Site-archief

Nov-13: Een Vreemde Eend

Een paar dagen geleden was het lekker wandelweer en besloot ik door te lopen tot hartje Limmen. In Heiloo had ik geen zin in de drukke weg langs het spoor en nam daarom een weggetje parallel daaraan. Daar viel me deze ‘vreemde Eend’ op:

Er zijn speciale Sahara Eenden gemaakt, die eveneens het reservewiel verzonken in de motorkap hadden. Alleen zijn die eenden 25 jaar ouder dan deze. Ik heb me een slag in de rondte gezocht, maar kon deze uitvoering nergens vinden. Uniek is ie dus zeker, maar ik vermoed dat deze (of een vorige eigenaar) dat wiel er zelf zo op/in heeft aangebracht. Oud is ie niet, maar vanwege deze speciale uitvoering staat ie nu wel (helemaal onderaan) op m’n Citroën-pagina.

Mei-13: Limmen-2017 Oldtimers

In m’n vorige bericht over de Limmense Bloemendagen gaf ik al aan dat ik wat aardige auto’s op de route trof. Drie daarvan stonden voor de Katholieke kerk en net wat eerder zag ik nog een aardige, zo’n 100 meter zuidelijker.

Later las ik in het programmaboekje dat er de volgende (zon-)dag oldtimers op hun speelweide bij de Vuurbaak te bewonderen waren. Die heb ik deze keer dus gemist. Er stond ook bij dat er oude tractors bij zouden staan en dat geeft bij mij de indruk dat ik dat al een jaar eerder had gezien. Zeker leuk en gezellig, maar toen stonden de mobielen -die ik nu voor de kerk zag- er niet bij. En die zijn wat mij betreft opvallend genoeg voor een fotopagina.

De eerste was een eenvoudige Eend uit 1984. Eigenlijk noem ik dat geen oldtimer. Toch staat ie er bij omdat ik het zaakje ernaast best grappig vind. Binnen was het echter zo vol met gasten dat ik alleen even door het raam heb gekeken. Het doet erg frans aan, zeker met de naam ‘Maison La Chasseigne‘. Het gebouw ziet er ouder uit. Dit etablissement zit er nog maar een paar jaar en is vernoemd naar een boerderijtje vrijwel in het midden van Frankrijk, waar ik in 1998 ooit over de D121 langs fietste.

Bij de kerk stonden 3 echte oldtimers, waaronder een 100-jarige T-Ford in truck-uitvoering (met MotoMeter). Tegenwoordig zouden we dat een pick-up noemen, net als de Chevrolet ernaast. Zelf had ik wel iets met de 53-jaar oude Scania Vabis van Winder, een transportbedrijf dat nog altijd op de grens Heiloo-Limmen te vinden is.

Okt-02: AlmeriCar

Bij m’n laatste gokvraag gaf ik al aan dat ik een week geleden naar Almere ben gefietst. Dat was ik al erg lang van plan. De laatste keer dat ik er fietste was 40 jaar geleden. Toen was er alleen de dijk, die we via Enkhuizen, Lelystad en het virtuele Almere naar Huizen namen. Een saai rotstuk met tegenwind en van Almere was toen dus nog niets te zien. Nu met 0,2 miljoen inwoners duidelijk wel. De laatste tijd ben ik een paar keer met de trein door Almere gekomen en bedacht ik er toch ook maar eens op de fiets naartoe te gaan.

Via Amsterdam is de kortste route, maar omdat ik ook nog door Driemond (en wat andere plaatsen) wilde kwam de teller toch nog op 85 fietskilometers. Inmiddels was het rond een uur of 5 en kreeg ik vanuit Weesp donkere wolken achter me aan. In het centrum zag ik als eerste de kermis bij het water en omdat ik voor de regen wilde schuilen ging ik daar een soort half overdekt winkelcentrum in. Daar kweelde een 3-tal nogwatsisters in Amerikaanse WOII-tenue Amerikaanse liedjes uit die tijd. Niet mijn muziek, maar mogelijk was dat toch ook de reden dat ik er naar binnen ging om te zien wat dat om het lijf had. Idd khaki tot de knie.

Lees de rest van dit bericht

Jan-15: De Yonne

In Avallon regende het de volgende ochtend nog steeds en ik besloot direct naar het station te fietsen. Maar eest moest ik nog even deelnemen in de huiskamer aan een typisch Frans B&B-ontbijt met zelfgeteelde jams. Het viel overigens best mee en de tafeldame zag er deze ochtend behoorlijk minder opgedirkt en 10cm korter uit. Ze had mij als enige gast en zo sjiek loop ik er niet bij.

Het station was geheel leeg op een schoonmaakster na. Als ik de borden goed begreep dan waren de 2 ochtendtreinen al weg en zouden de 2 andere treinen laat in de namiddag gaan. Wat moest ik? Ik had werkelijk geen idee. Toch werd het station rond 10 uur wat drukker. Er kwamen mensen maar die gingen met een bus weg naar Autun, ook een groepje fietsers uit de USA. Ze vonden het hier maar klimmen en rond Avallon is dat inderdaad zo. Mijn route tot in Avallon was overigens klimvrij op de heuvel na Dijon na.

Ik bekeek het vertrekbord nog eens beter en zag tot mijn verbazing dat de 2de trein van deze dag op zondag (15 september) om kwart voor 11 vertrok. Ook richting Parijs, want meer smaken hadden ze niet in Avallon. Die trein ging langs Auxerre en daar was ik nog nooit geweest. Ik trok een kaartje uit de automaat en niet veel later boemelde ik langs allerlei stopplaatsen, die je niet eens een halte kunt noemen. Lees de rest van dit bericht

1340-Bitche

Pirmasens vond ik een middelmatige stad. Een Klein centrum met grote parkeergarage en een aardige fontijn. Maar daar hield het wel zo’n beetje mee op. Ook met het weer. Na een halfuur rondkijken begon het te plenzen en dat is die avond niet meer opgehouden. Mijn voorgevoel van onderweg kwam gelukkig nu pas uit.

Veel restaurants waren er niet, althans niet open. Ik belandde voor de 2de keer bij een Griek en wat dat betreft leek het ook erg op m’n ervaringen in Hagen.

De volgende ochtend zat er een gast of 10 in de moderne eetzaal. Wel raar, want gisteravond had ik de indruk de enige in dit grote gebouw te zijn. Gelukkig was het weer droog. Nog wel erg zwaar bewolkt. Een van m’n mogelijke doelen was Zweibrücken. Mijn zwager heeft daar voorouders gehad, een reden om daar eens te kijken. Toen ik buiten kwam veranderde dat idee. Ten west-noord-westen (dus boven Tweebruggen) zag de lucht pikzwart. Daar heen gaan zou niet handig zijn, dat was vragen om een nat pak.

Dan zag het zuid-westen er een stuk gunstiger uit. Nu had ik daar ook een bestemming bedacht met de naam Bitche. Een idee dat ik in de vorige vakantie had opgedaan. Volgens een stel uit Ipswich zou daar een mooie kasteel zijn. Het was niet zo ver en dat leek me wel te doen. Als het weer om zou slaan, dan kon ik daar vast wel overnachten.

Pirmasens op deze manier verlaten was niet eenvoudig. Een stel lastige heuvels en een weg die over de toppen ging. Wel een mooi uitzicht. Toch moest ik ook goed op de weg letten, die was redelijk druk en erg slecht. Het was duidelijk waar ik Frankrijk binnenfietste. De weg werd 2 meter breder, was prachtig geasfalteerd en helemaal leeg. Niet te geloven wat een verschil. Op Google-Earth is dat zelfs goed waarneembaar. Kortom lekker fietsen langs een rivier door miezerige dorpjes.

Onderweg nog een keer geschuild met een kleintje koffie. Typisch Frans, maar tegen Duitse prijzen en in een Duits accent aangeboden. Iedereen sprak er een soort Duits. Na een half uurtje werd het droog en trok ik verder.

Vlak voor Bitche begreep ik wat die Engelsen bedoelden. Het leek er op dat ik op een enorm grote afgetopte piramde afreed. Wat een klomp steen. Duidelijk dat dit een citadel of een fort was die hoog boven de omgeving uitstak. Onderaan lag een klein stadje waar ik eerst nog in een hofje een grappige Eend zag. Dat ding pufte elke 10 seconden een klein rookwolkje uit de motorklep. Leuk voor mijn kennis die alles over Citroëns verzameld. Later zag ik op de foto dat 1 van de bomen door de achterbak van het voertuig groeide. Waarschijnlijk is het laadbakje om de boom geschoven.

Daarna heb ik de bult beklommen en gerond. Dit fort deed me erg denken aan Belfort, een stad met een mooi fort in de buurt van Basel. Alleen dit lel was nog een maatje massaler. Later vond ik op streetview een mooie panorama van deze kolos.

Reden genoeg om een apart logje te maken over m’n citadeltic.

Begin met Kaart | Vervolg