Site-archief

Mrt-03: Avondkaas

Ik verheug me er nu al op. Binnenkort kunnen we in Alkmaar avondkaas kopen, de gemeente heeft voor dit jaar 8 avondkaasmarkten aangekondigd.

Nu maar hopen dat dit bericht klopt en dat we niet zo bij de neus worden genomen als met het gesjoemel met halfvolle melk. Gisteravond een mooie uitzending bij de Keuringsdienst van Waarde. In de fabriek van Campina werd volgens de medewerker alleen weidemelk gebruikt. Dwz melk van koeien die een tijdje per jaar naar buiten mogen. Een lopendbandje verder tufte ook een serie melkpakken van ok€ voorbij. Een typisch C-merk dat flink goedkoper is omdat ze geen reclame maken. Desgevraagd bleek dit exact dezelfde melk te zijn. Kortom je betaald bij het A-merk voor reclame – geen reclame is dus niet een slechter maar wel een goedkoper product. Dat geldt voor meer meuk.

Toch werd gisteraond de grootste misstand niet gemeld. De meeste (vrijwel alle) halfvolle melkpakken zitten tot hun nokje vol. Mensen krijgen al jaren teveel melk. Natuurlijk hoor je daar niets over. Als het in het voordeel van de consument is, dan houden zij hun mond. Zelf hou ik niet van melk, ik val er flauw van. Melk is prima tot het 3de levensjaar. Midas Dekkers heeft daar een goed punt. Ik kan dus makkelijk zo’n misstand melden. In mijn portemonnee ga ik het niet merken.

In dit verband kan ik uit eigen onderzoek ook melden dat ‘light’ (pronounce ‘lite’) producten vrijwel even zwaar wegen als hun niet-verlichte broertjes. Een liter gewone cola is net zo zwaar als een liter ‘light’ cola. Je hebt er dus niets aan om gewicht te besparen.

Advertenties

Mei-19: NPO-3 Blindonvriendelijk

En dan druk ik me nog zwak uit. Blinden kunnen de uitzendinggemist-programma’s van Nederland 3 (NPO-3) niet meer bekijken sinds de nieuwe NPO3-website. En dat is al zeker een half jaar of meer. Dus geen mooi programma’s als Keuringsdienst van Waarde, Streetlab of bijvoorbeeld 3 Op Reis. Blinden kunnen dat alleen direct kijken op een TV en als dat even niet uitkomt, dan hebben ze niets aan uitzending gemist. Voor hen verschijnt er geen startknop en de programma’s starten niet zelf als je een link stuurt. Bij NPO-1 en 2 (die nog oude websites hebben werkt dat laatste nog wel.

Ik heb alles geprobeerd, en heb vervolgens een mail gestuurd. Daar kreeg ik een nette ontvangsbevestging op en daarna bleef het maanden stil. Vandaag was ik op een promotiemidag van Freedom Scientific die braille-, voorlees- en aanverwante apperatuur en -software voor blinden en slechtzienden levert. Een groot Amerikaans bedrijf met een goede vertegenwoordiging in Nederland. Jaws is een van hun bekendere prodructen.

Naast een programmeur was er ook een service-engineer die van wanten weet. En zij kwamen niet uit het bovenstaande probleem. Ze gebruikte Windows 10 met de laatste Jaws-versie en Chrome. Zelf gebruik ik nog XP en de nieuwste versies van Firefox en Chrome. En in alle gevallen is de startknop niet te bedienen zonder een muis. Dus geen enkele toetsencombinatie en met de Tab-knop kom je er niet. De startknop voor deze uitzendingen is simpelweg niet gefinieerd door de NPO en dat is meer dan zwak. Het is voor hen ook een fluitje van een cent om dat wel te doen.

En ik heb dus geen idee waarom het dan ook niet is gebeurd, ook niet na mijn mail en mogelijk mails van andere gebruikers die hier op vastlopen. En het echte probleem is dat de NPO (Nederlandse Publieke Omroep) eigenlijk alles naar dit nieuwe platform willen brengen. Dan kunnen blinden ook niet meer uitzending gemist kijken voor NPO-1 en -2 programma’s.

Mogelijk maakt Freedom Scientific hier meer werk van. Zij kunnen als bedrijf meer gewicht in de schaal leggen. Wordt hopelijk positief vervolgd.

Nov-16: Peruaanse Pantoffels

Twaalf jaar terug zag ik bij Van Haren een bak met slappe sloffen. Dat leek me wel wat. Met dergelijke huissloffen zou de kachel een graadje lager kunnen. Voor 10 gulden leek me dat geen miskoop. Nu twaalf jaar later kan ik moeiteloos constateren dat het zeker geen miskoop was en ik er jaarlijks minstens 16 euro 43 aan gas mee bespaar. En ondanks dat ik ze dagelijks een keer of drie ‘in- en uitschop’ is er geen naadje aan los, zit de voering nog prima vast en is op de zool geen enkele slijtage te zien. (Voordat ik ze op de foto nam heb ik 1 zool met wat water schoongemaakt.)

Als ik in huis loop heb ik ze vrijwel altijd aan. Af en toe komen ze een klein stukje buiten op de tegels, maar daar heb ik ze eigenlijk niet voor.
Lees de rest van dit bericht

Jun-06: Van Klokhuis tot Sushi

(Wederom een vulberichtje. Ik ben nog steeds bezig met het uitmesten van mijn huis en het snoeien van de tegels. Daar is het prima weer voor. Sinds de winter heb ik niets meer aan mijn tuintje gedaan door andere drukte en het koude weer. Gevolg metershoog onkruid op de gekste plekken. Tussendoor ben ik met een dozijn flink tijdvretende items voor de Fietsersbond bezig. Veel mailen, bellen, bekijken en bijeenkomsten. Ik ben ook met een groter regionaal bericht bezig. Dat schiet inmiddels aardig op, maar laat nog wat dagen op zich wachten. In de tussentijd iets over de Keuringsdienst van Waarde.)

Mack gaf aan dat de TV tegenwoordig niet zoveel voorstelt. Daar ben ik het niet mee eens, maar ik kijk waarschijnlijk op een andere manier. Ik kijk online en zoek zo programma’s uit die me aanstaan. Vaak het Journaal van 18 uur, stukjes Nieuwsuur en even door De Wereld Draait Door scannen. Dat laatste is een druk programma, maar wel erg gevarieerd en soms over onderwerpen die je maar zelden op TV ziet. Gelukkig is dat programma in zomerslaap en heb ik dus meer tijd over voor opruimen en uitmesten.

Een van de beste programma’s vind ik de Keuringsdienst van Waarde. Eigenlijk is dat een heel setje, want De Slag om Europa, De Slag om Nederland en zelfs De Rekenkamer zijn zogenaamde spin-offs met een vergelijkbare aanpak en deels dezelfde mensen die er aan meewerken. Het gaat om populaire huishoudjouralistiek Lees de rest van dit bericht

Apr-12: Zoutmix

Dat ik regelmatig roerbak mag bekend zijn. Naast olie gebruik ik daar ook wat kruiden bij om er smaak aan toe te voegen. Nu is me al langer opgevallen dat zout zo ongeveer het hoofdingredi-ent is van de meeste ‘kruiden’-mix-zakjes. Helemaal zoutvrij hoeft ook niet, maar mag het zoutgehalte in elk geval onder de 20%? Dat levert dus flink speuren op en zo zag ik deze.

Op de voorkant staat met grote letters: ‘50% minder zout.’ Dus maar even op de achterkant gekeken of het wat was. Na die zouthalvering blijkt er nog altijd 35% (35 gram per 100 gram) aan zout in te zitten. Ofwel voorheen 70% zout. Het was dus een pure zoutmix, waar vrijwel geen ruimte was voor kruiden.

Kan de Keuringsdienst van Waarde  deze zouthandel eens te lijf gaan?

Mrt-24: De Rekenkamer van Waarde

Onlangs is er een ‘nieuw’ TV-programma bij gekomen; De Rekenkamer. En echt nieuw vind ik het niet. De aanpak is vrijwel gelijk aan die van ‘De Keuringsdienst van Waarde’. Dat programma bestaat al een aantal jaren en heeft ooit een uitstapje gemaakt met ‘De Slag om Brussel‘. Ook mooie TV, die gebaseerd is op een doorvragend team van (jonge) mensen. Die mensen gaan vervolgens bij fabrieken, bestuurders, laboratoria en bijvoorbeeld boeren langs. Bij de Slag om Brussel ging het over de werkwijze van de EU en en de deelnemende landen. Bij de Keuringsdienst van Waarde gaat het vaak om voedsel, gezondheid en milieu. Bij de Rekenkamer is de prijs een uitgangspunt.

Lees de rest van dit bericht

Mrt-10: Ik wil Melta!

Althans dat denk ik. Melta wordt gepresenteerd door de Keuringsdienst van Waarde. Hun kinderversie ontdekte dat veel ‘kaas’ op diepvriespizza’s en supermarktlasagne vrijwel geen kaas bevat, maar een substantie is op basis van palmolie. De kaasboeren in Nederland zijn ontstemd en willen dat de nepkaas duidelijk anders aangeprezen wordt ten overstaan van hun echte kaas.

En daar heeft de kVW een leuke vervolguitzending over gemaakt, met als resultaat een alternatieve naam voor de nepkaas: ‘Melta’. Zeker geen gekke naam, maar de nepkaasmakers willen er nog niet aan. En dat is (denk ik) dom.

Lees de rest van dit bericht

Jan-30: NUG

Een week terug zag ik het bovenstaande tafereeltje in de supermarkt. Links stonden de gebroken sperzie-bonen en rechts de haricots verts. Mij maakt het niet veel uit, ik bak ze toch roer en breek daarom ook die rechter soort. Als ik de prijskaartjes mocht geloven, dan kreeg ik die linker voor 69 cent per 185 gram en die lange jongens rechts voor 99 cent per 370 milliliter.

Het spul staat in water waardoor 1 milliliter vrijwel overeenkomt met 1 gram. Je zou dus denken dat rechts een betere deal is omdat ik dan het dubbele krijg voor maar 43% meer. Die getallen lijken mogeljk als je bedenkt dat de potjes rechts een stuk hoger zijn.

Nou zijn die potjes links een stukje breder, dus keek ik maar eens wat er op de etiquetten stond. En jawel, links netjes de 185 g ‘Netto Uitgelekt Gewicht’ (want al dat water interesseert me niet, daar heb ik thuis een kraan vol van) en rechts 180 g NUG. Da’s dus heel wat anders dan mijn eerste indruk.

(Toevallig vond ik ook een aardige uitzending over de sperzieboon.)

Dec-24: Wild

En dan bedoel ik geen ADHD-ende wildplassers, maar echte dieren in “het wild” waarop gejaagd wordt. Ik was al een tijdje bezig met een soort online tv-uitendingen webpagina. Uitzendingen die ik mooi of interessant vind zet ik daarop. Door erop te klikken, start meteen de uitzending in Windows Media Player. Dus niet zoeken, klikken, zoeken en weer klikken, maar hup direct starten alsof het de tv zelf is.

Op die pagina staan o.a. de laatste uitzendingen van “Kortgehouden” en daar wilde ik via dit logje wat aandacht voor vragen. Er staan echter ook uitzendingen van de KVW op, de “Keuringsdienst Van Waarde”. Op TV wordt helaas weinig naar de RVU gekeken en veel mensen weten nog steeds niet dat zij zeer aparte TV maken, dat het midden houdt tussen een consumentenprogramma en een documentaire. Hun laatste aflevering ging over “Wild”. Mooie opnames in Schotland, en verassende info. Zeker het bekijken waard. Pas wel op dat de uitzending “schokkende beelden” bevat.

Toen ik er naar keek, ontrinnerde ik me m’n bezoek aan verre familie in British Coulumbia. Dat betrof een stel houthakkers die al vloekende (1 fuck per 5 seconde) machinaal bergen leegtrokken. Dat hout wordt vervolgens gebruikt voor krantenpapier van de grote amerikaanse dagbladen. Het was een mooie verlaten omgeving, en nadat ze me de grote bosbouwmachines hadden getoond reden we huiswaards.

Plotseling zag de chauffeur een Moose de weg oversteken. Toen bleek dat mijn beide verre achterneven een jachtvergunning hadden. Ze mochten 20 van die Noord-Amerikaanse elanden per jaar af schieten. Een ging achter op de pick-up staan met 2 geladen jachtgeweren. De ander scheurde achter de buit aan. “Wildwest” waarbij ik de indruk kreeg dat de Dukes of Hazard toch wel een realistisch beeld schetste. Uit tegenover gestelde richting doemde een pick-up van kennissen op, ook die reed als een bezetene met zo’n schietfiguur in de bak.

In dat zeer bosrijke gebied was het me een wonder dat ze elkaars banden (of erger) niet lek schoten. Na een halfuurtje was het onze schutter gelukt om het beest om te leggen. Toen bleek het echte werk te komen. Die 400kg krijg je niet zomaar in je pick-up. Hij werd dus aan de kant afgetankt en vervolgens werden de ingewanden eruit gehaald. Wat overbleef werd met 3 man in de bak van de auto gesjord. Bij aankomst werd ie in de schuur gedumpt. Wat daarna met het spul gebeurd is weet ik niet. Ik bleef er maar enkele dagen en heb er geen Moose gegeten.

Dit gebeurde in september, en het was de eerste die ze dat jaar op de korrel kregen. Dus zo vaak schijnt zo’n kans zich niet voor te doen. Geen wonder dat ze wilden dat ik langer bleef.

Nu noem ik mezelf al een tijdje een semitariër, iemand die vlees eet met mate. 70 gram vind ik mans zat en vaak is dat maar voor een deel vlees en een ander deel beschuitkrummels. Ik lust ook vlees van wilde dieren, wat doorgaans een stuk magerder is. Die beesten hebben gerend en worden niet zo vies vet als varkens. (Varkensvlees eet ik vrijwel niet.)

Beest in bakkie bij aankomst.

In de uitzending wordt gemeld dat Britten geen wild eten. Toch kan ik me goed herinneren dat ik daar wel wild gegeten heb in een restaurant dat daarin gespecialiseerd was. Mensen kwamen uit de wijde omtrek om dat te proeven. Het was er prima eten, en dat had vooral te maken met de Italiaanse kok. De eerste Brit die eten kan klaarmaken zonder het te blakeren, te verkoken of uit te drogen, moet nog geboren worden.

Voor de mensen die met Kerst wild op tafel zetten raadt ik aan even de uitzending te bekijken. Mij kwam ie uiterst realistisch over. (Zelf ga ik aan de boerekool met worst.)