Nov-11: 1140 Lauenburg

Dinsdag 23 September maakte me zeer duideijk waarom ik toch liever alleen fiets. Dat begon bij het ontbijt waar ook een groepje van 3 Duitse fietsers (z)at. Aardige 50’ers in fietskleding, wat deed vermoeden dat het doorfietsers waren. Na een kwartiertje begon de ellende. Stuk voor stuk mobielden de heren hun vrouwen of vaste verkering om te vertellen dat het rotweer was en meer van dat soort gemeutel. En als de een belde, dan ging een ander even weg om iets van boven te halen. En daar zaten die andere 2 dan later weer op te wachten.

Deze mis(s)communicatie en misloperij hielden ze een kwartiertje vol en je zag de onderlinge irritatie. Ze stapten ondanks het rotweer op. Ze wilden niet voor elkaar toegeven dat ze het maar nix vonden. Zelf ontbeet ik zeer uitgebreid en apetraag. Ik had alle tijd. Niemand wachtte op mij en ik wachtte op niemand. Met dit plensweer had ik geen zin.

Toen de regen niet ophield vertrok ik naar het station. Want die heeft Hitzacker ook. Helaas ging de eerstvolgende trein over 7 kwartier en die boemelde ook nog eens de foute kant op, terug naar Dannenberg. Een kwartiertje later ging het plenzen over in zware miezer. Dus bedacht ik toch maar naar het volgende dorp te fietsen. 5km verder begon het geplens wederom. Ik vond een ruim schuilhok in een bos, goed voor wat meditatie. Dat duurde maar even. Ik kreeg visite van een vrouw op een gewone fiets en haar man op een ligfiets.

Onder het genot van fruit hadden we een leuk gesprek. Zij fietsten een paar dagen in de bossen rond Hitzacker en sliepen bij een B&B-boer. Net als ik hadden ook zij totaal geen haast. Met een graad of 10 was dit duidelijk de herfstigste dag tot nu toe. Gelukkig werd het weer wat droger en vertrok we weer. Inmiddels was het fietspadje een soort rivier en reed ik stukken over de lege grote weg om niet nat te worden van het opspattende water.

Bij Darchau werd het pas echt droog. Voor de zekerheid nam ik er nog een kom soep in een restaurant bij de pont. De Elbe oversteken met de pont zag ik niet zitten. Aan de overkant hingen te donkere wolken. Ik fietste dus door en met de Elbe mee naar Bleckede. Ook daar hebben ze een station, je weet maar nooit waar dat goed voor is. Maar het bleef vrijwel droog. Inmiddels was de bui aan de overkant vertrokken en veerde ik alsnog de Elbe over. Tot Boizenburg, dat in Mecklenburg-Vorpommern ligt, hield ik het droog. Het buitje dat daar viel viel wel mee. Maar vooral omdat ik deze dag erger gewend was.

In het Elberadwegboekje stond dat Boizenburg 40 bruggen telde. Rond de oude kern ligt een kleine sloot. En als je alle loopplanken over die sloot meetelt, dan kom je waarschijnlijk net aan die 40 bruggen. De oude originele stratenstuctuur vond ik een stuk mooier. (De vorige dag schreef ik dit ook al over Dömitz, maar op Google Earth zag ik dat ik me een stadje vergist had. Daar was ‘alleen’ een citadel.) Toch zag ik het niet zitten om in Boizenburg te overnachten. Ik ging dus nog een stukje verder naar Lauenburg.

Halverwege stak ik voor de 8ste keer deze vakantie de oude DDR/BRD-grens over en nu fietste ik voor het eerst langs een groot voormalig douane-emplacement. Daarna kwam ik ik kreis Herzogtum Lauenburg, in Schleswig-Holstein. Best grappig dat dit district (met de hoofdstad Ratzeburg) nog zo heet, want hertogen zijn er al 100 jaar niet meer te vinden.

Ik zakte af naar de oude benedenstad aan de Elbe. Dat zag er wel aardig uit en ik vond er 3 hotels. Die bleken allemaal van dezelfde eigenaar te zijn en volgens de centrale balie maakte ik geen schijn van kans om in een Lauenburgs hotel te overnachten. Alles was vol en ik moest het maar bij de jeugdherberg een stuk verderop proberen. 3 panden en 30 seconde verder zag ik een Heidelbergs echtpaar met grote koffers een soort restaurantje in lopen. Ik wist dat ze uit Heidelberg kwamen, want ik fietste eerder een stuk achter hun auto met HD-kenteken. Ik keek dus ook maar even in dat restaurant. Zij deden aan kamers en 5 minuten later had ik een zeer ruime met alle voorzieningen tegen de helft van de prijs die het locale ‘hotel-ketentje’ vroeg.

Avonds begon het weer flink te regenen. Al met al een snertdag wat het fietsweer betrof. Het viel me dan ook alles mee dat ik toch nog 75km had afgelegd. Eerlijk gezegd vond ik een stuk treinen ook niet zo handig, ik had begrepen dat het de volgende dagen prima weer zou worden.

(overzicht | vervolg)

Advertenties

Geplaatst op 2008-11-12, in Zwerfmatig-8s en getagd als , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Wat moet ik daar nou op zeggen…

  2. @Me!: Ik zou het niet wete, maar reageren is niet verplicht. :-)

  3. 75… mooi stukkie hoor…

  4. Inderdaad, Xiwel, alleen fietsen is een stuk makkelijker. Niks moet en je fietst zoals het uitkomt of je fietst niet. Ergernissen zijn er in ieder geval nooit of je moet je aan jezelf ergeren.

  5. Em, eh, die meneer op die ligfiets had geen last van zijn vrouw toch, of vice versa? Ik vind een 50-50 verdeling geen overtuigend anti-samenfiets betoog. Sorry. Maar ik vind het een leuk stukje om te lezen.

  6. Je maakt me met je stukjes helemaal enthousiast. Mijn vakantieplannen voor volgende zomer gaan richting Erfurt en Weimar. Zeer onfrans, maar ik waag denk ik een keer de gok

  7. @Thyme: Mijn betoog is niet waterdicht. Dat was ook niet de bedoeling, de hemel lekte enorm. :-) Het voorbeeld van die mannenfietsers die hun echtgenoten thuislieten was idd een ander verhaal dan het echtpaar dat met elkaar op stap ging. Die laatste 2 hoefden elkaar niet dagelijks te bellen. Maar vaak steekt het zo niet in elkaar. Die mannen gingen niet voor niets met elkaar opstap. Of hun vrouwen fietsen nog veel sneller, of zij vinden dat fietsen maar niets. Daarbij kwam dat dat echtpaar maar op 1 plek bleef en daar wat rondjes fietste. Echtparen die met elkaar een meerdaagse tocht maken zijn een stuk zeldzamer. Deze vakantie heb ik er niet 1 gesproken en ik heb toch zeker een paar honderd vakantiefietsers audueel contact gehad.

  8. @Hanscke: Ondanks dit snertweerverhaal? Ongelooflijk. Je mag uit het bovenstaande begrijpen dat ik de zaken echt niet mooier wil voorstellen dan ze zijn. Met mooi weer lijkt de omgeving Erfurt – Weimar (en bijvoorbeeld het Thüringerwald zeker de moeite waard.

  9. Toch wel handig verder kijken en dan een goedkoper kamer vinden…

Reaxi - Mailadres hoeft niet. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s