij nauw met fietstassen achterop.

Ik was dus in het geheel niet van plan om hier langs te gaan en tijd voor een foto gunde ik me al helemaal niet. Dat hoefde ook niet omdat ik al eens eerder flink wat foto’s gemaakt had bij dit bouwwerk.

Ik heb toen zelfs een bewegend Gifje gemaakt waaruit de werking valt op te maken. Helaas heb ik het geval in al die keren dat ik er was nooit zien werken, en ook nu niet. Het gedoe met kettingen schijnt flink wat lawaai te maken. Uniek is ie wel. Ik heb nergens anders een vergelijkbaar geval gezien.

Begin met Kaart | Vervolg

0100-WestFryslân

Van West-Friesland naar West-Fryslân ging makkelijk. Op de pont kon ik heerlijk in het zonnetje uitrusten. Ik had toen zeker een hoge temperatuur, maar die nam ik lekker niet op.

Mijn fiets kon als eerste van boord. Dat is het voordeel als je als laatste komt. In het westen van Friesland nam ik er duidelijk meer m’n gemak van. Ik lette op dat de teller niet boven de 23km/h kwam. Dat terwijl ik nu de zuidenwind in de rug had.

Het eerste plaatsje dat ik bekeek was Worinchem (of zou het toch Workum heten?). Een leuk kerkje dat wat weg had van een vuurtoren met deksel. Het pleintje erachter was flink druk met dagjesfietsers. Hier ging het schijnbaar vooral om Jopie Huisman.

Het was mij te mooi weer om iets binnen te bekijken en ik ging verder naar Hindeloopen. Ook leuk. Meer bruggetjes en kleine rustieke straatjes. Hun scheve kerk kreeg ik niet goed voor de lens.

Maar ook daar was het nog maar 4 uur en ik dacht dat Makkum dan ook wel iets zou zijn. Dat viel me wat tegen. Dan maar eens in Bolsward kijken voor een slaapplek.

Net voor Exmorra moest ik tijdelijk van het fietspad. De graasploeg was bezig. 100 meter verder kon ik er weer op. Daar hadden ze schijnbaar eerder de kanten weggevreten en het fietspad volledig bekakt. Ik dacht eerst nog dat dit een milieuvriendelijke manier van maaien was, maar met een set bruine banden dacht ik daar snel anders over.

Bolsward was een goede keus, behalve dat de 5 hotels en de bed&breakfast-huizen allemaal vol waren. Het was nog ruim voor zessen dus bedacht ik maar even door te fietsen naar Sneek. Daar waren alleen nog kamers van 99 euro beschikbaar maar dat zou mijn voetafdruk onverantwoord belasten.

Na wat rondbellen was er nog iets in Heeg. Die 12 km kon er ook nog wel even bij. Onderweg in IJlst heen en terug gefietst. Dat dorp schijnt aan de zuidkant helemaal geen uitgang te hebben.

Kortom na 123 km zat het eerste ritje er op. Veel meer gefietst dan ik me had voorgenomen. Niet moe en m’n temperatuur was maar 37,6. Naast het mooie weer en de mooie omgeving was dat een prettige meevaller.

Begin met Kaart | Vervolg

0160-Aquaducts

De 2de dag bedacht ik in oostellijke richting en vooral niet zover te gaan. In het eerstvolgende dorp bleek dat al niet te werken; in Jutrijp is richting oost niet echt mogelijk. Terwijl ik op de kaart keek werd ik aangesproken door een localo op de fiets. Hij vroeg of ie me kon helpen, maar eigenlijk was ik er al uit. Ik ging eerst noord en later oost. Maar de man was ook op een praatje uit en ik heb daar leuk geleuterd. Eigenlijk gewoon mondeling webgelogd. Zijn opvattingen over Nederland, de wereld en het milieu verschilden niet zoveel van de mijne. Ik vind het altijd leuk om met een vreemde (m/v) te spreken. Vaak moet ik daar de eerste stap voor zetten, zoals gisteren op de boot. Mijn visie op Friezen heb ik meteen maar even bijgesteld.

Ik fietste langs Irnsum (Jirnsum) naar Grou. Ik heb iets met zendmasten en de hoofdmast voor Friesland in Irnsum viel me behoorlijk tegen. Geen mooie grote betonnen mast zoals in de Wieringermeer, maar een simpel metalen en vooral klein geval. Grou leek me iets omdat ze een skûtsje hebben.

Grou viel me wat tegen. Het lag wel leuk aan het Pikmeer, waardoor ik wederom de oostelijke richting geblokkeerd werd. Ik was ook niet van plan om de ‘steelopdracht’ op te volgen, of moet ik alles maar pikken?

Het werd hier richting zuid om het meer te ronden. Daarbij ging ik onder een aquaduct door. Opvallend was dat de fietsers en auto’s onder het water door moesten en de trein, die parallel liep, erover. Dat holt het effect van een aquaduct sterk uit. Zo hou je een brug die het scheepvaartverkeer kan hinderen.

Het was wel mooi uitgevoerd en ik dacht dat dit vast een unieke oplossing was, totdat ik 10km zuidelijker dezelfde constructie tegenkwam. Dat werkt natuurlijk devaluerend.

Nog wat verder kwam ik een LF-route tegen die me door de rustige kant van Aldeboarn loodste. Een mooi dorpje met een smal kanaal erdoor.

Hier bedacht ik links te houden, omdat ik met het prachtige weer niet van plan was snel te fietsen.

Begin met Kaart | Vervolg

0213-Appelscha

Het vorige logje brak ik af in Tijnje. Het was daar nog maar een uur of 2 en ik fietste dus nog een stukje door. Zo kwam ik door Terwispel wat volgens mij model heeft gestaan voor Terweksel. Hier waren de Friese meren op, maar nog lukte het me niet een weg richting oost te vinden. Er waren daar 2 smaken, noord-oost of zuid-oost en die nam ik dus om beurten.

Makkinga vond ik een mooi dorp met een echte brink. Wegwerkzaamheden zorgden ervoor dat ik er geen auto zag. Ze hebben er ook een mooie molen, waarvan ik dacht dat de wieken van plastic waren. Een plantengieterende dorpsbewoonster vertelde dat het toch echt hout was, maar dat deze museummolen onlangs geheel gerenoveerd was. Dat kon je wel stellen; zeker met spierwit plastic-look acrylverf.

In Apelscha trof ik een hele berg hotels. Eigenlijk is dit een soort Centerparcsdorp. Hotels die me ook stuk voor stuk te groot waren. Maar na 93km bedacht ik hier toch maar een slaapplek op te sporen. De VVV stelde een Bed&Breakfast voor in de Post Hoorn.

Een prima advies. Een jong stel was daar net begonnen met een Thee- & Koffiehuis en het verhuren van 2 grote kamers met eigen toegang. Die dag at ik buiten op het nieuwe dorpsplein. Met het schitterende weer vond ik binnen eten maar nix.

De volgende ochtend tijdens het ontbijt sprak ik de mannelijke helft van het B&B-paar. Al snel kwam er een album op tafel met een fotoverslag van de renovatie-werkzaamheden. Ze hadden ook een website, maar dat werkte nog niet zo goed. Dus beloofde ik daar bij thuiskomst eens naar te kijken.

Inmiddels heb ik het bekeken en begrijp wel waarom die site niet zo geschikt is voor zoekmachines. Hij staat daar wel in, maar dan moet je flink doorbladeren en dat doet niemand. Het begint bij de naam ‘Post Hoorn’, die te algemeen is. Alles heet daar zo ongeveer Posthoorn en dan valt een site als www.post-hoorn.nl niet echt op. Veel zogenaamde meta-woorden ontbreken. Er staat te weinig tekst op de webpagina’s en een Thee- en Koffiehuis met 2 kamers is moeilijk in een categorie als hotel of restaurant onder te brengen.

Een mailtje met wat opmerkingen is onderweg, maar eigenlijk moeten ze het meer hebben van hun locatie. Ze zitten op een prima stek en vanaf de weg ziet het terrasje er zeer aantrekkelijk uit. Die weg is een van de hoofdroutes voor fietsers, dus dat zal wel los lopen.

Begin met Kaart | Vervolg