Jun-03: Omnummeren

Eigenlijk is dit logje speciaal voor Laurent, die er zijn hobby van maakt om zich aan eenvoudige dingen te ergeren. Hij is daar erg succesvol in. De laatste keer was dat iets met een te lange band voor de Albert Hein kassa.

Toen ik dat las moest ik denken aan een ervaring die ik enkele dagen terug had. Ik heb mijn bloed laten prikken voor mijn GGT-gehalte (heb ik al eens over gelogd). Vanaf de huisarts liep ik met formulier direct door naar het bloedprikbedrijf.

Ik liep langs een wat oudere vrouw, die zich daar bij de balie had vervoegd. Eigenlijk is daar nooit iemand te vinden en loopt iedereen (dus ook ik) direct door naar de wachtruimte en trok er een nummertje. Vervolgens ging die oudere vrouw ook in het wachthok zitten en daarna kwamen er nog 2, een Antilliaans-Marokkaanse jongen (dwz hij zag er uit alsof ie ouders had uit beide landen) en een vrouw van rond de 50.

Toen de vrouw net als die jongen allebei een nummertje uit het apparaat trokken, begreep de oudere vrouw dat dat wel de bedoeling zou zijn. Toen zij naar het apparaat wilde lopen zei de laatste binnenkomster: ‘Neemt u mijn nummertje maar, u was hier eerder.’ Dus zeg ik; ‘Dan kan zij beter mijn nummertje nemen en dan neem ik die van u’. Binnen enkele secondes waren alle nummertjes een plek opgeschoven en de jongen deed daar fraai aan mee. En dan denk ik: ‘Zo kan het dus ook.’

Nou stelde deze omnummering weinig voor. We waren maar met z’n vieren en zo’n aftapprik duurt (inclussief een kleine adminsitratie) hooguit een paar minuten. In dit geval was de oudere vrouw meteen aan de beurt en de rest zat hierdoor 2 minuten langer in de wachtkamer.

Het is complexer bij onze afhaal-Indonees. (Dus geen Chinees.) Hun zaakje is razend populair en bestaat uit een smal looppad langs een vitrine met zo’n 40 gerechten waaruit je moet kiezen. Achter de vitrine scheppen 2 of 3 Indonesische dametjes het geselecteerde spul in een plastic bak, verpakken die, zetten ‘m op de toonbank boven de vitrine en rekenen af. Achter de dames staat nog een 6-tal magnetrons, voor als je het warm mee wilt nemen. Dat kost (op 3 minuten wachten na) niets extra.

Die dames zijn niet voor niets met z’n 2’en of 3’en. Op die manier houden ze het net bij, want in dat smalle looppad staat meestal een klant of 12. Als je geluk hebt zijn het er maar 4, maar 20 komt ook regelmatig voor. Boven de 20 past er niet in. En dan nog sta je niet lang te wachten, het gaat er behoorlijk vlot.

Eigenlijk is daar meer reden om een nummertje te trekken. Vooral omdat er mensen zijn die vanuit de deur netjes aanschuiven. Maar er zijn ook mensen die het daar te krap vinden en naar achter doorlopen. Anderen staan weer te wachten tot de 3 minuten van de magnetron voorbij zijn. En met die hoeveelheid aan magnetrons redden ze het ook maar net.

Om het nog lastiger te maken lopen de klanten die aan de beurt zijn langs de vitrine om de gerechten die ze willen aan te wijzen, alsof het een te brede Italiaanse ijszaak betreft. Her en der wordt nog wat gevraagd en uitgelegd. En ondanks dat gaat het vrijwel altijd goed. Nooit gezeur over voordringen. Het is eerder zo dat iemand op de schouder geklopt wordt met: ‘U bent al aan de beurt hoor.’

Het systeem is vrij simpel de laatste die binnenkomt roept: ‘Wie was de laatste?’ En die hou je dan in de gaten. Kan dus prima zonder nummertjes en dan hoef je ook niet om te nummeren als iemand dat even niet begrijpt.

Nou valt het me op dat het hier vaak zo relaxt toe gaat. Vrijwel nooit gezeur en zelfs geen scheve gezichten. Eerder heb je nog een leuk praatje over het een of ander. Nou kan dat aan mezelf liggen. Ik heb nooit haast. Maar blijkbaar hebben veel anderen dat dus ook niet. Zal het zo zijn dat mensen in een grotere stad meer gestressd zijn?

Geplaatst op 2010-06-03, in Shopmatig. Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. Ik ben mijn haast ook ergens kwijtgeraakt. Ik maak me er gewoon niet druk meer om. Ik ben sindsdien een stuk relaxter.

  2. Het devies: Kalmte kan je redden! hanteer ik nog het liefst. Ik ben zeker niet iemand die de boel ophoudt, maar ook niet iemand die alles gehaast probeert te doen. Gewoon de tijd nemen waar het kan, en daar waar je verplicht moet wachten kan ik genieten van alles wat er om me heen afspeelt. Vooral de ergernissen van diegenen die geen geduld op kunnen brengen zijn altijd weer leuk om te zien.

  3. @Me!: Bedankt voor de hint. Ik had relaxt wel heel erg relext opgetikt. :-)

  4. Ik merk altijd dat een vakantie van drie weken prima helpt om de eerste ochtend daarna op je werk lekker onthaast te zijn. ’s Middags is het al over. Maar jij nooit haast? Waarom fiets je dan in 17 dagen heel Duitsland door?

  5. Geduld wordt steeds kostbaarder, omdat het steeds zeldzamer wordt…

  6. @Mack: Omdat het ook in een dag kan met de trein? :-)

  7. @Niklas: Ik heb echt de indruk dat het hier met het geduld best meevalt. Waarschijnlijk hebben mensen in vinexwijken minder geduld, omdat ze veel tijd kwijtraken aan het forenzen en het bijelkaarsparen van de autokosten die daar mee samenhangen.

  8. Ik vind het erg hartverwarmend, vooral dat omnummeren met zo’n oude vrouw die het niet op tijd in de gaten had.
    Ik zal me trouwens nooit opwinden over ouderen die het noodgedwongen allemaal wat trager moeten doen hoor.

  9. En wat het verschil platteland – grote stad betreft: nergens zijn de grote steden rielekster dan hier in Brabant. Het zullen mijn vader’s Haagse genen wel zijn die me af en toe opspelen.

  10. @Laurent: Alkmaar zie ik als kleinere stad. Ik heb het gevoel dat wanneer een stad groter is, er meer kans is dat de mensen minder met elkaar hebben en daarmee minder oog is voor elkaar. Maar of dat nou veel verklaard weet ik niet. Het kunnen natuurlijk ook je genen zijn. :-)

  11. Juist het feit dat je geen nummertje hoeft te trekken, maar een eenvoudige vraag als: wie is de laatste? bepaalt de mate van relaxtheid (schrijf je dat zo?). Ik merk dat op verschillende locaties. Waar nummertjes getrokken worden, wordt eerst naar de nummermelder gekeken en geschat hoelang het duurt voor je aan de beurt bent. Dan ga je ergens anders een boodschapje doen…je komt terug, beurt voorbij….ja, dan ontstaat er herrie. Nummertjes trekken is onpersoonlijker.

Reaxi - Mailadres hoeft niet. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: