Dec-16: 0317 Teutoburgerwald

Gisteren vond ik het al een schitterende dag en vandaag, 8 september, werd het met 30 graden, onbewolkt en geen wind nog mooier. Allereerst dwaalde ik over wat kleine slingerweggetjes op Burg Steinfurt af. Die naam kende ik pas 7 km voor die stad, toen ik een stel fietsers ‘inhaalde’.

Dat inhalen ging apetraag. Door de onoverzichtelijke bochten bleef ik netjes achter een sportief echtpaar fietsen. En dat kregen zij in de gaten. Vervolgens ongeveer een half uur met elkaar aan de kant van de weg gepraat. Zij woonden in de omgeving en raadde me aan om vooral het stadsdeel Burg Steinfurt te bekijken.

Verder vonden ze mijn Duits erg goed en een stuk beter dan dat van hun Nederlandse buren. Dus ook hier veel Nederlanders, die voor de goedkope woningen net de grens oversteken en in Nederland blijven werken.

Steinfurt is inderdaad een aardig stadje en met de dinsdagmarkt was het er gezellig druk. Niet veel verder kwam ik langs een molenaar, die de was aan de lijn had. De foto ziet er rustique uit, maar ik nam hem vanaf een veel te drukke weg. Dus begon ik op mijn eigen experimentele manier een weg naar het oosten te verzinnen. Die weg was er niet echt. Dus deed ik om beurten een weg naar het zuidoosten en vervolgens een naar het noordoosten. Met zoveel zon was dat goed te bepalen.

Bij Emsdetten stak ik de Ems over en via Brigte en Dörenthe reed ik bij Tecklenburg het Teutoburgerwald in. Tecklenburg is een soort Valkenburg met veel souvenierswinkeltjes. De kleine straatjes waren leuk steil. Oppassen voor het achterover te slaan. Goed dat ik er op een doordeweekse dag was, want in het weekend is er waarschijnlijk geen doorkomen aan.

Via Lengerich kwam ik in Bad Iburg. Zo’n 25 jaar terug had ik daar in een jeugdherberg overnacht. Toen ging er al teveel verkeer langs hun mooie meertje en dat was nog zo. Ik ontdekte dat er achter de heuvel een heel dorpje was. Niet dat ze die oude huisjes er in 25 jaar gebouwd hebben, maar het geeft aan dat ik vroeger alleen maar fietste en dit soort dingen voor me onontdekt bleven.

Ik bedacht hier wel om naar het volgede Bad te fietsen. Van die eerdere vakantie wist ik dat daar een enorme wand moest staan. Dus fietste ik naar Bad Laer. En ja, er was een soort pergulaatje met daaronder 3 rollatorgangers. Dat viel tegen. Had ik in mijn gedachte die muur in al die jaren steeds groter gemaakt?

Ik fietste dus maar door en bedacht bij de volgende plaats een overnachtingsplek te zoeken. Dat werd Bad Rothenfelde, en daar stond opeens die enorme muur. Alleen deze keer niet groen van de bladeren, maar grijsbruin. Langs die wand sijpelt zout water naar beneden en de wind die er door blaast moet het idee geven dat je langs de zee loopt. Die gevaartes heten salinen of gradierwerken, Het zijn overblijfselen van de zoutwinning. En nu snap ik ook waarom dit soort kuuroorden namen hebben als Bad Salzuflen.

Bad Rothenfelde is behoorlijk sjiek en het dorp ziet er netter uit dan de eerdere 2 buurtbaden. Gelukkig waren er naast de grote hotels ook een aantal kleinere pensions. Dacht ik. Die waren dus vol. Het was al na zessen dus vroeg ik toch maar bij zo’n volbelegd pension over ze een advies hadden. En jawel. Ik moest naar Haus-nogwat. Dat was meer in het centrum en die hadden nog eenpersoonskamers voor een redelijke prijs.

Bij het adres aangekomen dacht ik dat ik goed fout zat. Het was een drie sterren hotel met de uitstraling van nog wat extra sterren. Maar goed het werd later en de dagteller stond inmiddels op 117km. Dus toch maar door de glazen deuren met goudbeslag en over de mooie marmeren vloer in m’n fietskleren naar de balie. ‘Klopt het dat jullie nog een kamer voor me hebben van 45 euro?’ Dat klopte en het was inclussief ontbijt.

Via behoorlijk brede gangen kwam ik op een kamer, die niet alleen erg groot was, maar ook nog eens een groot balkon had. Met dit mooie weer zou ik daar al genoeg aan hebben gehad. De rest was ook uitstekend voor elkaar. Met mijn hotelervaringen wist ik dat ik hier voor een koopje zat. En ik had niet eens afgedongen.

Het dorp zelf was vol met kuurgangers. Er waren dan ook restaurants te over, met eetzalen voor zeker honderd mensen. Dat sprak me niet echt aan. Ik vond uiteindelijk een Jugoslaaf die maar 4 kleine tafeltjes had. Ik heb dan ook wat Jugoslavisch gegeten, maar weet niet meer precies wat.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2009-12-16, in Zwerfmatig-9 en getagd als , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. Mooie foto’s.

  2. Een gradierwerk is in goed nederlands een koelwerk. Meestal wel met een speciale broodjes constructie om het koelend oppervlak te vergroten.

  3. In Bad Salzhausen is ook een leuk Gradierwerk. Kom je wel eens in de DDR, Xiwel?

  4. @Me!: Gradierwerken worden ook gebruikt voor warmteafdracht van koelwater zoals in koeltorens. In dit geval was het voor de scheiding van zout uit brak water. Het is dus geen koelwerk, maar een scheidingswerk. Bij de oplossing van een Dec-11 staat een link naar de betreffende wikpediapagina. Helaas is daar nog geen goede Nederlandse versie van en de Engels versie is ook erg beperkt.
    Het maffe is dat we in het Nederlands wel het woord de-graderen (zakken) gebruiken, maar niet graderen (ophoog brengen, stijgen). In het Duits (gradieren) en het Engels (grading) bestaan die woorden wel.

  5. @Emigrant: Bad Salzhausen kon ik niet vinden, bedoel je niet Bad Salzelmen bij Magdeburg? Daar ben ik vorig jaar met de trein vlak langs gekomen. Ik fietste toen door Oost-Duitsland tussen Kassel-Erfurt-Magdeburg-Wittenberge.

  6. Je hebt gelijk; ik was in de war met Bad Salzungen, van hieruit richting Erfurt. Na mijn knieoperatie in januari kon ik eerst nauwelijks lopen, maar ik had zo genoeg van thuis zitten; toen heb ik een tochtje met de auto gemaakt, o.a. naar B.S. Het heeft een bescheiden maar sfeervol Gradierwerk. Zoutbegerende gasten krijgen een lange witte mantel aan en dan lopen ze als een rij schimmen door de zoutnevel.
    Bad Salzhausen bestaat ook: een miniatuurkuuroord bij Nidda, dat ik vanuit mijn vroegere woonplaats Frankfort vaak heb befietst.

  7. Maar schrijf je dit uit herinnering? Wat knap, want zo gedetailleerd. En dan een welhaast ontroerend einde, van grote eetzaal naar het onbekende maal bij de kleine jugoslaaf.

  8. @Emigrant: In de plaatsen die je noemt ben ik geweest en heb ik een beetje rondgekeken. Dat Bad Salzhausen is idd klein en ligt in Hessen. Ik bedacht al dat je die niet bedoelde. Bad Salzungen/Werra heb ik alleen een beetje rond hun meer bekeken. Ik ben dus niet opzoek geweest naar hun gradeerwerk. Wist dus niet dat zij er eentje hadden.

  9. @Jowi: Ik kras onderweg alleen op een soort flutatlasje aan waar ik gefietst heb en op een kladje schrijf ik wat voor weer het was en hoeveel km ik heb gefietst. De rest komt uit mijn dikke achterafduim. Ik vind het wel leuk om zulke herinneringen op te halen en moet nog oppassen dat ik het (naar mijn smaak) niet te lang maak.

  10. Ik heb voor Glandorf, 6850 inwoners gekozen en niet voor Bad Rothenfelde, 7351 inwoners. Ik kon nergens de foto vinden, maar ik heb de afstand die je gefiets had wat vergeleken met voorgaande dagen en toen kwam ik hier uit.

  11. @Hanscke: Een behoorlijk goede gok. Ook die van mij, want die 7000 kwam direct uit mijn dikke duim. Ik moet dus oppassen met dit soort toevoegingen. :-)

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s