Feb-18: Normandië

Dinsdag 24 september werd wederom een stralende dag. Allereerst heerlijk op een terrasje m’n belegde sandwich gegeten, op nog geen 100 meter van de uitgang van het hotelletje. Argentan stond deze ochtend vol met marktkraampjes, en om die reden was ik niet de enige op het terras. De overige bezoekers hielden het vooral bij koffie en veel roken. Van dat laatste had ik gelukkig geen hinder.

Vervolgens met enige tegenzin toch maar even bij het station gekeken. Argentan heeft een station en met mezelf had ik de afspraak gemaakt om een stuk met de trein over te slaan, om zo op tijd bij een vrijwilligersfeestje te verschijnen. Argentan lag aan een redelijke spoorlijn, maar had het ‘geluk’ dat er niet veel treinen stopten. Ik had voor 9 uur hier moeten zijn en na die tijd was het ook hier uren wachten op een trein richting Lisieux en verder. Kortom ik mocht weer lekker fietsen van mezelf en zou later wel in Lisieux kijken of daar meer treinen reden op tijdstippen die me beter uitkwamen.

Allereerst fietste ik op Trun af. Die weg was wat groter en een klein beetje te druk. Toch had ik daar weinig last van. Ik bleef maar naar beneden fietsen en met een gemiddelde van 40km/h was ik zo in Trun. Daarachter doemde echter een grotere en heuvel op dan waar ik vanaf was gefietst. Doorfietsen zou dan ook een uur of meer flink klimmen zijn en dat is een stuk minder aantrekkelijk op zo’n grotere weg. Dus bedacht ik om de heuvel te fietsen. Aan de westkant stak ie hooguit een kilometer of 10 door en ik had bedacht dat ik er zo mooi omheen zou kunnen fietsen.

En dat klopte als een zwerende vinger. Ik fietste nu op een licht glooiende weg met een prachtig uitzicht en maar 1 auto per half uur. Stom dat ik geen foto van het uitzicht heb genomen. Ik was dat een paar keer van plan, maar omdat er redelijk wat bomen langs de weg stonden bedacht ik steeds dat iets verder een beter uitzicht zou komen. Totdat ik ook daar een schitterende afzink kreeg en beneden in Livarot stond eer ik het in de gaten had. En beneden was dat uitzicht er natuurlijk niet meer. Wel was dit een van de fraaiste stukken fietsen in deze vakantie, maar dat kwam natuurlijk ook door het prachtige fietsweer; 24 graden geen enkele wolk en geen zuchtje wind.

Vanaf hier naar Lisieux was het behoorlijk vlak. Van Lisieux had ik meer verwacht omdat het een departementshoofdstad is. Emigrant merkte gisteren in de reacties op dat dit het bekendste bedevaartsoord van Frankrijk is. Dat was me bekend, maar toen ik er fietste kwam dat totaal niet bij me op. Ik heb ook nergens bordjes gezien die me er op wezen. Wel zag ik bij het station een mooie koepel in de verte. Die is hier te zien op streetview. Als je het beeld vervolgens naar rechts draait, dan zie je daar hun grappige station, die ik ook niet op de foto heb gezet.

Hier had ik de trein naar Rouen kunnen nemen. Dan hoefde ik nog maar 2 uur te wachten. Andere treinen naar Caen en Parijs vertrokken vaker, maar daar wilde ik niet naartoe. En ook hier bedacht ik dat het niet verstandig was om eerst een paar uur te wachten en vervolgens met het mooie weer in een trein te gaan zitten. Ik bedacht om naar Le Havre te fietsen. Daar ben ik ooit in de buurt geweest, maar de stad zelf heb ik nooit gezien. En in Le Havre zouden er vast meer treinen naar Rouen rijden langs de Seine.

Dus trapte ik weer lekker verder op een rustige weg langs de linker oever van de Touques die door Lisieux naar het noorden richting zee stroomt. Op die manier kwam ik door Pont-l’Évèque. Een leuk touristisch plaatsje, maar een oude brug heb ik er niet kunnen ontdekken. De rivier boog hier naar het westen af en zelf ging ik rechtdoor naar het noorden. In die weg zaten nog een paar flinke heuvels en hij werd me veel te druk toen ik te dicht bij de A29 kwam. Dat is een autoweg naar Le Havre, die over de grote Pont de Normandie gaat. De kans was groot dat ik niet op de A29 mocht fietsen en daar had ik ook totaal geen trek in. Dus koos ik voor een rustigere omweg via Honfleur.

Honfleur kende ik nog van een eerder vakantie. In mijn ogen is dat de meest touristische plaats van Frankrijk met dank aan alle schilders die dit plaatsje zo wereld beroemd hebben gemaakt. Het was deze keer nog erger dan 15 jaar eerder. Langs de haven alleen maar terrasjes van hoofdzakelijk pannekoekenrestaurants. De goedkoopste ijsjes zijn 2,5x zo duur als in Alkmaar en 4x zo duur als in Duitsland. Maar met dit stralende weer kon ik er wel mooie foto’s maken.

Na een uurtje rondkuieren met de meute mee ging ik verder naar Le Havre. Die 25 kilometer moesten nog wel te doen zijn. Maar net bij het verlaten zag ik rechts een Ibis-budget. Een hotelsoort die ik wel kende, maar nog nooit van binnen had bewonderd. Een kamer was 39 euro, wat voor Honfleur erg weinig is en waar ik in Le Havre ook flink voor zou moeten zoeken. Daarbij stond de dagteller op 96km en dus stapte ik af en vroeg ik of ze kamers beschikbaar hadden (dat was zo) en ik die eerst even mocht bekijken.

Het leek op Formule 1, maar dan een veel grotere kamer met grotere bedden (3 stuks) en een keurige douche en WC op de kamer. Een plek voor m’n fiets hadden ze niet, maar ze stelden zelf al voor dat die makkelijk op de kamer kon. Op het achterwiel in de lift geen enkel probleem. In de kamer zelf konden er zeker nog 5 fietsen naast. Dus overnachtte ik zomaar in een plaats waarvan ik dat nooit had verwacht. Bij dit soort plaatsen horen kamerprijzen pas bij het 3-voudige te beginnnen en dat type was er in overvloed.

Het mooie is dat ik dit schilderachtige dorpje ook kon bewonderen als de meeste touristen ‘s-avonds vertrokken zijn. Een deel sliep op grote cruiseschepen, die ik vanuit mijn kamer kon zien. Maar de meesten gaan ‘s-avonds terug naar Parijs of overnachten ver buiten Honfleur in een groot hotel aan een autoweg.

Vervolgens was het nog wel even lastig om iets anders te vinden dan de crêpes en de zeer luxe restaurants. Uiteindelijk vond ik iets net buiten het touristische deel. Wel op een terras, maar daar was geen tourist (op mij na) te bekennen. Mijn indruk was dat de eigenaresse uit Frans Guyana kwam, net als de meeste bezoekers, die er een gezellige boel van maakten. Dat ik hier voor koos kwam door het dagmenu van friet, een spies met rundvlees en een prima salade vooraf. Aan die spies had ik zoals gebruikelijk teveel, maar dat was dan ook het enige ‘minpuntje’.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2014-02-18, in Zwerfmatig-13 en getagd als , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 6 reacties.

  1. In Normandie zou ik zo willen gaan wonen. Het is dat ik geen Frans spreek, maar anders…

  2. @Sjoerd: Frans is gewoon Engels, maar dan goed uitgesproken. Dus Face is geen Fees maar Fas. Information is geen Informeesjun maar Informasjon. Voor de rest vul je het aan met de Nederlandse woorden trottoir en capuchon en je komt er wel uit. ;-)

    Op school was mijn Mavo-France waardeloos. Dikke onvoldoendes en ik liet het meteen vallen toen dat na de 2de klas mocht. Alles wat ik aan Frans het geleerd is van onderweg en in een Franse fabrique. Een ding is belangrijk, roep ‘Lentement svp’ (uitspraak Lantemant svp = Langzaamaan svp) om ze een beetje af te remmen zodat je ze kan verstaan.

  3. Een leuke bijkomstigheid is dat ik deze keer tussen het begin en het eindpunt volgens de routeplanner van Google de kortste route heb genomen. Ik nam bij Trun een afslag om op een rustigere weg te fietsen, maar dat bleek nu achteraf ook het kortste te zijn. Idem voor de westoever van die rivier de Touques. Als je bovenin op ‘uitzicht’ klikt, dan zie je een uitzicht op die route en kun je linksboven in de streetviewfoto met de pijltjestoetsen de route volgen. Uiteindelijk fietste ik meer kilometers, maar dan waren rondjes in Argentan naar het station, in Lisieux ook naar het station en in Honfleur.

  4. Zo vroeg mijn zwager ooit een keer toen ik met hem in Frankrijk was om un plattegrôn toen hij een wegenkaart wilde kopen.

  5. Ziet er leuk uit. Normandië: daar wil ik nog eens heen

  6. Als ik Lisieux hoor schiet ik altijd nog in de lach. Toen wij er waren, jaren geleden, was er bii dat bedevaartsoord een voorstelling met een lasershow. Heel veel bombarie, maar het stelde echt niets voor. Verder is het verhaal voor mijn partner nog steeds het lichtend voorbeeld hoe iemand met heel veel gedraai en gedoe tot heilige verklaard kan worden. Gewoon eerst iemand ziek laten worden aan iets en dan door onverklaarbare redenen tot alles in staat zijn. Het hele fijne weet ik er niet meer van maar het klonk ons toen als verhaal vergezocht in de oren.
    We zijn in diezelfde vakantie ook in Honfleur geweest, maar het regende toen en het zag er daardoor echt een beetje armetierig uit. Alle parasols op standaard dicht, strand verlaten etc. Een collega had mij gewaarschuwd om daar vooral niets op een terrasje te gebruiken. Dat hebben we ons toen maar ter harte genomen.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s