Jan-15: 1403 Thüringen-Oost

De volgende dag, 23 september, was het nog steeds stralend weer. Alleen werden de vooruitzichten steeds grimmiger. In een deel van Duitsland regende het al de ganse dag en dat zou morgen en de komende dagen voor heel Duitsland zo zijn. De herfst zat mij op de hielen. Toen ik vertrok zat ik daar niet zo mee. Eerst maar eens kijken hoe ik dit dorpje uit kon komen en hoe ik een grotere weg naar het noorden kon vinden. Dat lukte redelijk via een noodbruggetje.

De weg naar Greiz was een grotere en liep door het Elsterdal. De drukte viel erg mee. Een stukje verder trof ik weer zo’n Elsterradwegbordje en heb ik het even geprobeerd. Na een kilometer van het type aardig landweggetje werd het weer een smal keienpadje stevig heuvelop. Ik draaide meteen om en ging weer net zo hard terug naar de grote weg. Dan maar wat drukker. In die ellende van gisteren had ik echt geen zin.

Met de grote weg was ik zo in een buitenwijk van Greiz. Daarmee verliet ik Sachen kwam ik in Thüringen. Greiz is duidelijk groter en had een mal 1-richtingsysteem in een stel lange rechte straten. Dat eenrichting-systeem was zo effectief dat er geen auto te bekennen was en het meer op een spookstadje met statige huizen leek. Ik fietste dus mooi rechtdoor en trok me er niets van aan dat ik op die doorgaande weg een paar keer tegen het ‘verkeer’ in fietste. Na een kilometer zat in het oude centrum. Met een beneden– en een bovenslot zag het er heel aardig uit. Dat had ik na die spookstraten totaal niet verwacht.

Vanaf daar volgde ik de Elster via de radweg en dat ging redelijk goed. Volgens de bedienster moest dit stuk ook beter zijn. Totdat ik op een plek kwam waar de trekkers door de Elster moesten rijden. In het Engels noemen ze dat een ‘Ford’, geen idee hoe wij en de Duistsers dat noemen. Voor de de fietsweg was een houten brug aangelegd. Maar daarna was het meteen met zo’n 24 graden heuvel op. Het stijgingspercentage was gelijk aan de heersende middagtemperatuur. Op de heuvel was een bosweg die volgens mij naar de grotere weg leidde en daar bleek ik gelijk in te hebben. Ze bekeken het maar met hun Elsterradweg. Het was me nu wel overduidelijk dat de Elster door een kloof in de uitlopers van het Erzgebergte slingerde. En ik was dat aardig zat.

Vervolgens fietste ik nog een keer flink mis en reed ik weer richting Greiz. Maar uiteindelijk wist ik aan de kloof te ontsnappen en kwam ik bij Wildetaube op de grote B92. Een prima weg en de drukte viel me mee. Hier op 5km buiten het Elsterdal was het inderdaad vlakker. Toch blijft het link, want vrachtwagen karren er met een gangetje van 80 vlak langs je linker oor. Op stukken was er een fietspad, maar op grote delen niet.

Hohenölsen zag er wat groter uit en was dat ook. Toch kon ik er geen café of ook maar een winkeltje vinden. Het bleef bij een onpersoonlijk dorpshuis en om daar nou koffie te drinken leek me ook niets. Dus maar verder gefietst. Er stond nog 1 wegwijzertje naar het volgende dorp, dus dat moest binnendoor kunnen. Dat volgende dorp Neudörfel was echter een gehucht van 5 huizen. Een vrouw knipte er de heg en aan de overkant van het smalle weggetje zat een grote hond. Nadat ik de vrouw vriendelijk had gegroet sprinte de hond op me af en begon de vrouw als een gek naar haar hond te schreeuwen.

Dat beest was duidelijk doof, want die bleef achter mij aanrennen. Nou had ik het geluk dat de weg hier flink heuvelaf ging, dus ik schakelde voor wat tandjes erbij en achter veel tandjes eraf. Met ruim 40km suisde ik naar beneden. Toch hield de (niet blaffende, dus mogelijk bijtende) hond me bij en wilde me links inhalen. Gelukkig stond daar aan de linkerkant het laatste huis en nam ik de binnenbocht zo scherp dat er voor de hond geen ruimte was. Ik voelde me als Drs P in een troika. De hond was op achterstand gezet, maar voor hoelang.

Ik stoof verder en hield niet in. Daar was nu wel alle reden voor. Het asfalt was gestopt en de weg was overgegaan in een prutpad met grote kuilen. Als ik met die gang 1 van die grote kuilen had gepakt, dan had ik dit verhaal niet meer geschreven. Kleine kuilen waren niet te vermijden en bij sommige klappen dacht ik: ‘nu breekt m’n voorvork’. De hond gaf het na een kilometer op en ik dacht wat doe ik hier. Want waar ging dit weggetje heen en zou ik niet gewoon eindigen bij een boer op het erf die ook zo’n kuthond heeft? Dat klopte bijna. De volgende landbouwer had ook een flink blaffende hond, maar die bleef op het erf. De prutweg ging er over in een zandweg die sterk heuvelop ging. Ik moest weer van de fiets om dat ding naar boven te tillen. Maar 1 geluk had ik; het weggetje ging wel door en eindigde een paar kilometer later in het buitengebied van Weida.

De hond van zoëven was van het type erg groot, er pasten 3 herders in. Of ie alleen speels was denk ik niet, mensen hebben in dit soort verlaten oorden vaak een hond als waakhond afgericht. In hartje Weida had ik nog last van hartkloppingen. Daar viel het trouwens ook tegen met het terras- en winkelaanbod. Er was wel een markt, maar daar hing alleen kleding. Weida heeft wel een aparte burcht met een soort betonnen toren. Uiteindelijk vond ik een supermarkt buiten het dorp, waar ik wat te drinken en te eten heb gescoord. En ik zat daar weer aan de B92. Die B92 heb ik gevolgd tot de rand van Gera, want de landweggetjes (en trouwens de hele omgeving) zag ik niet meer zitten.

In Gera heb ik nog een tijdje in het centrum op een bankje gezeten om te bedenken hoe ik verder zou gaan. Zo had ik enkele dagen eerder nog een idee om richting noordoosten te fietsen, naar het gebied van de Sorben. Of misschien wel het Elbedal, dat bij Dresden erg mooi is. Maar met het vooruitzicht van slecht weer en waarschijnlijk veel slechte wegen werd het het station. Onderaan in de auto- en fietstunnel hing het vertrekbord. Daarop las ik dat binnen 10 minuten een sneltrein naar Göttingen zou vertrekken. Dat leek me wel wat, ik wilde maar wat graag terug richting beschaafde wereld.

Het lukte goed en 2,5 uur later stapte ik in hartje Göttingen te Nedersachsen uit. Bij toeval was ik nog nooit in Göttingen geweest, dus die stad wilde ik wel eens bekijken. Ik wist dat het een studentenstad is en dat werd me op het station al duidelijk. Nog voor ik buiten was had ik al meer fietsen gezien dan in de afgelopen 4 dagen op de de weg. Buiten was het helemaal een chaos met gestalde fietsen, het leek hier verdorie wel Utrecht. Overduidelijk dat hier veel wordt gefietst en allemaal met zonder helm. Fietsers rijden er ook op de grote wegen en laten de fietsvoetpadjes rechtsliggen voor de voetgangers en de paar bange fietsers die nog wel een helm dragen. Een enkele toetrerende automobilist kon rekenen op een opgestoken vinger. Ik moest dus duidelijk omschakelen om niet op te vallen.

Het is een grote stad, met een flink autovrijgebied. Erg veel winkelende voetgangers, maar het aanbod van mooie gebouwen viel me tegen. Overnachten in de binnenstad lukte me niet. Te weinig kleine hotelletjes, wel een paar grote. Ik vond een hotelroute en zodoende ook een hotelletje aan de noordkant langs een grote drukke weg. Van buiten zag het er niet aantrekkelijk uit en binnen was het niet veel beter. Ze hadden wel 1-persoonskamers en die zaten achter in een aanbouw. Daar was de drukke weg niet te horen en de prijs leek me voor dit gebied meer dan redelijk.

Die avond at ik bij een disco-Mexicaan. Veel herrie, een waardeloze bediening en opgevouwen onder een ruw houten tafeltje. Toch was het eten prima en weer eens wat anders.


Deze (in mijn ogen) waardeloze fietsdag was een reden om niet aan dit vakantieverslag te beginnen. Ik ga ook niet op fietsvakantie met het doel daar later iets over te schrijven. Maar na wat maanden denk ik dan toch: ‘er zaten ook veel aardige dingen in die vakantie en de foto’s zijn allemaal goed gelukt’. En dan is het maar een klein stapje om toch maar weer alles te beschrijven wat ik nog uit m’n geheugen weet op te diepen. En als er dan bijna aan het eind een rotdag tussenzit, dan wil ik die ook op een zo objectieve manier verslaan.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2011-01-15, in Dexelmatig, Zwerfmatig-10 en getagd als , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Een voorde, eine Furt.

  2. @Emigrant; Is logisch. Dus Westenvoorde, Coevorden en Frankfurt Oder oder Main zijn op zo’n doorwaadbare plaats ontstaan. Ik heb alleen nooit een bordje gezien met ‘Pas op voorde!’ Ook niet bij deze over de Elster. In GB ben ik wel bordjes met ‘Ford’ tegengekomen. Zodoende kende ik alleen dat woord.

  3. Coevorden, Oxford (GB) Ochsenfurt (Dld) en Istanbul (Turk) zijn plaatsnamen genoemd naar een doorwaadbare plaats voor vee. Amersfoort is ontstaan op een doorwaadbare plaats door de Amer.
    In Nederland kennen we verder o.a. nog Bredevoort, Lichtenvoorde en Zandvoort. Een voorde heeft niet alleen de betekenis doorwaadbare plaats in een rivier maar bijvoorbeeld ook door de duinen (Zandvoort). Synoniemen voor ‘voorde’ zijn drecht, trecht en tricht. Zie ook: Wikipedia.

  4. Mmm, kenners in de buurt. Maar btw op die honden heb ik het ook niet. Ik heb er ook eens ene achter me aangehad die niet van wijken wist. Achteraf vraag ik me af of die ooit nog de weg terug heeft gevonden…

  5. Een spannend verhaal met de hond. Maar goed dat wij niet met onze hond in het karretje daar zijn geweest. Even was ik weer in Gera. De omgeving daar vond ik niet zo uitnodigend dat ik dacht Yep, daar wil ik nog een keer naar toe. De stedentrip van Gotha Erfurt tot en met Gera van twee jaar geleden is wel genoeg geweest.

  6. De Elsterradweg is “teilweise noch in Ausbau” lees ik hier:
    http://www.elsterradweg.de
    Misschien was dat de reden; het fietspad is gewoon nog niet af.
    In Thüringen zit je soms op de rand van de beschaving ja, dat heb ik ook wel eens zo ondervonden.
    Mijn vriendin kan heel goed met zulke honden omgaan. Waar bij mij het hart al in mijn keel klopt, spreekt zij de hond vriendelijk toe. Vaak kalmeren die honden dan inderdaad; meestal zijn ze zelf bang en opgewonden. Bij honden die echt afgericht zijn om te bijten helpt dat ook niet meer, maar dat is heel zelden (is ook strafbaar).
    Göttingen klinkt als een stad naar mijn hart. Ik ben daar nog niet geweest.

  7. @Bob: Rond Erfurt en Gotha vond ik het heilig vergeleken met dit gebied. Alleen in de buitenwijken van Eisenach was het ook belabberd.
    Maar in dit geval lag het gewoon aan mezelf. Schijnbaar had ik een enorme dip in m’n bioritme waardoor ik verkeerde besluiten nam. Dat overkomt me niet vaak en nu dus wel. Ik had daar niet hoeven te fietsen. Als ik in Hof voor de Saale had gekozen, dan had ik me waarschijnlijk veel ellende bespaart.
    Bij die hond had ik ook eerst op de vrouw af kunnen fietsen met de vraag of zij haar hond bij zich zou willen houden. Dat doe ik wel eens en dat werkt goed. Door weg te fietsen raakt ook zo’n hond buiten het bereik van de eigenaar en dat is niet handig.
    Ik denk dat ik op deze plek de eerste fietser (en mogelijk de eerste tourist) was in een jaar of 10. Mensen die kiezen voor zo’n afgelegen plaatst zijn vaak ontzettend bang voor de boze buitenwereld en richten idd hun hond af om hun spullen te bewaken. Of dat hier het geval was weet ik natuurlijk niet. Maar het dramatische geschreeuw van die vrouw gaf me wel dat vermoeden.
    Dat ‘in Ausbau’ zijn moet je wel met een korrel zout nemen als je ziet dat die site al 2 jaar niet meer bijgewerkt is. Er staat ook dat families met kinderen beter na Gera kunnen beginnen. Daar ben ik het wel mee eens. :-) Ik raad dat ook de ‘erfahrene Tourradler’ aan.

  8. @Hanscke: Met dat karretje hadden jullie daar vast niet gefietst. :-)

  9. Hoe is het met de kinderkopjes in ‘Oost’ Ik kan mij herinneren dat in ieder dorp rondom Berlin in het centrum kasseien lagen, dat was zelfs in de auto onaangenaam.
    Foto’s van Greiz en Weida zijn mooi.

  10. @Cohler: Die kinderkoppen kom ik er weinig tegen. Rond de Elster zou ik er blij mee zijn geweest. Grote kuilen in een prutweg of een smal kiezelpad is toch een slaggie erger.
    In heel veel Duitse steden vind je in het centrum nog wel een stukje kinderkop. Dat geldt ook voor West-Duitsland. Als het te gortig is vlucht ik naar de stoep waar geen of veel kleinder en gerieflijkere kinderkopjes liggen.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s