Site-archief

Jul-09: Bosbranden

Op dit moment krijgen de bosbranden in British Columbia (zuidwest-Canada) veel aandacht. Eerder waren de media druk in de weer met de bosbranden in midden- en noord-Portugal. Waar ik de Nederlandse media dit jaar nog niet over gehoord heb zijn de veel omvangrijkere bosbranden in Sacha.

Sacha is de grootste deelrepubliek ter wereld en heeft de afmeting van de EU. Het ligt in oost-Siberië. Er wonen 1 miljoen mensen en per individu hebben ze 3 km2 tot aan ruimte. Vooral die dunbevolktheid en afgelegenheid zorgt er voor dat de media geen aandacht hebben voor de branden in dit gebied. Sacha en de Russische Federatie zullen geen geld en manschappen hebben om deze enorme branden te blussen.

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Mei-07: Westerlicht – WOII

Afgelopen bevrijdingsdag was ik even naar De Hout gelopen. Daar is elk jaar een aardig bevrijdingsfestival. Dit jaar was dat niet anders. Maar ik was er vrij vroeg en het was nogal fris. Dus bedacht ik een rondje door De Hout te lopen met als klein tussendoel een koetennest dat in de vijver van Huize Westerlicht ligt. Eerder hoorde ik daarover bij een ander koetennest in de Singel.

Lees de rest van dit bericht

Apr-23: Bed & Breakfast & Bike

Die term gebruikte ik in 1986 op m’n eerste lange dienstreis. Ik zat toen 4 maanden in Sault Ste Marie, de hoofdstad van Algoma in de Canadese provincie Ontario. De ‘Soo’ is daarin verreweg de grootste stad met destijds 60.000 inwoners. Het district Algoma, dat de helft groter is dan Nederland, heeft nu in totaal 115.000 inwoners. Ik zat er voor een programmeerklus en zo lang overnachten in een hotel leek me nix. Daarbij kende ik Ed, die destijds een paar maanden in een Egmonds hotel heeft gezeten.

Naast overnachten en eten huurde ik ook een van zijn fietsen om dagelijks de heuvel af te racen en ’s middags weer moeizaam op te klimmen. Zelf was/is het een fanatieke fietser. Toch hebben we maar een paar keer met elkaar (neer en -) opgefietst. Net als ik was en is het ook een enorme einzelganger. Wel deed ik een paar fietstochten met de fietsclub waar hij lid van was. Zo ging ik de eerste keer de USA illegaal in. Naar Canada mocht je toen als Nederlander zo, maar voor de USA had je een visum nodig en die had ik niet (nodig).

Lees de rest van dit bericht

Mrt-01: Basisvergoeding-1

Bij Jeroen Mirck las ik een stukje over een Basisinkomen voor iedereen. Zonder voorwaardelijkheid, zoals de huidige huurtoeslag, zorgtoeslag, bijstand en diverse uitkeringen. Eigenlijk hebben we dit systeen al voor mensen boven de pensioenleeftijd en noemen het dan AOW; Algemene Ouderdoms(verzekerings)Wet. Laat de leeftijd daarvan zakken tot 18 jaar en noem hem de AVW (Algemene VolwassenenverzekeringsWet) en klaar is Mark. Dat onze AOW effectief is mag blijken uit de OECD-bevindingen, die aangeeft dat in Nederland mensen boven de 65 verreweg de minste armoede kennen van Europa, de USA en landen als Japan en China. De meeste landen hebben 5x zoveel ouderen onder de armoedegrens. (Nederland 1,6% tegenover 24% in Zwitserland, 19% in de USA en JPN, ca. 10% in GBR, SWE, BEL en GER.  Zie OECD-tabel.)

Het voordeel is dat deze oplossing minder fraudegevoelig is en mensen meer in hun waarde laat. Het geeft geen conflict met deeltijdbanen, alles wat je via een baan verdiend komt er simpelweg bij. Voorstanders berekenen dat het financieel haalbaar moet zijn en beweren dat het een oplossing is tegen de verdergaande automatisering. Tegenstanders denken dat mensen hierdoor lui worden. Bij VPRO Tegenlicht was hier tijdens m’n vakantie een uitzending over met een proef in Canadees dorpje. Bij Canvas Panorama een vergelijkbare documentaire rond een experiment in een Namibies dorp en een Zwitsers referendum.

Lees de rest van dit bericht

Jul-14: Vliegmatig (1)

Op dit weblog schrijf ik weinig over vliegen en dat is niet zo vreemd. De laatste keer dat ik in een vliegtuig zat was zo’n 15 jaar terug in 1998. Ook die keer was het voor het werk; een retourtje naar een Chicago-aanse staalfabriek. Rond 1990 vloog ik vaker naar Canada en de USA voor vergelijkbare projecten.

Ik kwam er op, omdat Mack een tijdje terug over zijn vliegreisje naar Zweden blogde, eveneens een retourtje dat door de baas (en uiteindelijk de klant) werd betaald. Hij had geen luchtfoto’s gemaakt en zelf heb ik dat wel een paar keer geprobeerd.

De eerste luchtdoop was op mijn 20ste, een heen en weertje Zestienhoven-Beek. Tegenwoordig heet dat Airport-Rotterdam – Maastricht-Aachen-Airport. Veel langere namen, maar de afstand is hetzelfde gebleven. Terminals (wachtruimtes en/of slurven) heb ik niet gezien. Er zal wel iets geweest zijn op dat gebied, maar het was niet nodig om in een 1-propellor vliegtuigje met 7 zitplaatsen te stappen. Dat vliegtuigje was gehuurd door de TH in Delft, waar ik stage liep op de lucht- en ruimtevaartafdeling. Hun eigen vliegtuig was al een tijdje stuk en een paar mensen die er werkten moesten toch vlieguren maken.

Het was tevens een kers op de taart voor de stagiairs. Lees de rest van dit bericht

Nov-12: Gouwe Herfst

Dit is 1 van de mooiste herfsten die ik tot nu toe hier in Alkmaar meegemaakt heb. Met plezier loop ik dan ook de laatste weken rondjes door de enorme kleurenpracht. Het zal in het weer (weinig wind) zitten dat de bladeren wat langer blijven hangen en mooi doorkleuren.

Ooit werkte ik tijdens een herfst in Canada en kwamen US-burgers speciaal naar dat gebied om met een treinritje hun prachtige herfstkleuren mee te maken. Dus ook maar dat Algomatreinritje gemaakt en inderdaad erg mooi. Maar dit jaar kan ik dat dus gewoon te voet af in De Hout, waar mijn pandje min of meer aan grenst. En die veelkleurigheid is al zeker 4 weken zo.

Vandaag maar eens speciaal foto’s gemaakt om aan te geven wat ik bedoel. Ziet hiero. De kleuren varieren van groen via geel goud, rood en bruin naar geheel kaal. Er zijn dus al compleet kale bomen, maar ook nog geheel groene loofbomen. en dus heel veel in de overgang daartussen. Het sneeuwt gele, bruine en rode bladeren, dus erg lang gaat dit niet meer duren.

Feb-27: Videofinish

Hier boven de finale van het Olympische damesploegen. Volgens de officiële uitslag zit er 0,03 seconde tussen de tijden van Duitsland (boven) en Japan (onder). Bart Veldkamp merkte terecht op dat dat niet kan kloppen. Bij 30 seconde per rondje is 0,03 seconde gelijk aan 40 cm afstand. Een voet is 30 cm. Dus zou het verschil een ruime voet moeten zijn. Dat xi ik niet.

Toch kan het wel kloppen. Dit is geen fotofinish, maar een videofinish geregistreerd door 2 onafhankeleijke camera’s. Het kan goed zijn dat een camera wat in de tijd achterloopt bij de andere. Dat kan goed, maar is dan wel erg slordig. En dat synchronisatiefoutje zou net zo goed in het voordeel van de Japansters kunnen zijn.

Feb-24: Kemkers Buitenspel

Weer een gezellig avondje schaatsen met een verrassende ontknoping: Sven schiet halverwege de verkeerde baan in. Einde oefening, want zoiets is niet toegestaan. En inderdaad Sven heeft geen 10km maar 9,969km geschaatst, door 4 binnenbochten achter elkaar te nemen. En dat mogen er maximaal 2 zijn.

Hier zit ie 10 minuten later onthutst na een prima race:

Lees de rest van dit bericht

Feb-16: Dweilorkest

Door tijdgebrek nog geen vervolg op m’n fietsverhaal en dus uitslag op de gokvraag. Desgewenst kan er nog een dagje langer gegokt worden. Ik heb wel tijd voor een kort tussendoortje.

Gisternacht was ook ik getuige van de dweilsoap. Gemiddelde Nederlanders hadden waarschijnlijk niet verwacht dat het dweilen na het eerste kwart van de 500 meter (schaatsen) in Vancouver mis zou lopen. Zelf heb ik een tijdje in Canada gewerkt en mij verwonderde het niet. Canada is geen derdewereld land en aan geld ontbreekt het ze zeker niet. Toch kunnen ze net als Britten sommige zaken, als onderhoud en reservedelen op voorraad hebben, ontzettend onderschatten.

Lees de rest van dit bericht

Feb-14: Kort door de bocht

Gisteravond is de olympische 5km snelschaatsen voor mannen verreden. Op zo’n moment heeft het weinig nut om over iets te loggen. Half Nederland zat aan de buis het breedbeeldscherm gekluisterd. Dat zal de komende dagen nog wel een paar keer gebeuren.

Die wedstrijd was een inkoppertje voor Kramer. Althans dat dachten wij en hij zelf ook. Toch viel dat nog vies tegen. Sven won door diep te gaan. Van de gebruikelijke concurrenten had ie niet zoveel te duchten, maar van een aanstormende Zuid-Koreaan des te meer.

Ik begreep dat deze Zuid-Koreaan zich niet kon kwalificeren voor het shorttracken en dus maar een klein jaar terug is begonnen met de lange afstanden. En met succes, hij was maar een paar tellen langzamer dan Kramer. En er had nog meer ingezeten als ie iets sneller van start was gegaan. Want deze nieuwkomer had na de finisch duidelijk meer lucht dan onze afgepeigerde Sven.

Dat geeft meteen aan wat voor een ‘wereldsport’ het snelschaatsen is. Want ik wil Sven nog wel eens zien shorttracken, volgens mij bakt ie daar niets van. Maar dat zullen we niet meemaken, want dat is dan weer een Koreaanse wereldsport.


O ja, en ik heb begrepen dat ik Jos vandaag mag feliciteren.

Dec-24: Wild

En dan bedoel ik geen ADHD-ende wildplassers, maar echte dieren in “het wild” waarop gejaagd wordt. Ik was al een tijdje bezig met een soort online tv-uitendingen webpagina. Uitzendingen die ik mooi of interessant vind zet ik daarop. Door erop te klikken, start meteen de uitzending in Windows Media Player. Dus niet zoeken, klikken, zoeken en weer klikken, maar hup direct starten alsof het de tv zelf is.

Op die pagina staan o.a. de laatste uitzendingen van “Kortgehouden” en daar wilde ik via dit logje wat aandacht voor vragen. Er staan echter ook uitzendingen van de KVW op, de “Keuringsdienst Van Waarde”. Op TV wordt helaas weinig naar de RVU gekeken en veel mensen weten nog steeds niet dat zij zeer aparte TV maken, dat het midden houdt tussen een consumentenprogramma en een documentaire. Hun laatste aflevering ging over “Wild”. Mooie opnames in Schotland, en verassende info. Zeker het bekijken waard. Pas wel op dat de uitzending “schokkende beelden” bevat.

Toen ik er naar keek, ontrinnerde ik me m’n bezoek aan verre familie in British Coulumbia. Dat betrof een stel houthakkers die al vloekende (1 fuck per 5 seconde) machinaal bergen leegtrokken. Dat hout wordt vervolgens gebruikt voor krantenpapier van de grote amerikaanse dagbladen. Het was een mooie verlaten omgeving, en nadat ze me de grote bosbouwmachines hadden getoond reden we huiswaards.

Plotseling zag de chauffeur een Moose de weg oversteken. Toen bleek dat mijn beide verre achterneven een jachtvergunning hadden. Ze mochten 20 van die Noord-Amerikaanse elanden per jaar af schieten. Een ging achter op de pick-up staan met 2 geladen jachtgeweren. De ander scheurde achter de buit aan. “Wildwest” waarbij ik de indruk kreeg dat de Dukes of Hazard toch wel een realistisch beeld schetste. Uit tegenover gestelde richting doemde een pick-up van kennissen op, ook die reed als een bezetene met zo’n schietfiguur in de bak.

In dat zeer bosrijke gebied was het me een wonder dat ze elkaars banden (of erger) niet lek schoten. Na een halfuurtje was het onze schutter gelukt om het beest om te leggen. Toen bleek het echte werk te komen. Die 400kg krijg je niet zomaar in je pick-up. Hij werd dus aan de kant afgetankt en vervolgens werden de ingewanden eruit gehaald. Wat overbleef werd met 3 man in de bak van de auto gesjord. Bij aankomst werd ie in de schuur gedumpt. Wat daarna met het spul gebeurd is weet ik niet. Ik bleef er maar enkele dagen en heb er geen Moose gegeten.

Dit gebeurde in september, en het was de eerste die ze dat jaar op de korrel kregen. Dus zo vaak schijnt zo’n kans zich niet voor te doen. Geen wonder dat ze wilden dat ik langer bleef.

Nu noem ik mezelf al een tijdje een semitariër, iemand die vlees eet met mate. 70 gram vind ik mans zat en vaak is dat maar voor een deel vlees en een ander deel beschuitkrummels. Ik lust ook vlees van wilde dieren, wat doorgaans een stuk magerder is. Die beesten hebben gerend en worden niet zo vies vet als varkens. (Varkensvlees eet ik vrijwel niet.)

Beest in bakkie bij aankomst.

In de uitzending wordt gemeld dat Britten geen wild eten. Toch kan ik me goed herinneren dat ik daar wel wild gegeten heb in een restaurant dat daarin gespecialiseerd was. Mensen kwamen uit de wijde omtrek om dat te proeven. Het was er prima eten, en dat had vooral te maken met de Italiaanse kok. De eerste Brit die eten kan klaarmaken zonder het te blakeren, te verkoken of uit te drogen, moet nog geboren worden.

Voor de mensen die met Kerst wild op tafel zetten raadt ik aan even de uitzending te bekijken. Mij kwam ie uiterst realistisch over. (Zelf ga ik aan de boerekool met worst.)