Dec-17: Würzburg

Misschien was het sommige lezers al duidelijk, ik was onderweg naar Würzburg; na Weilburg het 2de reisdoel dat ik verzonnen als tussenstop naar Oostenrijk. Vanuit Karslstadt was dat nog maar 30km fietsen. Het was inmiddels zondag 8 september. De korste weg naar Würzburg langs de oostoever van de Main was afgesloten voor asfalteringswerkzaamheden. Toch nam ik die kant om wat olie te scoren voor mijn ketting. Hij piepte na de regenbui van gisteren.

Net buiten Karlstadt vond ik 2 grote tankstations en die hadden van alles behalve een klein flesje olie. Te gek voor woorden natuurlijk. Beide bedienden gaven aan dat fietsen langs deze kant absoluut niet ging lukken. Dus ging ik met licht piepende ketting terug en stak de Main over om mijn geluk op de westoever te beproeven. Dat ging uitstekend. Hier lag de mooi Mainradweg en dat ging als een speer. Wel regelmatig ander fietsers ingehaald, want die waren hier en op deze zondag voldoende. De dag begon fris, maar droog en dat bleef het ook op het laatste 10 km na.

Onderweg trof ik belijning met pijlen die fietsers waarschuwden om rechts te houden bij onoverzichtelijke bochten. Iets dat ik hier in de regio ook al eens gepromoot heb. Helaas geen foto van genomen. Ik kom er over een paar dagen op terug in een ander blogbericht. Zellingen was wel een aardig plaatsje aan deze kant. Bij Margretshöchheim stak de route middels een voetgangersbrug naar de oostoever over. Ik snapte dat destijds niet zo goed en vond dat ik er verstandiger aan had gedaan als ik nog 10 kilometer langer aan de westkant had gefietst.

Nu bij het nazoeken op Google valt me een enorme Rokokotuin op. Achteraf heeft een Duitse fietser me daar een keer op gewezen toen ik hier in de buurt uit de trein stapte. Ook toen is ie me niet opgevallen en begreep ik niet zo goed wat de beste man bedoelde. En nu ik hem wederom gemist heb, heb ik nog een reden om daar nog eens naartoe te gaan.

In elk geval was de fietsroute langs de oostoever behoorlijk rampzalig. Slechte kwaliteit, veel omfietsen over en onder grote wegen door en een smal pad door een havengebiedje. Als eerste een helling van 20% langs een drukke weg, waardoor ik maar op de stoep ging lopen. Halverwege de helling zag ik nog een tankstation en die had wel het gewenste flesje olie. Duidelijk een voordeel bij een nadeel. Boven mochten de fietsers weer helemaal terug om zo op een afgetrapt fietspadje langs een grote weg te fietsen.

Ik was blij dat ik in Würzburg was, terwijl dat de vorige keer juist andersom was. Toen was ik blij dat ik daar Würzburg uit was en 15 jaar terug nog op de grote weg mocht fietsen. Het was er voor de fietser duidelijk niet beter op geworden. Maar na een paar keer wachten bij wat verkeerslichten kwam ik in het autovrije oude deel waar allemaal muziekgroepje inspeelden. Over een paar uur begon hun jaarlijkse muziekmiddag. Het was er nu al druk met wandelaars en dat had vast te maken met het mooie weer. De stad zag er beter uit dan 15 jaar terug, maar de trams terroriseren er nog immer hun binnenstad.

Waar ik eigenlijk voor kwam was de grote vesting op hun zuidhelling. Die heb ik destijds compleet gemist. Achteraf meen ik te weten waarom. Ik kwam toen vanaf de oostkant en ben zo naar het centrum gefietst en dat ligt verder van de rivier. Nu kon ik het via de oude stad niet missen. Ik had alleen geen idee of en hoe ik er tegenop moest klimmen. Dat het kon was me duidelijk in de verte boven zag ik redelijk wat mensen. Onderaan parkeerde ik m’n fiets bij een kerkje en daar achter een poortje was een trap omhoog. Die kwam op wat wandelpaden tussen wijnranken uit en inmiddels begreep ik dat het de bedoeling was dat ik linksom langszaam omhoog ging.

De zware muren leken me echter volledig onneembaar, dus liep ik maar door tot ik aan de achterzijde een poort had. Achter de poort was een flink parkeerterrein met allemaal reisbussen. Op mijn padje had ik 2 mensen gezien en was dus na anderhalve kilometer omzwerven flink verrast. Als die bussen er konden komen, dan had dat ook met mijn fiets moeten lukken. Boven flink touristisch dus en een prachtig uitzicht over Würzburg. Mijn voormalige negatieve indruk van die stad werd zo behoorlijk in postieve zin bijgesteld. Goed dat ik na 15 jaar nog maar eens heb geprobeerd.

Via de hoofdpoort ging ik weer naar beneden en kwam toen een stuk westelijker uit. Dus nog een kleine kilometer langs de Main gelopen om mijn fiets terug te vinden. Via die kant van de Main ben ik verder gefietst naar Ochsenfurt. Daar liepen alle fietsers vast, omdat de jaarmarkt ontzettend veel volk op de been gebracht. Zoveel dat de Mainradweg-volgers er vrijwel niet meer door kwamen. Op het enige lege plekje stond een grote beschilderde os, die mooi laat zien dat Ochsenfurt een vertaling is van Oxford of Ossenvoorde. Die laatste plaats bestaat niet, maar had wel kunnen bestaan als we hier een doorwaadbare plaats hadden gehad die gebruikt werd door ossen.

Na de markt te hebben bewonderd wilde ik wel wat drinken en eten. Dat kon bij de vele worstkraampjes, maar ik wilde ook wel even zitten. Ik vond een soort zelfbediening bakker met binnen circa 70 en buiten zo’n 40 zitplaatsen. Ik wilde wel buiten zitten, 24 graden was een lekkere temperatuur. Dus op de overbekende aanschuifbank, waar je wel in gesprek moet komen met allerlei andere aanschuivers. Tegenover me zat een regionale fietser. Ik vertelde dat ik via Würzburg was gekomen. Dat was volgens hem de meest fietsonvriendelijke stad van Duitsland. En zoals ik ik de stad was binnengefietst kon ik dat niet ontkennen. Toch vond ik het in de stad wel meevallen. Daar deed het niet onder voor steden als Nürnberg of Auchsburg. Overigens ook niet mijn favo-fietssteden.

Het was rond 3 uur ’s middags en ik bedacht nog wat verder te fietsen. Ik ging rechtdoor en waar de Main linksaf ging ging ik verder rechtdoor en volgde de Breitbach door Marktbreit en Obernbreit. Via allemaal kleine weggetjes door uitgestrekte hellingen kwam ik bij Markt Einersheim, waar ik even verder nog een typisch elektriciteitshuisje bij een grote hoogspanningsmast trof. De B8 was me duidelijk te druk. Ik mocht er wel fietsen, maar dat was (ondanks de zondagmiddag zonder vrachtverkeer) geen feest.

Ik heb wat alternatieven geprobeerd, wat in het begin slecht lukte. Telkens bogen de landweggetjes weer terug naar de grote B8. Pas na Baudenbach ging het beter, maar daar ving het aan met regenen. Veel was het overigens niet en ik kwam nog redelijk droog in Neustadt an der Aisch aan. Bij binnenkomst zag ik een Fremdenzimmer-bordje achter een raam. Dat leek me wel wat. NEA is net als Gelnhausen en Karlstadt een kreisstadt en dan is er altijd wel een aardig centrum met wat restaurants te vinden. Het huis was oud en eenvoudig en aan de kamer, bed en douche mankeerde niet veel. Het zal ook rond 7 uur zijn geweest, met regen en 102 km op de dagteller genoeg redenen om niet moeilijk te doen.

En dat was maar goed ook. De regen nam een zwaardere vorm aan en is die avond niet meer gestopt. Dus met de plu de laatste 500 meter naar het centrum afgelegd. Dat stelde bitter weinig voor. Een kroeg, een ijscafé en 1 Chinees. Het werd dus wederom een buffet bij de Chinees, die door gebrek aan concurrentie stamvol zat. Ik had het geluk daar ruim na 20 uur te komen en veel Duitse eters houden het dan alweer voor gezien. Bij het buffet was het dus al wat rustiger en de (stam)tafel delen met 2 dames was best gezellig.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2013-12-17, in Brugmatig, Dexelmatig, PEN-matig, Zwerfmatig-13 en getagd als , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Ik ben steeds weer verbaasd hoe jij, na maanden, nog een heel nauwkeurig verslag van je reis kunt opschrijven! Terwijl je, zoals je eens opmerkte, nauwelijks notities maakt. Ik weet dat een week later nog nauwelijks, een dag later al niet meer! Alle indrukken worden een soep bij mij. Het is dat ik foto’s maak en Jan verslagen schrijft (iedere avond, anders is hij het ook kwijt) dat ik nog weet dat we ergens geweest zijn. Maar ik las laatst dat wie foto’s maakt, dat beeld niet in zijn hersens, geheugen opslaat, maar alleen op de chip.

  2. Ja zeg, mooi electriciteitshuisje wederom… Ik moet ook eens die kant uitgaan.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s