Dec-25: 0620 Wern en Main

Deze vrijdagochtend, 11 september begon fris. Dat probleem was snel opgelost. Vanuit Karlstadt had ik (met eerdere fietstochten) al in 3 windrichtingen gefietst en nu was de 4de aan de beurt. Ik wilde er dus richting oost. De heuvels, die hier een enorme bocht in de Main geduwd hebben, waren op het oog niet zo hoog. De verkeersweg naar het oosten leek een drukke en ik zag de bewegwijzerde fietsroute dus wel zitten. Na 200 meter werd het padje al smaller en steiler, en zo zat ik zomaar op de top van het hoogste heuveltje. Tijdens deze energieverspillende inspanning kon m’n jas dus weer uit.

De fietsroute bracht me langs de Wern, een klein riviertje die ik een flinke tijd kon volgen. Niet met een fietspad, die hield op. Maar geen probleem, de ‘grote’ weg was na Thüngen behoorlijk uitgestorven. Niet zo vreemd, want opeens kon ik die grote weg ook niet meer gebruiken. Over de volle breedte lag vers dampend asfalt. De werkmannen stonden aan mijn kant uit te rusten. Dus daar even het nieuwe asfalt benutten zat er voor mij niet in.

Ik had natuurlijk voor een van de eerdere alternatieven moeten kiezen, maar dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen. Die omleidingen zijn er wat mij betreft voor auto’s; fietsers kunnen er meestal wel langs. Dat zat er deze keer dus echt niet in. Maar goed, er was een prutpadje dat een heuvel opging. Iets veder kon ik een nog pruttiger padje vinden dat richting oost ging. En dat padje hield op bij een erf. De agrariër had nog wel een ‘padje’ terug naar de grote weg gemaakt. Okay, het was niet meer dan een vaag trekkerspoor langs een akker. Door het betere uitzicht snapte ik wel dat ik zo uit het zicht van de werklieden op de verse weg kwam.

Dus maar de heuvel afgestoven, want de enige andere optie was teruggaan. Bij het asfalt eerst even de hand er boven. De stralingswarmte viel mee. Toen m’n hand er op en ook de plakkerigheid viel mee. Gelukkig zaten mijn banden onder de prut en toen ik een stukje op het nieuwe asfalt fietste, groeide daar geen laag asfalt omheen. Ik verzonk ook niet in het asfalt. Aangezien ik de koude kant opging zag ik het dus wel zitten. Een prachtige weg helemaal voor mezelf.

In het volgende dorp werd dan ook met verbijstering gekeken, toen ik daar langs de afzetting reed. Vanaf daar ging alles goed. De weg bleef rustig. In Werneck trof ik een groot slot, dat dienst deed als ziekenhuis. De aangelegde tuin was ook prachtig. Ik wilde naar Schweinfurt, omdat ik daar nog nooit geweest was en die naam me typisch Duits leek. Om daar te komen nam ik nog een klein stukje Mainradweg. Schweinfurt was erg doorsnee.

Hassfurt bleek een kleiner, maar aardiger stadje te zijn. Een stel excentrique ‘bouwvakkers’? restaureerden er een kapel. De vreemde rosegrauwe kleur van dat gebouw trok m’n aandacht. Volgens een man, die daar wat biesjes trok (en die vreselijk veel weg had van Terpen Tijn), was dat historisch gezien toch echt de juiste kleur. ‘Want de gebouwen die we nu allemaal zien, zijn in de loop der eeuwen vergrijsd.’

Net iets verder trof ik een leuk waterrad, dat door water aangedreven water omhoog pompt. Vanaf hier ging ik langs de main stroomopwaarts. Sinds de opening van het Main-Donau-Kanal is dit deel van de Main veel drukker geworden en kom je er af en toe een sluis tegen zoals bij Limbach. In Hassfurt vond ik het nog te vroeg om te stoppen. Daar besloot ik om er nog 35 km aan vast te plakken naar Bamberg.

Bamberg is een van mijn favorietste steden in Duitsland. ‘Helaas’ is het een Unesco werelderfgoed geworden. Daardoor was het er niet alleen erg druk met wandelende touristen, maar ook hebben de meeste hotels er enkele sterren bijgeplakt. Het was dus nog zoeken naar iets met een lage CO2-uitstoot. Na wat aanwijzingen vond ik een 2-sterren hotelletje in een achterafstraatje op nog geen 100 meter van het stadhuis. En dat gebouw ligt midden in het centrum en midden in het water.

Rond dat water had ik die stad al eens goed bekeken. Tijdens m’n avondwandeling ging ik nu de zuidelijke heuvel op, waar een flinke dom en nog wat andere grote kerken te vinden zijn. Steden zijn onderling moeilijk te vergelijken. Ik vroeg me wel af wie er de meeste kerktorens en kubieke meters kerkgebouwen heeft, Soest of Bamberg. Het zal elkaar niet veel ontlopen.

Met gemiddeld 24 graden en veel zon was het een formidabele fietsdag. Na 117km fietsen en 6km stadswandelen, heb ik een zeer pittige pizza verorberd. Dat deed ik op een klein en afgelegen terrasje. Lekker buiten de meute.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2009-12-25, in Zwerfmatig-9 en getagd als , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Deze ervaringen maken zo’n tocht natuurlijk dubbel zo fijn.

  2. Ik wens jou een fijne (fiets)kerst toe!

  3. Op kerstavond bedachten we dat het wel leuk zou zijn om duitsland in te rijden, nu we toch een auto hebben.
    We openden een kaartsite en staarden vervolgens naar de plattegrond van duitsland:-)
    waar naar toe? We kwamen er niet uit, duitsland is zo groot en enkel wat stipjes op een kaart maakt je ook niet wijzer. Gelukkig werden we gered door de ijzelberichten:-)
    Maar we hadden gewoon even jouw logjes moeten lezen…ideeen genoeg hier, al moet ik wel even op de kaart kijken hoe ver dit allemaal van de nederlandse grens af ligt.

  4. @Assyma: Graag gedaan. :-)
    Als jullie iets net over de gerens willen, dan is Münster zeker aardig. Moet er een heuvel bij en een meer touristische sfeer, dan kan je naar Bad Bentheim gaan.

  5. Ook wij hebben afgelopen zomer een keer over spiksplinter nieuw asfalt gefietst tot we bij de werkmannen in de buurt kwamen. Met hun boze woorden in mijn oren heb ik heel hard terug gefietst. Hoe hard weet ik niet meer, maar heel hard en met kloppend hart.

  6. @Hanscke: Die asfalteurs vind ik niet zo erg. Daar heb ik zelfs een praatje mee gemaakt. Probleem was dat die grote machines aan mijn kant stonden en vlak daarachter was echt niet te fietsen.

  7. Dankzij de bankencrisis was er in 2009 ineens veel geld voor wegherstel: het zg. conjunctuurplan. Inderdaad kan dat ten plattelande tot afgesloten wegen en tot grote omwegen leiden, soms wel twintig kilometer. Voor auto’s niet zo erg, voor fietsers een aanzienlijke overlast.

Reaxi - Graag alleen een nepnaam invullen. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s