Jul-17: Het Andere Frankrijk

Wederom een zware aanslag, waarbij een gek met een vrachtwagen door een menigte in het zuid-Franse Nice is gereden. Inderdaad een laffe daad, die vrij eenvoudig te organiseren is op een plek waar het niet werd verwacht. Ik kan er wel dieper op in gaan, maar weet er waarschijnlijk net zo weinig van als de meeste ander bloggers.

De Franse overheid is er goed in om dingen uit beeld te houden. Dat mocht maar weer eens blijken tijdens het EK2016. Bij een aantal voetbalwedstrijden waren er flinke problemen op de tribune en dan gaat de camera de andere kant op en/of laat de regie herhalingen zien. Waarschijnlijk zou ik dat ook doen, om de relschoppers niet de lol te gunnen dat ze op TV komen. Aan de andere kant is het een vorm van censuur en die wordt in Frankrijk zeker niet alleen bij het voetbal toegepast.

Op dit moment kart de Tour door France en krijgen we de ene mooie opname na de andere te zien. Prachtige landschappen, pittoresque stadjes en imposante burchten. Opnames van de grote probleemwijken in Parijs of Marseille horen daar natuurlijk niet bij. Naar die plekken gaan ‘wij’ dan ook niet op vakantie. En ondanks de eerdere aanslagen blijft Frankrijk onder Nederlanders het meest populaire vakantieland.

‘We’ zijn gek op het ongecompliceerde franse leven in die mooie en afwisselende landschappen. Het eten is apart en Franse wijn gaat er ook altijd wel in. Kortom de meer dan 40 reportages van Ilja Gort worden goed bekeken en zelf kijk ik er ook graag naar. Deze verfranste wijnboer verstaat zijn voormalige vak al reclamemaker nog altijd prima. Hij verkoopt Frankrijk zoals de meeste Nederlanders en de Franse overheid het willen hebben. Moeiteloos drappeert ie er ook enige kritiek doorheen, door te melden dat de Fransen op het platteland vaak erg conservatief zijn. Maar ook hij zal geen opnames maken in de Parijse probleemwijken of de compleet leeggelopen dorpjes in de Gers.

Wilfried de Bruijn deed aan afgelopen maart wel een moedige poging met Op zoek naar Frankrijk. Hij werkt een dik decennium in een Parijse bibliotheek en werd een jaar of 3 terug een bekende Franse Nederlander toen hij in elkaar geslagen werd, omdat hij gearmd liep met zijn Frans-Algerijnse vriend. Hij had in zijn schulp kunnen kruipen of had naar het iets homovrindelijkere Nederland kunnen terugkeren. Maar beide deed hij niet, hij vertelde er over en kwam zo flink gehavend in diverse TV-programma’s.

Zoiets is al moedig en en-passant kregen we er op de Nederlandse TV een ander soort Frankkrijkkundige bij. Zo werd hij een paar keer in DWDD uitgenodigd om zijn kijk op Frankrijk te geven. Duidelijk vanuit een ander gezichtspunt dan Ilja vanaf zijn wijngaard bij Bordeaux. Maar ook anders dan de vele correspondenten die ook maar een beperkt inzicht hebben. En al helemaal anders dan hoe de Franse media ons informeren. Dat zorgde er voor dat de VPRO hem vroeg om een serie te maken over het andere (en voor de meeste Nederlanders onbekendere) Frankrijk.

Hij liet de grote klasseverschillen in Parijs zien en bezocht daarbij wel de probleemwijken. Ook kwam de beruchte leegloop van dorpen en de trek naar de steden aan bod. Een aparte uitzending ging over PACA, de regio Provence Alpes Côte d’Azur met hoofdstad Marseille, waar de aanhangers van Marine Le Pen de dienst uitmaken. Zelf vond ik het allemaal het bekijken meer dan waard, maar helaas kwam deze serie na die van Ruben Terlou (langs de Yangtze in China). Een onmogelijke vergelijking, waarbij Wilfried er op z’n minst saai bij afstak.

Zelf heb ik door mijn werk en een 17-tal zwerffietsvakanties ook een afwijkende kijk op Frankrijk. De eerste keer fietste ik naar binnen via de Belgische Ardennen. Ik was een jaar of 21 en maakte toen nog gebruik van jeugdherbergen. Destijds ondernam ik dat soort ‘avonturen’ nog met een goede (kleuterschool-)vriend die hier regelmatig reageert. Met een veel regen, een vervallen en troosteleloze aanblik van huizen en onverstaanbare mensen waren we er snel mee klaar. Voor mij was het duidelijk; Frankrijk was niets voor mij.

De jaren erna fietste ik naar het Duitstalige Straatsburg, naar Oostenrijk, Noorwegen en door Groot-Brittannië. Via Boulogne pikte ik nog een stukje Frankrijk mee, maar dat was te doen. In die tijd werkte ik een paar maanden in Duinkerkse staalfabriek en begon toen de Fransen wat beter te begrijpen. Het zijn geen contactzoekers en ze geven je erg veel de ruimte. En eigemlijk vind ik dat best prettig. Op het werk hadden we (doorgaans was ik er met de projectleider) veel minder last van ze dan de Britten en Amerikanen, waar we vergelijkbare klussen hadden. Neemt niet weg dat bij elke ploegenwisseling iedereen een klef handje kreeg en wij dus ook. Al snel gingen we naar de stamkroeg tegenover het hotel en de mensen die je daar een 2e keer herkennen schudden ook je hand en net als in de frabriek kreeg de (bar)dame een zoen.

Vooral in de 90-er jaren heb ik er veel gefietst, inmiddels met de kennis dat Frans niet meer is dan het goed uitspreken van de niet-Germaanse Engelse woorden. Denk aan face, place en alles dat eindigt op *ion. Mijn zeer beperkte Franse woordenschat na 2 jaar Mavo-Frans (met ruime tegenzin) ver10voudigde op die manier. Met wat moeite knoopte ik gesprekken aan in de wetenschap dat mijn belabberde Frans altijd nog beter was dan hun belabberde Engels en Nederlands. Daarbij fietste ik 16x in mijn uppie door het land en kwam er zelden een Nederlander tegen. (Afgelopen jaar 1 stuks op 800km en 8 overnachtingen.) Ik versta inmiddels 90% en krijg er alles gedaan zonder een woordenboek mee te slepen.

In die fietsjaren kwam ik ook vaak door de achterdeur van een stad of gebied en weet ik heel goed dat Frankrijk ook minder fraaie plekken kent. Ik heb daarbij wel het grote Parijs en Marseille vermeden en tot vorig jaar de agglomeratie van Lille. Ik ben immers op vakantie en ga niet de problemen opzoeken. Toch ging dan anderhalf keer mis. De eerste keer was een overnachting in Villeurbanne, de probleemgemeente van Lyon. Ik stapte daar uit de trein in Part-Dieu. Een hotel had ik zo gevonden en meteen werd me op het hart gedrukt dat dit een zeer linke wijk is en ik er zeker ’s avonds niet alleen door moest lopen. Heb ik dus wel gedaan om wat te eten en zo erg vond ik het allemaal niet. Eigenlijk leek het achteraf op een situatie die te vergelijken was met Offenbach bij Frankfurt. Maar beide komen niet in de buurt van de zuidkant van Napels. Dat was echt eens en nooit weer.

De andere keer ging het fout aan de westkant van Parijs. Ik fietste er voor mijn gevoel ruim omheen en belandde op een weggetje waar een flink zigeunerkamp was opgeslagen. De kinderen begonnen me te bekogelen met stenen, dus ben ik maar omgekeerd en heb ik een grotere weg genomen. Afgelopen jaar ben ik naar Lille gefiets door Tourcoing en Roubaix en dat viel me erg mee. Het zag er ook netter uit dan ik me had voorgesteld. Behoorlijk wat mensen met Noord-Afrikaanse roots, maar geen drukkende sfeer. Ook dit gebied is een bolwerk van Front National en daar merk je veel minder van dan de invloed die het Vlaamse Belang in Antwerpen heeft (gehad).

Al met al sloten de uitzendingen van Wilfried behoorlijk aan op mijn eigen ervaringen. Eigenlijk mistte ik nog de stugge en destructieve houding van hun radicale vakbonden als de CGT. Idd die kreet staat vaak op de weg geklad bij de Tour de France. Dergelijke clubs zijn in staat om het land kapot te staken en met een zeer hoge werkloosheid hebben ze daar al flink aan bijgedragen. Franse regeringen staan erg ver van volk en o.a. dergelijke vakbonden drukken de regering in die positie. Gevolg is dat Front National in de kloof springt tussen de burgers en de politiek en daarin erg succesvol zijn.

Maar Frankrijk vind ik ook het meest Amerikaanse land in Europa. Dat begint al met hun enorme arsenaal aan watertorens. Op elke heuveltop staat er een. Maar ook met hun gigantische winkelcentra kilometers van de bewoonde wereld. En niet te vergeten dat McDo(nalds) in Frankrijk de meeste vestigingen heeft buiten de USA. Fransen doen ook alles met de auto. Je ziet ze zelden op de fiets en al helemaal niet naar school, naar het werk of naar de winkel.

Advertenties

Geplaatst op 2016-07-17, in Kiesmatig, RTV-matig, Zwerfmatig en getagd als , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Goede informatie.
    Van de serie over Frankrijk herkenden we een paar dingen; het is inderdaad geen land waarin je enkel gezelligheid en aardige mensen tegenkomt. Die idylle is gemáákt, de bevolking wordt door sommige schrijvers voorgesteld als grappig-eigenzinnig en leuker dan die in andere landen.
    Onzin.
    In de achterstandswijken, -plaatsen, Calais en leeggelopen gebieden waren we niet maar weten dat ze er zijn.

    Frankrijk is nu in the picture maar er zijn in alle vakantielanden achterkanten. Straks lees je weer alles over Rio.

  2. Met tegenzin lees ik Engelse teksten.
    Juist omdat ik daar meer Franse dan Engelse woorden vind.
    Toch spreek ik makkelijk Engels.

    Aan Frans lezen of spreken waag ik mij niet.

    De tv-serie heb ik gemist.
    Maar ik begrijp de strekking van je blog.

    Vriendelijke groet,

  3. Ik heb wat van de serie gezien, maar vond het stukken minder dan de voorgaande series over Afrika, Rusland en Iran. Ik kom mijn hele leven al in Frankrijk en het zal ook wel niet meer overgaan. Met Fransen heb ik nooit een probleem gehad, vond het juist altijd vriendelijke mensen. Niet zo vriendelijk als in Engeland of Ierland, maar wel beleefder dan de gemiddelde Nederlander. Ik reed ook een keer in Parijs een verkeerde afslag in, en kwam een stukje in Saint Denis. Ik was blij dat de navigatie me er snel weer uit had. Over dat zuiden van Napels moet je nog maar eens vertellen.

  4. Ach, ik mag de meeste Fransen wel. Mijn vrouw had een tien voor Frans op haar examen. En ik mocht het woord doen…

  5. @Sjoerd: Herkenbaar. M’n zuster heeft ULO-examen gedaan in Frans en vond het een mooi vak en dorst ook niet Frans te spreken met de Fransen uit angst om een fout te maken. Die angst heb ik totaal niet. Kijk gewoon hoe ver ik kom en anders maar niet. Duits en Engels gaan me wel een stuk makkelijker af en bij jongere Fransen kan je vaak met Engels terecht. Het wordt wel erg gewaardeerd als je een poging in het Frans doet. Verder gewoon af en toe ‘Lentement SVP’ zeggen als het allemaal te snel gaat. Dat komt omdat m’n uitspraak goed is en dan de conclussie wordt getrokken dat ik dan ook alles maar snel begrijp.

  6. @Mack: Zelf merk ik weinig verschil tussen bijvoorbeeld Fransen en Duitsers. Beide zijn wat gereserveerder en daar is weinig mis mee.

  7. @Rob: Onder de dikgedrukte links zitten directe linken naar uitzendinggemist waar alles terug te bekijken is.

  8. @Bertie: Die gebieden waar het minder is zijn er ook in Nederland en Duitsland. Alleen is het rond Parijs wel een maatje erger dan in Amsterdam. Bij Parijs zijn wijken waar de politie niet meer durft te komen. Het is een mix van uitzichtloze Noord-Afrikanen gemengt met uitzichtloze laagopgeleiden van het platteland die ook niet in Parijs aan een baan komen. De Franse politiek heeft daar al jaren geen antwoord op en de werkloosheid is er bijzonder hoog.

  9. Nederland is nu eenmaal niet te vergelijken met een groot land. Ook de mindere gebieden zijn groter. Dat begrijpen we. Echt. ☻

  10. @Ximaar: Duitsers zijn ook uitermate vriendelijk, maar dat geef ik niet snel toe.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s