Mrt-02: 15 Dwars door de Eifel

Omdat ik dit soort verslagen achteraf schrijf, kan ik moeiteloos een titel bedenken die de lading dekt. Maar destijds (27-09-2011) wist ik bij aanvang niet hoe ik precies zou fietsen. De Ahr ontspringt in het centrum van de Eifel en ik wilde wel een stuk langs deze rivier fietsen, daar ik er veel van verwachtte. Maar verder gingen mijn gedachtes bij het opstappen in Bad Neuenahr niet. Vanaf hier is het een flinke dag fietsen naar het station van Heerlen en daar zou ik een directe trein naar Alkmaar kunnen nemen. Maar met dit prachtige zomerse weer kwam die gedachte niet bij me op. Meer dan een beetje huiswaarts (Alkmaar) sturen zat er niet in en dat mocht best nog wel wat dagen duren. Ik overwoog sterk om aansluitend een stuk door België te fietsen.

Bij een van mijn eertse fietstochten door Duitsland (een retourtje Straatsburg in 1982) heb ik op de terugweg in de jeugdherberg van Ahrweiler geslapen. Bad Neuenahr is tegen Ahrweiler geplakt en was dan ook het eerste stadje waar ik deze dag door kwam. Ik kreeg een déjavuutchen; dit had veel weg van Bad Wildlungen waar ook een kuuroord tegen een oude stad geplakt is. Beide kuuroorden hebben een sfeer van rond 1900 en de oorspronkelijke stadjes geven je de indruk van circa 1400.

Er was trouwens een prachtige fietsroute (Ahr-Radweg) uitgezet. Zo’n 30 jaar terug was die er niet en moest je het doen met een slingerende ‘grote’ weg, waarop de drukte erg meeviel. En groot was die weg ook niet, daar is geen ruimte voor en daarvoor woonden er te weinig mensen. Die weg leek me overigens wel verbreed, waarschijnlijk door wat huizen weg te slopen en nog wat berghellingen weg te vrezen. Maar of dat zo was kon ik niet goed bekijken. Voor de fietsers was een prachtig fietspad langs de spoorbaan gelegd, soms op een halve kilometer van de doorgaande weg. Daarin zaten hele stukken van hout. Je zou het bruggen van 50 meter kunnen noemen, maar het hing aan de zijkant aan de spoorbaan vast. Dus meer een soort fietsbordes. En zo fietste ik prachtig omhoog met mooie uitzichten op druivenheuvels en kloven.

Nou buigt de Ahr een beetje linksaf richting Luxemburg en dat zou het totale rondje behoorlijk groter maken. Gelukkig vond ik de aansluitende Sahr. Een miezerig riviertje dat rechtsaf ging en een erg mooi dal bleek te hebben. De weg van maar 4 meter breed zonder fietspad leek me ook wel wat. Auto’s zag ik er niet en opeens was ik weer de enige fietser. Een kilometer of 8 verder begreep ik waar de schoen wrong. Daar ging de weg het Sahrdal uit via een mooi setje haarspeldbochten. Voor fietsers een flinke klim en voor auto’s een bar smal gedoe. Bij een temperatuur van 25 graden werd dat nog afzien, maar dat mag ook wel eens.

Bovenop had ik zicht op een grote radiotelescoop. Daar ging ik ook de landsgrens over, Rheinland-Pfalz uit en NordRhein-Westfalen in. De weg werd meteen een paar meter breder en er begon een vrijliggend fietspad. Dat fietspad zag ik niet zitten, van de betonplaten was de bovenlaag door weersinvloeden compleet kapot gebarsten. En net nu ik hier lekker naar beneden kon freewheelen. Auto’s waren er nog steeds niet te bekennen, dus koos ik voor de inmiddels grote weg, die in Bad Münstereifel eindigde. Dat leuke stadje kende ik van een andere vakantie, in de afgelopen jaren heb ik veel door de Eifel gefietst. Ik wist dus ook dat dit de plek voor een koffierondje was.

Vanaf hier had ik langs de Erft naar het noorden eenvoudig de Eifel uit kunnen fietsen, maar ik ging nog een stukje verder westwaarts. Af en toe wat klimmen, maar toch viel het me mee. Bij Urft aan de Urft (welke knurft heeft daar de rivier- en plaatsnamen verzonnen?) wilde ik op de kaart kijken waar ik zat en wat ik het beste kon doen. Voor mij lag weer zo’n flinke heuvel, en kon dat niet eenvoudiger? Het enige bankje wat er was, was op hun stationnetje. Ook goed, als ik maar zitten kan. En inderdaad, dat vermoeiende rechtdoor hoefde niet ik kon ook met de Urft mee fietsen naar het noord-westen.

Terwijl ik de kaart bestudeer, begint de kaartjesmevrouw aan een handwiel onder haar balie te draaien. Ik had daar goed zicht op via de zijdeur die ze wegens de warmte open had staan. Ze was de spoorbomen naar beneden aan het zwengelen en gelijktijdig werd daar de bel mee aangedreven. Het perron zag er modern uit, maar deze bezigheid leek me meer iets voor 1930. Ik had daar een foto van moeten nemen, maar bedenk me nu dat de spoorbomen en het gezwengel niet op 1 plaatje te vatten was. (Inmiddels een foto op het internet gevonden waarop ik heb ingeklad hoe het zo ongever werkt. Zelf zat ik op plek X en keek ik door de geopende zijdeur naar de lokettiste annex slagboomzwengelaarster.)

Via Kall, Gemünd en Schlieden belandde ik in Monschau. Na 108km leek me dat een geschikte plaats om een slaapplek te zoeken. In België verwachtte ik behoorlijk hogere prijzen. Toch bleken al aardig wat hotels en pensions gesloten. Het naseizoen werd merkbaar. Via wat doorverwijzingen sliep ik in een aardig pensionnetje, een gewoon huis met 4 kamers en een gezamelijke keuken voor het ontbijt. Monschau is een aardig plaatsje, maar goede foto’s daarvan maakte ik pas de volgende morgen.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2012-03-02, in Zwerfmatig-11 en getagd als , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Dan ben je hier niet al te ver weg geweest…

  2. @Sjoerd: Het wordt nog erger.

  3. Spoorbomen handmatig aanzwengelen, ik kan me niet herinneren dit ooit te hebben gezien.
    Dit is een mooie omgeving, we reden er wel eens door als we in Luxemburg.waren.

  4. Ik lees dat je door Kall, Gemünd en Schleiden bent gekomen, dan ben je waarschijnlijk ook langs Olef gekomen, alwaar af en toe een (museum)trein midden door het dorp over het dorpsplein rijdt. Waarschijnlijk de grootste spoorwegovergang ter wereld. Helaas heeft http://www.oleftalbahn.de geen plaatje ervan.

  5. @Harald: Ik ben er helaas omheen gefietst. Deze fraaie foto vond ik er over.

    Ik had mezelf flink wat moeite bespaard als ik gewoon door het dal via Olef was gefietst. Maar eerder had ik een zeer complex advies gekregen om via Herhahn te fietsen. Dat was wel eerst omhoog, maar dan via een lange voormalige tankbaan naar beneden. In Herhahn had ik nog wat door moeten fietsen en had ik het juiste westelijke deel van de L207 gehad. Nu nam ik de zuidelijke L207 naar Schleiden. Idd dezelfde tankbaan, maar een andere kant op. Erg mooie afdaling daar niet van. Maar zo fietste ik dus wel om Olef heen, een soort omweg die op deze manier nergens op sloeg. :-)

  6. @Bertie: Het is idd een mooi gebied, maar als je het onhandig doet dan is het een en al heuvel-op heuvel-af. Als je het slim aanpakt ga je met rivieren mee. Even lang, maar een stuk eenvoudiger. Zoals ik op Harald al reageerde gaat er wel eens een poging de mist in. :-)

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s