Jan-06: Mindlessness

Ik heb al wat dagen niet geblogd en dat heeft niets te maken met een goed of slecht voornemen. Op dit moment heb ik gewoon weinig aandrang. Ideeën heb ik zat, maar ze zijn allemaal te vaag of onbelangrijk om er iets over te bloggen. Naast ideeën heb ik doorgaans ook een bepaalde drang door de actualitiet bij nodig. En aangezien die ideeën inmiddels flink aan het verouderen zijn neemt daarmee ook de actuele drang af.

Eigenlijk bevind ik me in een heerlijke ‘mindlessness’-state, zonder dat ik ook maar de cursus van Claudia de Breij daarover heb gevolgd. Sterker nog, ik wist niet van het bestaan totdat zij er over begon. Van Mindfulness had ik wel eens gehoord, maar ik vond dat wat te zweverig. Waarschijnlijk ben ik dat doorgaans als je het gewoon vertaald met ‘oplettendheid’ of ‘bewustheid’. Als ik met iemand door een straat loop kan ik allemaal dingen opnoemen die me opgevallen zijn en zegt de ander: ‘Ja, nu je dat zegt …’ Ik zie dat niet als fout of goed en heb er ook regelmatig meer last dan genot van. Er is nix mis met gewoon lekker dom niets doen en het verstand op oneindig zetten.

En ook ik heb dat wel eens zoals de afgelopen dagen. Misschien komt het doordat ik me suf heb laten lullen door diezelfde De Brei of eerder door Herman Finkers. Beide vond ik prima en zeker het bekijken waard. Die ellende begon al een paar dagen eerder met Lenette van Dongen en later kwam nog weer Jochem Myjer. Die laatste moet nog een paar dagen geduld hebben. Ik was er eventjes aan begonnen, maar mijn hoofd stond en staat er nog niet naar. Lenette was iets minder druk, maar ook haar hield ik niet langer vol dan een kwartier. Als ik de rest wil zien, dan moet dat voor 8 januari en die kans lijkt me klein. Jochem doet het nog tot 11 januari, die maakt iets meer kans in de komende dagen.

Wat ik wel zag was een prachtige documentaire over Boudewijn de Groot in Het Uur van de Wolf. Dat programma duurt dan ook anderhalf uur en ik kon het niet in 1 ruk uitkijken en heb er 3x een half uur van gemaakt. Dwz Ik ben met Boudewijn de Groot opgegroeid. Hij brak door toen ik op de Mavo zat en net als veel anderen vond ik het prima muziek. Eigenlijk was er destijds grote verdeeldheid tussen de Beatles- en de Stones-aanhangers. Met beide had ik niet zoveel. Liever de Kinks of iets later Pink Floyd en Deep Purple. Maar Boudewijn mocht ook. Dus aanvankelijk dacht ik ook dat hij een protestzanger was, maar inmiddels vind ik hem al jaren een echte troubadour. Die term viel niet in de documentaire. Wel ging het er over dat je erg lastig tot Boudewijn door kan dringen. Een van zijn kinderen bedacht dan ook dat deze documentaire op niets zo uitdraaien.

Die ‘eenzame fietser’ had het dus mis. Juist dat ondoordringbare maakt het zeer het kijken waard. Een paar maanden eerder had ik Boudewijn met zijn 3 kinderen al bij DWDD zien zitten en spelen en reclamemaken voor deze Idfa-documentaire. Ik wist niet dat die rond de Kerst op TV kwam en ook niet in Het Uur van de Wolf, dat ik nooit zo vaak zie. Gelukkig viel de uitzending me een paar dagen later op en heb ik hem alsnog bekeken.

Na het eerste half uur sprak ik er met een kennis over en zo kregen we het er over dat Boudewijn in de oorlog in Indonesia is geboren. Zijn moeder is snel daarna overleden in een interneringskamp en had een Duitse naam. Kortom die zocht ik maar even op en vond ik niet op Wikipedia maar bij de Knaw. Ze was een danseres en is maar 39 jaar geworden. En met die info keek ik een paar dagen later de de documentaire over Boudewijn af en dat krijgt dan een hele andere lading. Je zou dit een vorm van interactief TV-kijken kunnen noemen. En dat gaat prima met Uitzendinggemist, die je regelmatig even stil kunt zetten om iets na te zoeken. Dit verklaart ook waarom ik steeds meer een hekel krijg aan direct TV-kijken. Je wordt dan gestuurd door de uitzendtijd en dan moet je hoofd er maar naar staan. En die staat voorlopig nog even stevig op ‘Mindlessness’.

Advertenties

Geplaatst op 2016-01-06, in RTV-matig, Ximatig en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. Helemaal mee eens, dat hyperactieve gedoe van Jochem en andere cabaretiers, die volledig op van de zenuwen over het toneel springen en bang zijn voor twee zinnen zonder lach, dat hoefde ook voor mij even niet. Finkers een verademing, maar ook een tikkie saai en braaf hoor. Heb de docu over Boudewijn de Groot ook bekeken en ja, juist dat introverte en gesloten karakter kwam er dus prima uit. Ik ken zijn halfbroer Saueressig, maar had deze achtergrond op Knaw nog nooit gelezen. Dank.

  2. Ik heb het eerste half uur met boudewijn er nu ook op zitten, bedankt voor de tip.

  3. Mooie overdenking. Dat Boudewijn zo emotioneel ontoegankelijk is werd er regelmatig opgemerkt. Maar ja met zo’n verleden, dan wil je wel wat meer loskomen van het gevoel.

  4. Wij hebben ook heel wat cabaretiers voorbij zien komen, maar na Finkers, die ik overigens erg leuk vond, of goed zo je wilt, heb ik even afgehaakt. van Dongen Meyers en de Brei heb ik even aan mij voorbij laten gaan. De Brei heb ik opgenomen, dus die ga ik nog wel een keer zien. Boudewijn de Groot heb ik niet gezien en niet opgenomen en dat terwijl ik hem als artiest wel heel erg kan waarderen. Inderdaad, hij is in het begin als protestzanger aangemerkt, maar dat was hij niet echt, De term troubadour past veel beter bij hem. Hij werd bekend toen jij op de MAVO zat schrijf je, daar bij heb ik mijn wenkbrauwen gefronst, want toen waren er volgen mij nog geen Mavo’s maar Mulo’s en die twee soorten onderwijs zijn toch niet helemaal met elkaar te vergelijken qua niveau.

  5. De meesten namen die je opnoemt heb ik bekeken/beluisterd, een paar waren echt goed, (Finkers als hij Nederlands zou spreken). Boudewijn miste ik. En diens Eenzame Fietser was nu juist zo mooi, net als zijn Meisje van Zestien. MULO-tijd?

    Toch ben ik geen voorstander van uitzending gemist. Ik begrijp wat je bedoelt maar kijken en luisteren met achtergrondkennis levert, denk ik, hetzelfde nadeel op als lezen met vergelijkbare kennis.
    Soms ervaarde ik weerzin bij een boek omdat ik de auteur had leren kennen in interviews of een biografie; dan interpreteer je al gauw de scènes verkeerd. Te hard of juist te sentimenteel.

  6. @Hanscke: Zijn allereerste liedje was uit 1964. (Hij was toen 23.) De eerste plaat die in de top-40 kwam was eind-1965. 2 jaar later werd de Mavo ingevoerd en weer 1 jaar later zat ik daar op. Met doorbreken bedoel ik dat ie toen bij iedereen wel bekend was, maar ik zal hem ook wel eens gehoord hebben toen ik nog op de lagere school zat.

  7. @Apie: Finkers is altijd een beetje saai en braaf geweest, maar ook apart en ondeugend. Toen ik naar die 3 voornamen met Sauressig zocht kwam deze Knaw-pagina naar bovendrijven. Mooi dat je er iets aan hebt.

  8. @Dhyan: Ik heb meer mensen gekend, die uit Nederlands Indië kwamen en die hadden vrijwel allemaal een soort gereserveerdheid die je ook bij Boudewijn de Groot treft.

  9. @Bertie: Voorkennis heb je vrijwel altijd, al was het maar via de berg promo’s die voor TV-programma’s uit gaan. Zelf zit daar dus niet mee en door vrijwel alleen ondemand te kijken zie ik die meeste promo’s dus nooit. Toevallig zag ik het stukje DWDD dus wel, maar dat bleek voor het Idfa te zijn en pas veel later is het op TV uitgezonden. Met achteraf kijken heb je vooral het voodeel dat je kijkt als het jou schikt en niet als het de TV-baas schikt. Boeken pak je ook zelf uit de kast en die ga je ook niet lezen op een tijdstip dat iemand anders bepaalt.

  10. Wel herkenbaar, die staat van mindlessnes. Mijn aandrang tot bloggen is ook beneden mijn normale peil. Jouw verhaal heb ik half-mindful gelezen. Blijkbaar heb je naar dezelfde cabaretiers gekeken als ik. Jochem vond ik ronduit flauw, en Lenette vond ik inderdaad beter te pruimen. Herman was overigens ouderwets briljant.
    Ik ben het ook met je eens dat mindless TV-kijken niet meer van deze tijd is…

  11. Kreten als mindfull(less)ness gaan mijn ene oor in en het andere rechtstreeks weer uit. ADHD cabaretiers blijven van mijn beeldscherm, en wij hebben alleen naar Finkers gekeken, en waardeerden het bijzonder. Evenals de uitzending over Boudewijn de Groot.
    Over de Mulo/Mavo: Ik behoorde tot de laatste groep die Mulo examen deed in 1969. Daarna kon ik doorschuiven naar Havo 4. Havo 3 en lager was er toen nog niet en mijn Havo was de onderbouw van een Kweekschool. Wij kijken tv maar als we een interessante film willen zien op een commerciële zender doen we dit alleen achteraf, zodat we de reclame kunnen doorspoelen. Gisteravond bekeken we een uitzending over de fotografe Vivian Maier, hadden we opgenomen. Voor wie geïnteresseerd is in bijzondere verhalen en/of fotografie de moeite waard. Misschien blog ik daar nog even over.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s