Jan-12: 0948 Hoe kwam ik in Landshut?

Even tijd voor een kleine tussenbalans. Ik december heb ik geprobeerd mijn fietsvakantie van september-2009 te verslaan. Ik ben daarbij tot ongeveer halverwege (948km) gekomen, de ander helft ga ik deze januari uit mijn denkraam opdiepen.

Onderweg doe ik maar wat en ’s avonds, als ik op m’n restaurantvoer wacht, kras ik achteraf wat op een oude landkaart in en schrijf ik erbij wat voor weer het was en hoeveel de dagteller aangaf. In totaal steek ik daar per fietsdag hooguit een minuut of 10 in. Dat moet ook wel, want maaltijden krijg ik vaak erg snel voor m’n snufferd. Dat zal komen omdat ik de grote en drukke restaurants mijd.

Toen ik vertrok had ik echt geen idee dat ik 9 dagen later in Landshut zou fietsen. Ik had toen ook geen idee dat ik door Bambergen of Soest zou gaan. Ik wilde gewoon lekker fietsen en omdat ik niet wist hoe het met mijn conditie stond karde ik eerst maar eens over de Veluwe en zou dan wel verder zien.

Dat verder werd zo ongeveer rechtdoor het Teutoburgerwoud in. Ik kon nog wel verder oostelijk gaan, maar dan kwam ik in het gebied waar ik het jaar daarvoor fietste en zoiets wil ik niet. Die kans bestond ook als ik linksaf naar het noorden zou gaan, dus werd het richting zuid.

Op dat moment bedacht ik Soest aan te doen. Was er ooit geweest, maar had die interessante stad toen niet goed bekeken. Ik zou de volgende dag verder richting zuid gefietst zijn, maar ook dan kwam ik al snel op bekende plekken als Korbach. Gelukkig stak het weer daar een stokje voor. Die volgende ochtend bleef het regenen en treinde ik tot voorbij Fulda.

Maar ook dat gebied is redelijk bekend voor me. Dat loste ik op door richting Schweinfurt te gaan. Daar was ik nog nooit geweest. Had ik ook weinig aan gemist. Maar het zorgde er wel voor dat ik door een mooie fietsomgeving langs de Wern kwam.

En omdat het goed ging qua fietsconditie zag ik het wel zitten om verder van huis te gaan en zo Bamberg en het Main-Donau-Kanal te bekijken. Bamberg was voor mij ook al een paar decennia terug en het Main-Donau-Kanal was er toen nog niet. En kijk als ik dan toch langs zo’n kanaal fiets, dan duik ik ook door de aanliggende kreisstadjes als Forchheim.

Nürnberg stond niet op mijn verlanglijstje. Zo’n stad is me veel te groot en te druk. Maar toen ik Fürth-centrum had gemist, wilde ik toch wel een andere stad van binnen bekijken. Dus toch maar Nürnberg in; wie weet had deze grote boze stad wel een aardig centrum. En dat was zo.

Na Nünberg speelde ik met de gedachte om eens de Inn te bekijken. Die rivier heb ik alleen in Innsbruck en Passau gezien en ik had begrepen dat er veel mooie steden aan liggen. Ik stak dus een beetje af via Landshut, dat ik ook nog nooit bekeken had. En eigenlijk sliep ik in Landshut omdat ik die dag niet veel verder kwam door de regen.

Nou neem ik dit soort semi-spontane besluiten op hoofdlijnen. Vaak zijn die gekoppeld aan het weer en hoe ik me voel. Onderweg zitten daar ook een hele berg kleine besluitjes tussen. Die hangen weer af van hoe een weg of een omgeving er uit ziet. Daarbij hebben kleine asfaltwegen door rivierdalen de voorkeur. In die dalen liggen vaak de leuke stadjes.

Soms laat ik me ook leiden door fietsroutes of fiets ik achter een paar andere fietsers aan met het idee dat die wél weten wat ze doen. Zo ging dat ook een beetje in Landshut. Door de aanhoudende regen wilde ik zo snel mogelijk naar het centrum. Ik zag wat fietsers door een klein straatje duiken en dacht: ‘Dat kan wel eens een handige route naar het centrum zijn.’

Maar ja, toen sloegen die fietsers af naar een sportveldje en moest ik het zelf maar uitzoeken. Natuurlijk geen enkele fiets- of andere wegwijzer meer te bekennen. En net toen ik dacht: ‘Ik pak de kaart eens uit de tas’ kwam er een geledebus voorbij met daarop Landshut-Hbf. Die bus draaide een nieuwe flattenwijk in en ik had geen moeite om hem te volgen.

Langs de flatten was een nieuwe zigzagweg aangelegd, waar de bus meer moeite mee had dan ik. En zelf had ik in de zigzaghoeken tot 10 meter breed trottoir op mijn fietsstraat ter beschikking. Ik maakte dan ook duidelijk een kortere weg. Al met al kwam ik dus bij het station, waar ik het spoor over kon en belandde ik in Landshut-centrum. Nu ik op de kaart terugkijk snap ik hoe ik met de bus omgereden ben. Ik had dus gewoon rechtdoor moeten fietsen en juist niet die bus moeten volgen. Maar ja, dan had ik dat wedstrijdje met die bus ook niet gewonnen.

Het zoeken van een slaapplaats bedenk ik dus net zo min van tevoren. Ik boek of bespreek dan ook in het geheel niets. Omdat ik goed wil slapen en weinig wil meesjouwen kies ik voor kleine hotelletjes, pensions of iets zimmerfrei-achtigs. Maar die heb ik dan wel liever aan een stadspleintje en niet afgelegen bij een boer aan huis. In Duitsland is dat geen probleem. Soms had ik binnen 5 minuten een goede slaapplaats.

Begin | Vervolg

Geplaatst op 2010-01-12, in Zwerfmatig-9. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Dat laatste lijkt me wel een noodzaak. Zonder of met moeilijk te vinden slaapplaatsen is zo’n tocht dan niet meer te doen.

Reaxi - Mailadres hoeft niet. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: