Feb-22: 12 De Wohraradweg

Deze dag, 24 september, was het ook weer uitstekend fietsweer. Tot nu toe was het weer meer dan redelijk, maar de laatste dagen werd het met de dag nog wat beterder. ’s Ochtends wel een beetje koud met nevel in het dal, maar rond een uur of 11 kwam de temperatuur al boven de 20 graden. Geen noemenswaardige wind en lekker zonnig. Als eerste volgde ik de Eder stroomopwaarts zag er een mooie waterval. De fietsroute is hier mooi, maar ik wilde niet deze rivier blijven volgen. Dan zou ik weer in Waldeck uitkomen, waar ik enkele jaren terug ook al was. Nee, ik sloeg een beetje linksaf naar Bad Wildlungen. Daar was ik nog niet eerder geweest.

Best een leuk oud stadje en weer 1 op een heuvel gepropt. Op vrijwel het hoogste punt trof ik wat huisvlijt achter een soort etalage. Zo kon ik mooi een een luchtfoto met zelfportret schieten. Van dat Badachtige had ik nog niets gemerkt, dat bleek aan de andere kant van de heuvel te zijn. Bij het verder fietsen trof ik een lange rechte allee met veel kuurspul (hotels met allerlei modder- en kneed aanbiedingen). Lang niet zo leuk als het oude stadje. Ergens aan het eind werd ik die strakke weg een beetje zat en begon ik te zoeken naar wat anders. Ergens linksaf stond ik voor een klein beekje met wat van die locale fiets- en wandelwijzers. ‘Stroomopwaarts’ leek me de goed kant op te gaan. Eerst nog wat asfalt, maar dat verdween al snel. Het waren meer rotsblokjes verpakt in aangestampte prut. Daar viel goed over te fietsen, maar het was wel opletten.

Daarbij versmalde het pad tot een dikke meter en kronkelde het vlak langs het beekje. Het was er ook donker door de vele bomen. Zeker mooi en niet steil. Maar ging dit wel ergens naartoe of zou ik na een kilometer of 6 weer op dezelfde plek uitkomen? Fietsers heb ik er niet gezien, terwijl dat wel mocht. Pas na een minuut of 20 kwam ik een setje papierprikkers tegen, van die skiërs zonder skiën. Zij drukten mij op het hard dat ik gewoon door kon fietsen. En dat bleek inderdaad het geval. Ongeveer boven bij de bron kruiste een mooie asfaltweg. Trouwens ook geheel verlaten.

Een iets grotere weg verderop had weer een mooi fietspad. Voor de ‘drukte’ op die weg was dat niet echt nodig. Net voor Hundsdorf trof ik op dat fietspad wat wandelaars, die me de weg naar Hundsdorf vroegen. Kon ik zo beantwoorden. Net 200 meter eerder had ik weer eens een wegwijzer gezien, waar dat gehucht op vermeld stond. Bij Löhlbach zag ik een wegwijzer naar Haina. In Haina was ik al een jaar of 12 terug geweest. Toen kwam ik via Giessen en Marburg. Zonder ook maar een landkaart te bekijken zat ik dus op de goede route richting Marburg. Voor Haina nog even een heuveltje bedwongen, maar dat was dan ook mooi de laatste voor deze dag. Haina ligt aan een riviertje de Wohra, wat ergens bij Marburg in de Lahn uitmondt.

Haina zelf is een klooster, waar mensen met een geestelijke handicap verblijven. Je kan dat terrein op, net zoals dat ook bij Castricum in Duin en Bosch kan. Ik zocht er naar een winkeltje of koffie. Dat laatste was er, maar ging pas over een kwartiertje open. Andere bezoekers zochten dit namelijk ook en die waren eveneens even net te vroeg. Dus nog een beetje rondgefietst en daarna heerlijk op hun terrasje gezeten met zicht op de grote kloosterkerk. De pruimgebak heb ik er overleefd. Ik zag er kleuren in die wel eens tot buikloop konden leiden, maar dat gebeurde gelukkig niet. Staanlaten vond ik ook geen optie; ander kaanbaar spul hadden ze niet en de laatste keer dat ik wat had gegeten was zo’n 40 km eerder in het hotel te Fritzlar.

Even later kwamen wat meer mensen op het terras en met een vader en dochter raakte ik aan de praat. De koffie liet ik dus nog maar een paar keer bijvullen. Vanaf hier zou het eenvoudig zijn, via de Wohra stroomafwaarts. Dat riviertje stroomt bij Marburg in de Lahn. Destijds fietste ik er over de ‘grote’ weg, heel langszaam bergopwaarts. Nu verheugde ik me op die lange afdaling van maar 1 of 2%. Aanvankelijk ging het ook zo, maar het duurde niet lang of ik trof een prachtig vrijliggend fietspad dat meer door de dorpjes ging. In de laatste jaren hadden ze hier een voormalig spoorlijntje omgetoverd in een prachtige fietsweg.

Uiteindelijk fietste ik door naar Kirchhain, daar mondt de Wohra uit in de Ohm. Dat was me de vorige keer niet opgevallen, omdat ik die bocht via Kirchhain destijds had afgesneden. Kirchhain zag ik dan ook voor de eerste keer. Ze hadden er een goede Italiaan met een terras vol ijseters. Met een graad of 23 leek me dat ook wel wat en even later verorberde ik er een grote vruchtenbeker. In dat Ohmdal trof ik opeens veel meer fietsers. Een reden om niet over een grote heuvel naar Marburg te gaan, maar gewoon de rivier te volgen via Colbe. Door dit brede dal gaat ook de spoorlijn Frankfurt-Kassel.

Ergens aan de Fulda had ik al bedacht dat ik weer eens in Marburg wilde kijken. De eerste keer in 2003 heb ik het al eens grondig bezocht, maar was het halverwege een fietsdag. Deze keer wilde ik er overnachten en meteen eens kijken of ik Emigrant thuis zou treffen. Van een paar webloggers had ik het adres meegenomen en hij had ook een keer geschreven dat ik altijd welkom was. Ik fietste redelijk srak op de straat af waar hij woont. Eerst wel door een uiterst brakkig fietstunneltje onder het spoor door. Hier is nog wat fietsevangelisatie nodig. Op de weg parallel aan het spoor maar eens een hegknippende bewoner gevraagd of ik wel goed ging. Ik kreeg zeer uitgebreidde instructies, waardoor het me moeiteloos lukte om de juiste straat te vinden. Een stadsplattegrond heb ik er dan ook niet gezien laat staan geraadpleegd.

Dus stond ik zomaar met mooi weer bij iemand op de stoep die ik alleen van het webloggen ken. Natuurlijk onaangekondigd. Hij was nog thuis ook. Als dat niet het geval was geweest, dan had ik eerst een hotelletje gezocht en had ik het later nog eens geprobeerd. Maar dat hoefde niet. Natuurlijk een rommel in huis, wat bij mij thuis nooit anders is. Pas als ik zeker weet dat er visite komt ruim ik de zooi aan de kant. Emigrant (omdat ik hier mijn voornaam nooit tik, doe ik dat liever ook niet van anderen) heeft echter een mooi balkon en die bood bij dit mooie weer nog ruimte. En zo zat ik voor de 3de keer deze dag op een terras van de zon te genieten.

Ik vond het een vreemde ontmoeting. En de reden ligt in het webloggen zelf. Door elkaars webloggen te lezen weet je dus van een ‘onbekende’ erg veel. Over al die punten hoef je elkaar dus niet veel meer te vertellen. Vragen als ‘wat voor werk heb je en welke hobbies’ zijn al lang een breed in de laatste jaren beantwoord. En alleen over m’n fietstocht van de laatste dagen praten leek me ook niet alles. Zo halverwege mijn vakantie had ik nog niet echt bedacht om bijvoorbeeld weer zo’n gokkwis te doen. De vakantie werd wel met de dag leuker om het wel te doen. Maar eigenlijk dacht ik daar nog niet over na, waardoor ik me later een beetje in de nesten werkte met mijn gokkwis die inmiddels alweer 5 rondes loopt.

Het domme is dat ik helemaal vergeten was dat ik hier een prijs kon afleveren. Ik zat bij de kwiswinnaar van een paar jaar terug. Gelukkig kwam ik niet erg ongelegen en we spraken af om elkaar over een uurtje in de binnenstad te ontmoeten. Met een locale gids was een aardig pension snel gevonden en ik wilde daar graag mijn fiets en spullen stallen en de 89km van me af douchen. Een uurtje later kreeg ik een mooie stadswandeling aangeboden op plekken waar je niet zomaar komt. Marburg is tegen een heuvel gebouwd met bovenop een groot slot met een gat er in. De eerste keer was ik daar al geweest en ben ik rond dat slot gewandeld. Wat na een flinke klim een prachtig uitzicht opleverde. Deze keer waren het leuke stegen/straatjes met veel traptreden die tegen de heuvel zijn geplakt.

Aansluitend wijn met pizza gegeten bij een Italiaan. Al met al vond ik het erg leuk en gezellig en ben ik blij dat ik aangebeld heb. Als dat niet zo was geweest, dan had ik er natuurlijk niet over geblogd. Ik ben ook wel benieuwd hoe Emigrant dit ervaren heeft en ga dat vast een keer op zijn weblog lezen. Tot nu toe heeft ie het prachtig verzwegen. Inmiddels weet ik van de afgelopen maanden hoe lastig dat is.

De volgende ochtend had ik vanuit het pensionstraatje een prachtige blik op het slot en ik heb er ook alvast een foto bijgeplaatst, die ik de volgende dag met een maximaal inzoomen (3x maar) vanaf een heuvel nam.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2012-02-22, in Zwerfmatig-11 en getagd als , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 12 reacties.

  1. Een schitterende serie foto’s larderen dit verhaal. Ik zie het zo voor me als jij het beschrijft.

  2. Wat leuk dat Emigrant en jij elkaar in real life hebben ontmoet! Ik ken jullie beiden ook alleen van de weblogs.
    Toen ik ‘Marburg’ las in je blog dacht ik al aan Emigrant.
    En ook aan mijn oudste dochter die daar eens een summer course heeft gedaan.

    Ik heb haar bij haar latere buitenlandse studies, Göttingen, Uppsala, Berlijn, opgezocht, maar niet tijdens deze summer course. Die was daar ook wat kort voor. Marburg ken ik dus nog niet met eigen ogen.

  3. De laatste twee logs las ik achter elkaar en al groter wordt de spijt dat we niet meer gefietst hebben. Er zijn in Europa zoveel mooie plekken en goeie fietswegen, met name in Duitsland.
    Het lijkt me apart om een medeblogger te ontmoeten, wel leuk ook. Er zijn ook blogmeetings maar dat is anders van opzet.
    Ben jij dat die op foto 1190 Bad Wildlungen over de bloemenkruiwagen hangt? :-)

  4. Wat mij verbaasd, is dat je precies weet waar je al eerder geweest bent en wanneer en van welke kant je kwam.

  5. @Bytheway: Voor de ‘waar’-vraag is dat niet zo lastig. Het soort wegen dat ik graag befiets is in dergelijk heuvelachtig gebied beperkt. Ik ga dus vooral met rivierdalen mee. Heeft er ook mee te maken dat de leuke stadjes vooral in rivierdalen bij rivieroversteken zijn ontstaan. Daarbij vallen te grote wegen, die dus ook vaak door riverdalen gaan, weer af. Daar mag of wil ik ook niet fietsen. Als laatste kan je dan nog kiezen voor type kluunweg. Wat mij overkwam na Bad Wildlungen. Meestal vind ik een klein stukje aardig, maar het gaat met zoiets snel mis. Stopt bij een boer op het erf of gewoon vlak voor een heuveltop. Dus hou je niet zoveel over en kan ik voorgaande routes alleen goed ontwijken op een kilometer of 20.

    De ‘wanneer’-vraag is een stuk lastiger. In eerste instantie dacht ik in 1998 door Marburg te zijn gefietst, maar het was 2003. Dat soort dingen kan ik eenvoudig nazoeken, omdat ik er ooit kaartjes van heb gemaakt die op m’n PC staan.

  6. @Bertie: Die meetings heb ik altijd ontweken, tot het laatste blogbal aan toe. In de 7 jaar dat ik blog ben ik in contact gekomen met 4 bloggers. 2 hier in de stad. 1 daarvan omdat hij hier in het ziekenhuis lag en ik naast dat ziekenhuis woon. Een ander in de binnenstad op een terras, maar die is inmiddels gestopt met bloggen. Verder 1 keer bij een zwitserse-westfries die open huurjacht had in de haven van Enkhuizen. Ook erg leuk.

    Eerder ben ik een keer door Erfurt gefietst, maar toen woonde Bob daar nog op een andere plek en blogde hij nog niet. Als ik de volgende keer daar in de buurt ben, dan moet ie me nog maar eens zien te ontlopen. :-) Van Alexandra in Hannover had ik helaas geen adres mee, maar haar blog bezoek ik eigenlijk de laatste maanden wat vaker. Bij Hotelletje (in Lam) scheelde het een jaar terug niet veel. Die wonen nogal in een uithoek van het Beierse Woud, wat eigenlijk nooit op m’n route gaat komen behalve als ik er voor kies om daar te overnachten. Kan de komende jaren nog wel eens gaan gebeuren, want vooral Natascha vond het niet leuk dat ik hen op 50km rechts heb laten liggen.

    Ik blog dus niet specifiek om met mensen in contact te komen, maar dat mag wel duidelijk zijn. :-)

  7. @Trijntje: Marburg raadde ik mensen al aan voordat ik wist dat Emigrant er woonde. Ik vind het wel een aparte stad en zeker bezoekwaardig. Göttingen of Limburg/Lahn vind ik minder fraai. Bamberg of Goslar vind ik mooier.

  8. @Sjoerd: De foto’s rond Wismar en hier vond ik zelf ook mooier en dat heeft toch ook te maken met het zonnige weer. Die van Fritzlar zijn zo mooi door het ochtendzonnetje (waarin Bums geborden wordt).

  9. Ja dat was zeker leuk toen je hier was, Ximaar. Destijds heette je trouwens nog Xiwel. Toen je belde zat ik net in bad, herinner ik mij, maar ik was snel afgedroogd.
    Bloggen is leuk, maar er gaat toch niets boven het ware leven. Eenmaal ben ik op een bloggersbijeenkomst geweest in de Betuwe, en ook daar bleek: bloggers bestaan echt en zijn heel gewone mensen. Sommige zijn zelfs aardiger dan hun blog.
    Aan je laatste foto te zien heb je Marburg niet op de makkelijkste manier verlaten. Via Ockershausen en dan omhoog? Ik weet in ieder geval je rijrichting; houd daar rekening mee bij het volgende deel van de gokkwis.
    Overigens zijn je fietstochten zo inspirerend dat ik overweeg er binnenkort ook maar een te gaan maken. Het Werradal had ik gedacht.

  10. Genoten van je reisverslagen per fiets en de fotolinken.
    Ik maak ook wel eens een tochtje maar dit is het echte werk.
    Het gevoel van vrijheid is wat het fietsen zo bijzonder maakt.

  11. @Emigrant: Inderdaad, een flinke klim, maar vooral de K68 ((even nagegoogled:) Graf von Strauffenbergstrasse). Ben dus eerst via het vlakke deel binnendoor gefietst tot waar de K68 vanaf de Lahn omhoog gaat. Die pizza was er weer snel afgefietst. Daarna was er weinig meer aan de hand. Dan is ook goed te zien dat de Lahn daar diep uitgesleten is.

    Helaas kan ik xiwel.wordpress.com niet heropenen. Die had ik een jaar of 4 terug aangemaakt toen wordpress.com een stuk minder was dan de web-log.nl op Typepad. Omdat ik hem een halfjaar niet gebruikt heb heeft worpdress hem opgeheven en kan ik die naam (nog) niet hergebruiken.

    De Werraradweg is voor de delen die ik gezien heb erg mooi. Alleen het stuk in het midden heb ik nog niet gefietst.

  12. @EJW: Ik doe dit al wat jaren en een deel is daar (nog zonder foto’s) terug te vinden in de categoriën zwermatig-6 (2006) en hoger. Ik heb ook nog een set op de hardeschijf vanaf 1998 die op m’n website hebben gestaan. Toen deed ik dat nog veel beknopter. Deze manier is voor mij ook leuk. Bij het opschrijven beleef ik die reis weer opnieuw en schieten me weer allerlei voorvallen te binnen. Als dit weer even achter de rug is ga ik nog eens over het vakantieschrijfbegin in 1998 bloggen. Met een website begon ik pas in 2000.