Jul-01: Duidelijk Te Laat

Een kleine 4 jaar terug fietste ik door Limburg en overnachtte ik in Sint Geertruid. Daar verbleef ik 2 nachten, omdat mijn zus en zwager daar in de buurt kampeerden. Dat overnachten deed ik in een klein pension met een paar 2-persoons- en een enkele 1-persoonskamer. Achter hadden ze een soort tuinhuisje dat ze ook verhuurden.

Bij het ontbijt trof ik een ouder stel in de eetkamer, dat in dat tuinhuisje verbleef. Hun spraak verraadde dat ze ergens uit de buurt van Alkmaar moesten komen. Ik had ze wel eerder zien staan in een gastenboek. Dat viel me op door hun hoge leeftijd. Misschien stond er ook wel een woonplaats bij maar die is me toen niet opgevallen. Ik weet eigenlijk niet van andere gasten in het pension, het was in het naseizoen.

Al snel raakten we aan de praat, waarbij ik begreep dat ze in Heerhugowaard woonden. Dat praatje verliep dusdanig dat ik mijn bord oppakten en bij hen aanschoof. De uitbaatster annex koffietapster zag dat met lede ogen aan. Ze vond het maar vreemd. Zoals ik destijds berichtte had deze kwieke vrouw te maken met het vernoemen van WOII-verzetsheldinnen in een Heerhugowaardse wijk. Enige jaren eerder heb ik een project gedaan voor de politie, waardoor ik in aanraking kwam met de zeer lange straatnamen als: ‘Helena Theodora Kuipers-Rietbergtuin’ die ik af moest korten tot maximaal 24 tekens inclussief spaties en punten.

Kortom een leuk gesprek en ik later nam ik me voor om deze mensen eens in Heerhugowaard op te zoeken. Probleem was wel dat ik thuis nergens meer het briefje met hun naam kon vinden. Ik wist wel dat het een eenvoudige en korte naam was, maar daarmee hield het op. Later bellen naar het pension is er ook nooit van gekomen. En mogelijk had die deze privévraag niet beantwoord. Ik ben wel (als het zo uitkwam) door die wijk met damesstraten gefietst.

Achteraf had dat laatste weinig nut gehad. Uit een recent overlijdensverhaal las ik de achternaam Spier en vond ik hun adres dat niet in of bij die wijk lag. Ze woonden vlakbij het gemeentehuis en ik ben er dus vaak langsgefietst zonder het te weten. Of ze daar de afgelopen 4 jaar gewoond hebben weet ik niet. Ik las wel dat haar man enkele jaren terug is overleden. Kortom ik ben inmiddels te laat om er nog een keer langs te gaan.

Nu ik haar achternaam wist, googlede ik wat verder en bleek dat zij haar verhaal ook gedaan heeft bij o.a. de NCRV-TV (deel 1 en deel 2)

Advertenties

Geplaatst op 2011-07-01, in Regiomatig, Zwerfmatig en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 14 reacties.

  1. Een heel mooi verhaal, fijn dat je dit wilde delen…

  2. Het is altijd later dan je denkt….

  3. Soms tikt de tijd iets sneller dan je had gewild… ;)

  4. Boeiend verhaal. Ik was betrokken tot het eind. Maar waarom zag de uitbaatster annex koffietapster dat met lede ogen aan?

  5. @Staart: Ze vond het waarschijnlijk raar dat (voor haar) onbekenden met een groot leeftijdsverschil zomaar bij elkaar aan tafel schoven. Althans die indruk kreeg ik toen uit haar onprettige blik. Ik trok me daar niets van aan. Maar het viel me wel op. Mogelijk dacht ze ook dat ik die oudere mensen lastig viel. Kan net zo goed. Ik heb het haar niet gevraagd en heb later wel uitgelegd dat deze mensen vlak bij mij in de buurt woonden.

  6. Ik vind het ook een alleraardigst verhaal. Soms is er toch iets wat je tegenhoudt om contact te zoeken. Heeft misschien te maken met de wens om de herinnering gaaf te houden.

  7. Ik vind het ook een alleraardigst verhaal. Soms is er toch iets wat je tegenhoudt om contact te zoeken. Heeft misschien te maken met de wens om de herinnering gaaf te houden.

  8. Maar je hebt ze in elk geval gesproken, èn hun verhaal onthouden, de herinnering bewaard. Dat is ook al heel mooi, toch..

  9. Maar je hebt ze in elk geval gesproken, èn hun verhaal onthouden, de herinnering bewaard. Dat is ook al heel mooi, toch..

  10. @Hanscke: In dit geval was dat ‘iets’ mijn eigen gemakzuchtigheid. Kwam ook omdat ik dat voornemen vooral met mezelf had gemaakt. Doe ik trouwens vaker. Denk dat ik destijds afscheid genomen heb met iets van: ‘Tot ziens! en ‘Zo ver wonen jullie niet.’ Mijn vakantie was toen nog maar net begonnen en het leek me wel leuk om later de afloop te vertellen.

  11. @Hanscke: In dit geval was dat ‘iets’ mijn eigen gemakzuchtigheid. Kwam ook omdat ik dat voornemen vooral met mezelf had gemaakt. Doe ik trouwens vaker. Denk dat ik destijds afscheid genomen heb met iets van: ‘Tot ziens! en ‘Zo ver wonen jullie niet.’ Mijn vakantie was toen nog maar net begonnen en het leek me wel leuk om later de afloop te vertellen.

  12. @Jolie: Zo is dat. Vandaar dat ik dit verhaal heb geschreven, nadat ik dat krantenbericht zag.

  13. @Jolie: Zo is dat. Vandaar dat ik dit verhaal heb geschreven, nadat ik dat krantenbericht zag.

  14. We missen in het leven altijd meer kansen dan we er grijpen. Dat is een fact of life. Soms krijgt een gemiste kans een herkansing in een mooi blogje :o) Leuk geschreven!