Site-archief

Jul-09: Bosbranden

Op dit moment krijgen de bosbranden in British Columbia (zuidwest-Canada) veel aandacht. Eerder waren de media druk in de weer met de bosbranden in midden- en noord-Portugal. Waar ik de Nederlandse media dit jaar nog niet over gehoord heb zijn de veel omvangrijkere bosbranden in Sacha.

Sacha is de grootste deelrepubliek ter wereld en heeft de afmeting van de EU. Het ligt in oost-Siberië. Er wonen 1 miljoen mensen en per individu hebben ze 3 km2 tot aan ruimte. Vooral die dunbevolktheid en afgelegenheid zorgt er voor dat de media geen aandacht hebben voor de branden in dit gebied. Sacha en de Russische Federatie zullen geen geld en manschappen hebben om deze enorme branden te blussen.

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Feb-27: Videofinish

Hier boven de finale van het Olympische damesploegen. Volgens de officiële uitslag zit er 0,03 seconde tussen de tijden van Duitsland (boven) en Japan (onder). Bart Veldkamp merkte terecht op dat dat niet kan kloppen. Bij 30 seconde per rondje is 0,03 seconde gelijk aan 40 cm afstand. Een voet is 30 cm. Dus zou het verschil een ruime voet moeten zijn. Dat xi ik niet.

Toch kan het wel kloppen. Dit is geen fotofinish, maar een videofinish geregistreerd door 2 onafhankeleijke camera’s. Het kan goed zijn dat een camera wat in de tijd achterloopt bij de andere. Dat kan goed, maar is dan wel erg slordig. En dat synchronisatiefoutje zou net zo goed in het voordeel van de Japansters kunnen zijn.

Feb-24: Kemkers Buitenspel

Weer een gezellig avondje schaatsen met een verrassende ontknoping: Sven schiet halverwege de verkeerde baan in. Einde oefening, want zoiets is niet toegestaan. En inderdaad Sven heeft geen 10km maar 9,969km geschaatst, door 4 binnenbochten achter elkaar te nemen. En dat mogen er maximaal 2 zijn.

Hier zit ie 10 minuten later onthutst na een prima race:

Lees de rest van dit bericht

Feb-16: Dweilorkest

Door tijdgebrek nog geen vervolg op m’n fietsverhaal en dus uitslag op de gokvraag. Desgewenst kan er nog een dagje langer gegokt worden. Ik heb wel tijd voor een kort tussendoortje.

Gisternacht was ook ik getuige van de dweilsoap. Gemiddelde Nederlanders hadden waarschijnlijk niet verwacht dat het dweilen na het eerste kwart van de 500 meter (schaatsen) in Vancouver mis zou lopen. Zelf heb ik een tijdje in Canada gewerkt en mij verwonderde het niet. Canada is geen derdewereld land en aan geld ontbreekt het ze zeker niet. Toch kunnen ze net als Britten sommige zaken, als onderhoud en reservedelen op voorraad hebben, ontzettend onderschatten.

Lees de rest van dit bericht

Feb-14: Kort door de bocht

Gisteravond is de olympische 5km snelschaatsen voor mannen verreden. Op zo’n moment heeft het weinig nut om over iets te loggen. Half Nederland zat aan de buis het breedbeeldscherm gekluisterd. Dat zal de komende dagen nog wel een paar keer gebeuren.

Die wedstrijd was een inkoppertje voor Kramer. Althans dat dachten wij en hij zelf ook. Toch viel dat nog vies tegen. Sven won door diep te gaan. Van de gebruikelijke concurrenten had ie niet zoveel te duchten, maar van een aanstormende Zuid-Koreaan des te meer.

Ik begreep dat deze Zuid-Koreaan zich niet kon kwalificeren voor het shorttracken en dus maar een klein jaar terug is begonnen met de lange afstanden. En met succes, hij was maar een paar tellen langzamer dan Kramer. En er had nog meer ingezeten als ie iets sneller van start was gegaan. Want deze nieuwkomer had na de finisch duidelijk meer lucht dan onze afgepeigerde Sven.

Dat geeft meteen aan wat voor een ‘wereldsport’ het snelschaatsen is. Want ik wil Sven nog wel eens zien shorttracken, volgens mij bakt ie daar niets van. Maar dat zullen we niet meemaken, want dat is dan weer een Koreaanse wereldsport.


O ja, en ik heb begrepen dat ik Jos vandaag mag feliciteren.

Dec-24: Wild

En dan bedoel ik geen ADHD-ende wildplassers, maar echte dieren in “het wild” waarop gejaagd wordt. Ik was al een tijdje bezig met een soort online tv-uitendingen webpagina. Uitzendingen die ik mooi of interessant vind zet ik daarop. Door erop te klikken, start meteen de uitzending in Windows Media Player. Dus niet zoeken, klikken, zoeken en weer klikken, maar hup direct starten alsof het de tv zelf is.

Op die pagina staan o.a. de laatste uitzendingen van “Kortgehouden” en daar wilde ik via dit logje wat aandacht voor vragen. Er staan echter ook uitzendingen van de KVW op, de “Keuringsdienst Van Waarde”. Op TV wordt helaas weinig naar de RVU gekeken en veel mensen weten nog steeds niet dat zij zeer aparte TV maken, dat het midden houdt tussen een consumentenprogramma en een documentaire. Hun laatste aflevering ging over “Wild”. Mooie opnames in Schotland, en verassende info. Zeker het bekijken waard. Pas wel op dat de uitzending “schokkende beelden” bevat.

Toen ik er naar keek, ontrinnerde ik me m’n bezoek aan verre familie in British Coulumbia. Dat betrof een stel houthakkers die al vloekende (1 fuck per 5 seconde) machinaal bergen leegtrokken. Dat hout wordt vervolgens gebruikt voor krantenpapier van de grote amerikaanse dagbladen. Het was een mooie verlaten omgeving, en nadat ze me de grote bosbouwmachines hadden getoond reden we huiswaards.

Plotseling zag de chauffeur een Moose de weg oversteken. Toen bleek dat mijn beide verre achterneven een jachtvergunning hadden. Ze mochten 20 van die Noord-Amerikaanse elanden per jaar af schieten. Een ging achter op de pick-up staan met 2 geladen jachtgeweren. De ander scheurde achter de buit aan. “Wildwest” waarbij ik de indruk kreeg dat de Dukes of Hazard toch wel een realistisch beeld schetste. Uit tegenover gestelde richting doemde een pick-up van kennissen op, ook die reed als een bezetene met zo’n schietfiguur in de bak.

In dat zeer bosrijke gebied was het me een wonder dat ze elkaars banden (of erger) niet lek schoten. Na een halfuurtje was het onze schutter gelukt om het beest om te leggen. Toen bleek het echte werk te komen. Die 400kg krijg je niet zomaar in je pick-up. Hij werd dus aan de kant afgetankt en vervolgens werden de ingewanden eruit gehaald. Wat overbleef werd met 3 man in de bak van de auto gesjord. Bij aankomst werd ie in de schuur gedumpt. Wat daarna met het spul gebeurd is weet ik niet. Ik bleef er maar enkele dagen en heb er geen Moose gegeten.

Dit gebeurde in september, en het was de eerste die ze dat jaar op de korrel kregen. Dus zo vaak schijnt zo’n kans zich niet voor te doen. Geen wonder dat ze wilden dat ik langer bleef.

Nu noem ik mezelf al een tijdje een semitariër, iemand die vlees eet met mate. 70 gram vind ik mans zat en vaak is dat maar voor een deel vlees en een ander deel beschuitkrummels. Ik lust ook vlees van wilde dieren, wat doorgaans een stuk magerder is. Die beesten hebben gerend en worden niet zo vies vet als varkens. (Varkensvlees eet ik vrijwel niet.)

Beest in bakkie bij aankomst.

In de uitzending wordt gemeld dat Britten geen wild eten. Toch kan ik me goed herinneren dat ik daar wel wild gegeten heb in een restaurant dat daarin gespecialiseerd was. Mensen kwamen uit de wijde omtrek om dat te proeven. Het was er prima eten, en dat had vooral te maken met de Italiaanse kok. De eerste Brit die eten kan klaarmaken zonder het te blakeren, te verkoken of uit te drogen, moet nog geboren worden.

Voor de mensen die met Kerst wild op tafel zetten raadt ik aan even de uitzending te bekijken. Mij kwam ie uiterst realistisch over. (Zelf ga ik aan de boerekool met worst.)