Fietsvakantie 1996 deel 3

Een kleine waarschuwing vooraf: Het derde en laatste deel door Italië begon goed, maar eindigde duidelijk minder.

Na Venetië en Athene bedacht ik nog een stuk door te fietsen naar Pompeii. Leek me een mooi Unesco-setje. Bij Brindisi was ik weer op Italiaanse bodem. Vandaar fietste ik in een vrijwel rechte lijn naar Taranto en via Potenza en Salerno naar Pompeii. Op de kaart had ik bedacht dat dat de simpelste route was met het minste hoogteverschil, en dat klopte. Uiteindelijk kwam ik niet hoger dan 800 meter boven de zeeniveau.

Achterafgezien had ik ook nog de Trulli bekeken, maar destijds wist ik niet van het bestaan van deze grappige huisjes. Taranto kende ik wel als marinehaven en dat er een staalfabriek met hoogovens (ijzerproductie) staat. Ons bedrijf heeft er verschillende hoogoven-projecten gehad. En die waren compleet buiten mij om. Op onze afdeling bedachten we zaken voor de staalproductie en dat hadden ze al via een concurrent aangeschaft.

In deze stad werd mijn fiets het beste opgeborgen. De hotelhouder loodste me met fiets door 3 gebouwen en op de terugweg werd 3 keer een tussendeur vergrendeld. Zelf had ik het niet erg gevonden als mijn fiets was gestolen. Het was een 2e hands fabrieks Rih uit Venlo, die me tegenviel. Later liep ik in de stad m’n avondrondje en hoorde mensen Nederlands spreken. Het ging over windverhitters. Die waren dus duidelijk van ons bedrijf of ingehuurd via het bedrijf waar ik destijds werkte. Ik herkende de gezichten niet. Toch besloot ik ze niet aan te spreken, het was immers vakantie en dan ga ik het niet over werk hebben.

De volgende dag hoorde ik tussen de middag weer Nederlands in een chauffuerscafé waar ik soep met een broodje verorberde. Aan de bar zat een vrachtwagenchauffeur uit Nederland te praten met een Vlaamse collega. De zaak was vrijwel leeg en ik miste daardoor geen woord. Het gesprek ging er over dat Belgische chauffeurs boven de 24 jaar moesten zijn en een bijrijder moesten hebben op lange reizen naar Kazachstan. Voor Nederlandse chauffeurs gold dat niet, sommige bedrijven hadden toen al een satellietverbinding die aangaf waar de vrachtwagen was. En verder nog hoe de tachograafschijf er in Roemenië uit gehaald werd. Ik was bijna vrachtwagenchauffeur geworden en mijn jongste broer is nog altijd vrachtwagenchauffeur. Die is alleen niet verder geweest dan Zwitserland.

Potenza is een klein provinciehoofdstadje in de Apennijnen. Daar naartoe was een redelijk rustige weg, omdat er een mooie autoweg bijgekomen was. Hij steeg ook maar maximaal 4%. Met bagage is dat prima te doen. Later richting Salerno was het lastiger en werd ik vaak naar de autoweg gestuurd, waar ik dus niet op mocht fietsen. De alternatieven waren een stuk langer door allerlei kleine dorpjes. Hier was de autoweg er dus niet aan toegevoegd, maar had ie de oude weg vervangen.

Potenza was een zeer relext stadje en dat viel later niet te zeggen van Salerno. Het was er erg druk met verkeer. Mensen van het hotelletje wezen me allemaal plaatsen aan waar ik beter niet kon komen. Als ik dat had opgevolgd, dan was ik binnen 10 meter van het hotelletje gebleven. Een jaar eerder was ik door Baskenland gefietst, dus dit moest ook wel kunnen. En dat was ook zo.

Na Salerno werd het richting Pompeii duidelijk beroerder. Slechte wegen, slechte huizen en veel rommel langs de weg. In Pompeii zelf (het nieuwe deel waar nu de mensen wonen) zag het er veel beter uit. Ook de opgegraven oude stad zag er netjes uit. Duidelijk dat hier veel toeristen kwamen.

Daarna richting Napels werd het nog een slag beroerder. Het leek wel alsof ik door een oorlogsgebied fietste. Erg veel verkeer en mensen gebruiken daar hun lege voorkamer om de scooters te stallen. Als ik nu op streetview-2018 kijk, dan lijkt het niet veel verbeterd. Dit is ook het gebied waar regelmatig maandenlang geen vuilnis wordt opgehaald omdat daarover een conflict is tussen de maffia (eigenaar van de vuilnisbedrijven) en de overheid.

In Napels zelf was het weer beter. Nou had ik al bedacht om hier te stoppen met fietsen en verder naar huis te treinen. Inmiddes had ik ruim 2100km gefietst en was ik 23 dagen van huis. Kortom ik sliep er nog een nacht en dan was het mooi geweest. In de middag ben ik nog even naar het station gelopen, om na te gaan wat voor treinen er reden.

Daarvoor kwam ik nog even over een drukke markt. Opeens stonden er 4 man om me heen en werden ‘alle’ zakken bevoeld. De mensen op de markt keken apathisch toe. Toen ze met me klaar waren was er nog iemand die m’n paspoort van de grond raapte en een berg excuses uitsprak. Dat paspoort was ook het enige dat deze fouilleerders hadden gevonden. Ik had op dat moment een trainingspak over m’n fietskleren aan en in een jaszak daarvan zat m’n paspoort. Alle andere zakken waren leeg. De 6 ritsen hadden ze allemaal geopend. M’n portemonnee met bankpas zat echter in de achterzak van m’n fietsshirt en daarover zat m’n trainingsbroek. Ik had dat niet van tevoren bedacht, maar op deze manier vonden ze m’n portemonnee dus niet en was ik gelukkig niets kwijt.

Tot die tijd ben ik nooit gerold en daarna ook niet meer. Mijn indruk van deze regio was al verre van positief en deze persoonlijke benadering hielp niet echt om dat te verbeteren. Het werd de volgende ochtend nog erger toen ik bij het station kwam. Voor de ingang lag/zat een man dood te bloeden. Dwz hij bewoog niet meer en er lag een flinke plas bloed om hem heen. Ook hier liep iedereen er maar een beetje langs en ik deed dat dus ook maar.

Ik nam eerst de regionale trein naar Rome. Daar mogen fietsen gratis in mee. Alleen vond de ene conducteur van niet en de andere weer wel. En dat alles in het Italiaans, een andere taal heb ik er vrijwel niet gehoord. Fiets ging uiteindelijk wel mee. In Rome bedacht ik nog even hun stad snel te bekijken. Maar ook die was bezopen druk en ik beleefde er geen enkel plezier aan. Een uur later zat ik in de volgende trein naar Florence.

Van die rit weet ik nog dat de trein de helft van de tijd door tunnels reed. Ik trof er een Duitser van een jaar of 30 die op pad was met rugzak en op terugreis was naar Keulen. Hij stapte ook uit in Florence en ging daar net als ik op zoek naar een slaapplaats. Ik heb Florence bekeken en vond het daar een stuk prettiger toeven dan in Napels of Rome. Het weer was echter somber en van foto’s maken kwam het dus niet. Volgens mij moet ik er nog een paar ansichten met dom van hebben, maar die heb ik nooit in het fotoalbum gestopt.

Moet ik ook bij vertellen dat ik destijds ansichten prima vond, want die waren direct gelukt. Van foto’s moest je dat maar afwachten. Je kon toen nog niet terugkijken op je camera.

De volgende dag was ik weer op het station te vinden. Voor de infobali stonden zo’n 50 mensen met koffers te wachten. Vooral Amerikanen. Achter de 2 loketten werd alleen Italiaans gesproken en dat verklaarde waarom het niet opschoot. Ik heb toen maar een gewoon treinkaartje naar Chiasso gekocht, dat kon bij een gewoon loket en ging wat sneller.

Toen ik daarmee bezig was liep de Duister van gisteren op me af. Niet moeilijk, ik was een van de weinigen die daar met een fiets met bagage was. Zijn gezicht behoorlijk in puin. Ze hadden hem gisteravond bij zijn rugzak vastgehouden, om hem zo te beroven. Hij had alleen tegengewerkt een kreeg toen flinke klappen te incasseren. En ik nog denken dat Florence wel wat beter zou zijn dan Napels.

In Chiasso heb ik in een duur Zwisters hotel overnacht om wat bij te komen van alle gebeurtenissen. Zo kon ik ook weer overdag door Zwitserland treinen. Bij Basel stapte ik in de internationale nachttrein huiswaarts. Al met al dus een indrukwekkende vakantie, die een mens niet snel vergeet.

Deel 1: Venetië – AdriaDeel 2: Athene – Corfu

Advertenties

Geplaatst op 2019-05-25, in OV-matig, Zwerfmatig en getagd als , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Inderdaad indrukwekkend. En wat heb je een goed geheugen … :)

  2. Geen plezierige omgeving daar, Italië is een mooi land, maar dan wel zonder de inwoners.

  3. @Sjoerd: Dat van die inwoners hangt erg af van het gebied. Rond Napels is het een enorm ontwrichte situatie. In Potenza, Bergamo of Rimini is het totaal anders. En het is dat ik met de fiets was, vanaf de autoweg zie je dergelijke sloppenwijken niet. Mensen die daar wonen hebben geleerd daarmee te leven, vandaar dat ze erg apathisch overkwamen. Op streetview kan ik wel zien dat wegen en gebouwen er nog belabberd uitzien. Daar leid ik uit af dat de mensen daar na 20 jaar niet erg veranderd zijn, maar zeker weten doe ik dat dus niet. In 1991 en 2000 ben ik alleen door Noord-Italië gefietst en daar heb ik niet zo’n kater aan overgehouden.

  4. Meneer F. is op twee Italiaanse vakanties gerold, terwijl hij dacht zijn portemonnee goed te hebben verstopt. Beide keren niets gemerkt. Achteraf ja, dan herinner je opeens een situatie waarvan je denkt daar moet het gebeurd zijn. Gelukkig geen fysieke ellende. Een hoop rompslomp op het politiebureau, vooral vanwege de taal. Gelukkig had ik een taalgidsje mee.
    Tegenwoordig trek je de telefoon en zoekt het allemaal op.
    Toch blijf ik het een mooi land vinden.

  5. @Ferrara: Was het maar onopvallend geweest. Hier deden ze het midden op een drukke markt en maakten er geen geheim van dat ze me beroofden. Ze schreeuwden ook tegen me en ik deed alsof ik hen niet begreep, wat ook zo was. Er stond een aantal mensen toe te kijken. Die kenden vast deze handelswijze en deden totaal niets.

  6. Angstige ervaring. Je plezier in vakantie flink naar de knoppen, lijkt me.

Reaxi - Mailadres hoeft niet. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s