Fietsvakantie 1996 deel 2

Ik heb op de boot overnacht. Net even gemeten, die vaart zo’n 12 uur over de 560km tussen Bari en Patra. Bij aankomst heb ik in Patra een slaapplek gezocht en heb ik daar de middag wat rond gekeken. Ik weet nog dat ik er bretels heb gekocht. In Italië was het al niet eenvoudig om te communiceren, maar Grieks is nog een tikkie lastiger. Beide talen heb ik niet op school gehad en voor onderweg heb ik geen woordenboek of ook maar -lijstje meegenomen. Ik dacht dat een deel wel Engels of Duits zou spreken en dat viel behoorlijk tegen.

Door het fetsen was ik flink afgevallen en m’n fietsbroek begon af te zakken. Galgen zouden wel eens de oplossing kunnen zijn. Uiteindelijk zag ik een zaakje met herenkleding en bedacht dat die wel zoiets zou hebben. In de winkel zag ik echter niets hangen. Dus probeerde ik het bij de man achter de toonbank. Hij sprak alleen Grieks. Dus bedacht ik een gebaar. Virtueel deed ik m’n duimen achter de onzichtbare bretels. Bewoog m’n handen naar voren, liet ze los en zei ‘toing’. Hij moest lachen, bukte en pakte van onder de toonbank een doosje met bretels die ik nog altijd heb. Prima prijs, niets mis mee.

Fietsen in Griekenland (routekaartje 2) was duidelijk minder. Door het bergachtige was er niet veel keus en ik ben zo door flink wat kleine dorpjes naar Korinthe gefietst. Daar begint het fameuze KorintheKanal. Een diepe korte sleuf, waar behoorlijk grote schepen door kunnen. Die sleuf was overigens alleen in het midden diep, omdat daar de doorgesnede heuvel het hoogst is. Aan het begin en eind is het een gewoon kanaal, zoals we dat in Nederland kennen. En bij die eindes gebruiken ze dompelbruggen. Bruggen die een ruim 8 meter het water in zakken, zodat de schepen er overheen kunnen. Het zal vast nog wel op andere plekken gebruikt zijn, maar ik ken ze alleen bij dit kanaal.

Als zo’n brug terugkomt, dan ligt ie vol met spartelende visjes. Die bruggen worden ook als afsluiters gebruikt voor het eenrichtingverkeer op het kanaal. Je zou er met eb alleen met een kano onderdoor kunnen. Een gewoon schip kan zo’n gesloten brug niet passeren. Het kanaal is te smal voor schepen in 2 richtingen en daarom laten ze eerst schepen komen van een kant. En als die weg zijn mogen de schepen van de andere kant komen. Van die brug heb ik geen foto, omdat je daar niet veel aan kunt zien. Of de brug is foetsie, of hij ligt er gewoon. Gelukkig zijn er nu mensen die zoiets met een filmpje op Youtube zetten:

Kortom voor een techneut met wat schippersbloed was dit een leuk en geheel onverwachts extraatje. Ik stak hier overigens het kanaal over, omdat ik behoorlijke hoogtevrees heb. De veel bekendere brug in het midden van het kanaal zag ik niet zo zitten. Via de andere (oostelijke) oever ben ik er wel even naartoe gefietst. Daar trof ik een verkeersbord, dat auto’s op de ruim 70 meter hoge brug minimaal 70um (micrometer) afstand moesten houden. Ik zag dat er een voetgangersdeel naast was en heb toen toch maar daar vanaf een foto genomen. Achteraf viel het dus mee. Meer over dit kanaal op wikipedia. Daar valt te lezen dat men het al voor het jaar nul wilde aanleggen, maar dat het pas in 1893 is gelukt.

Het deel na Korinthe was dunner bevolkt. En dat vond ik niet leuk. Een paar keer trof ik een roedel verwilderde honden. Die vinden fietsers niet leuk en zelf hou ik er ook niet van. Je bent dan blij als er een auto rijdt, waar ze banger voor zijn. Dichter bij Athene werden de wegen wel beter.

In/bij Athene heb ik de haven van Pireaus bekeken. Daar lag een hele rij veerboten naar de vele eilanden die Griekenland telt. Toch bedacht ik er niet verder te veren. In het centrum van Athene vond ik een kamer met een prachtig uitzicht. En daar was het me helemaal niet om te doen. Ik fietste door de smalle straatjes om een niet zo duur hotel te vinden. Hotels aan grotere wegen zijn immers veel duurder en als fietsers kan ik door elke steeg. Het uitzicht op de Akropolis kwam overeen met m’n eerste echte legpuzzel van 520 stukjes. Dat ding is inmiddels 50 jaar oud, en ziet er als oldtimer nog redelijk goed uit.

Het was prima weer in Griekenland. Ruim 20 tot 24 graden en behoorlijk zonnig. Natuurlijk heb ik rond de Akreopolis gewandeld, maar ook door het centrum. Zag er netjes uit, veel netter dan Patra. Wel waren hier zwervers en bedelaars en daar kan ik slecht tegen. Zo’n stad zal het aantrekken en Griekenland is bepaald niet een rijk land.

Later heb ik bij het station gekeken en zag dat er een directe trein naar Patra ging. Dat leek me wel wat. Volgens mij had ik ‘m onderweg ook zien rijden bij een van de vele spoorwegovergangen. De rails zagen er niet uit, er zaten behoorlijke slingers in. Ik verwachte dus flink geslinger en soms was dat ook zo. Ondanks de afwezigheid van bovenleidingen reed ie goed door. Hemelsbreed schoot ie ook beter op dan de intercities tussen Arnhem en Alkmaar. Die laatste maakt een flinke bocht bij Amsterdam en staat regelmatig stil op een station. Deze stopte alleen in Korinte.

Dit lijntje kwam voor de helft in RailAway, omdat een deel nog smalspoor is. Achteraf kan ik dat wel bedenken, maar destijds is het me niet opgevallen. En in mijn tijd (dus 1996) was het hele traject nog smalspoor. Had ik smalspoormatig toch een mooiere RailAway-ervaring in een van de rode treintjes links. De hoge brug over het Kanaal van Korinthe, die op m’n foto staat, is de spoorbrug waar ik dan ook een paar dagen later in de trein nam. Zelf vond ik het jammer dat ze in RailAway voor alles aandacht hadden, behalve voor die aparte dompelbruggen. Die dingen worden ook niet genoemd op wikipedia, terwijl ze naar mijn mening behoorlijk uniek zijn.

In Patra nam ik de eerste de beste veerboot. Die ging niet naar Italië, maar naar Korfu (Kerkira), dat afstandmatig halverwege ligt. Deze boot deed er een uur of 6 over en ik heb daar een beetje op geslapen. De volgende nacht was op Korfu. Daar heb ik wat rondgefietst. Hun citadel was helaas niet te bezoeken. Verder zag het er een stuk verzorgers uit, met betere wegen en veel minder rommel op/langs de wegen.

Vanaf Korfu heb ik de veerboot naar Brindisi genomen en was ik een uur of 6 later terug op Italiaanse bodem. Dit uitstapje naar Griekenland (van circa 250 fietskilometers) heeft zeker indruk gemaakt. Was er nog nooit geweest, maar heb ook niet echte de behoefte om het nog eens te bezoeken. Was ook blij dat ik er in de 2de helft van Oktober fietste. Moet er niet aan denken hoe warm en benauwd het daar is in de zomer. Bossen heb ik er niet gezien, schaduw kan je er alleen vinden in de steden met smalle straatjes. De Akropolis staat al sinds 1987 op de werelderfgoedlijst van Unesco. De stad Korfu is er later in 2007 ook op gezet, dus 11 jaar nadat ik daar rondfietste.

Deel 1: Italië Noord/OostDeel 3: Italië Brindisi-Napels

Geplaatst op 2019-05-21, in Brugmatig, OV-matig, Zwerfmatig en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Leuk hoe je duidelijk kon maken dat je bretels nodig had : ) Het lijkt me heel bijzonder trouwens zo’n fietsvakantie!

Reaxi - Mailadres hoeft niet. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s