Site-archief

Dec-20: 1047 Neder-Beieren

Op 19 september begon ik dus met een pistolet-gezond en een grote koffie bij de bistro di cassino. Dat smaakte uitstekend. Bij hoge uitzondering ontbeet ik in m’n fietsbroek. Normaal trek ik m’n fietskleren pas aan na het ontbijt, maar dat leek me deze keer nogal onhandig. Deze zondag begon zonnig, maar akelig koud. Hooguit een graad of 8. Eerst maar even dat andere gehucht bekeken ‘waarbinnen’ het cassino viel. Dat Unterwangenbach stelde ook niets voor en had daarbij geen slaapgelegenheden. Achteraf was de keuze voor Lindkirchen niet verkeerd.

Ik zat nu op een mooi setje landweggetjes langs het riviertje de Abens en kwam weer langs allerlei hoppenvelden. Onderweg weer allemaal bordjes die aangaven dat ik de hoppentour volgde. Zo kwam ik door Train waar een zondagmarkt was, en even later fietste ik op een joekel van een kerk af in Biburg. Biburg bestond eigenlijk alleen maar uit die kerk, die bij een klooster bleek te horen. In Abensberg stak ik op voor een bak koffie met een punt taart. Het was immers zondag. Midden in dat stadje zat ik heerlijk in het zonnetje op een terras van een koffie-Italiaan.

Lees de rest van dit bericht

Aug-13: Badplaatsen

Jacobabad, Abbottabad, Islamabad, Shujaabad, Khairabad, Sadiqabad,
Faisalabad, Liaqatabad, Noorabad, Faqeerabad, Hayatabad, Iqbalabad,
Qaidabad, Jauharabad, Ismailabad, Jalalabad en natuurlijk Hyderabad.

Aanvulling:

Lees de rest van dit bericht

Aug-04: 4 Buizicht

In Zeddam was het ook erg warm en dat bleef het tot diep in de nacht. Gelukkig kwam toen eindelijk de (door het KNMI beloofde) stortbui. Dat ding zou al aan het eind van de middag komen en was dus duidelijk flink overtijd. Na die bui koelde het gelukkig iets af en kon ik eindelijk de slaap vatten.

De volgende dag ging ik op zoek naar m’n kennis. Haar oude huis wist ik wel te vinden, maar dat stond te koop met alle luxaflexen dicht. Ik wist dat ze zou verhuizen en ook zo ongeveer waar naartoe. Dus ging ik net als gisteren nog maar eens rondneuzen in hartje Wehl.

Wat gisteren dus niet lukte, lukte nu in 1 keer. Ik reed zo op het nieuwe apartementengebouw af en het was me wel duidelijk dat zij daar moest wonen. En jawel op 1 van de brievenbussen stond haar naam. Zoals verwacht was ze thuis en ze vond het erg leuk dat ik even langskwam.

Lees de rest van dit bericht

Apr-25: Na regen komt …

… zonneschijn, zegt men. Volgens mij is dat niet altijd waar. Het is wel zo dat er na regen geen regen komt, maar gezegsmatig bekt dat schijnbaar minder. Mack vond 1 van m’n 6 kopfoto’s niet zo mooi; de foto van de ‘vuilverwarming’ in Alkmaar. Deze dus:

Ik heb die foto een paar jaar terug gemaakt, toen een zware bui net achter me langs trok. In dit geval wel ‘Na regen komt zonneschijn’. Maar dan niet voor Xiwel, want ik hield het voor die zonneschijn ook droog.

Omdat ik vaak fiets vind ik het niet zo moeilijk om buien te ontwijken. Gisteren fietste ik naar een kennis in Zaandam. Het was heerlijk weer met wel wat tegenwind. Halverwege ging toch m’n jas uit omdat ik het met een graad of 19 te warm vond.

Ik had bedacht rond een uur of 5 huiswaarts te gaan omdat er tegen de avond wat buien zouden komen. Het liep wat uit en ik nam de fiets van kwart over 5. Net toen ik bij mijn fiets stond voelde ik de eerste druppels al. In de verte zag ik dat het richting kust droog was. Dus pastte ik mijn tochtje aan en ging ik via Assendelft en Heemskerk terug naar Alkmaar. Dat is maar 3km langer en onderweg heb ik geen druppel gehad. Dat terwijl de lucht boven de rechtsstreekse route, langs de oostkant van het Alkmaardermeer, behoorlijk donker was. Daar had ik het dus flink op kunnen lopen.

Een dag daarvoor was het nog wat warmer en zonniger en fietste ik een groter rondje via Callantsoog en Schagen. En ik was nog niet in huis of het begon te regenen. Dat terwijl ik me totaal niet gehaast heb. In Schagen zat ik heerlijk op het terras en zag daar de lucht betrekken. Maar dat ging zo langzaam dat ik er niet nerveus van werd. Ik bedacht wel m’n route iets aan te passen door de kortste weg naar huis te nemen; ‘Je weet maar nooit.’ Dat bleek dus een handige keuze.

Nog even terugkerend op die kopfoto. De huisvuilcentrale is behoorlijk groot en is tot op 20km te zien. Het is dus een soort ‘landmark’. Inmiddels doet dat ding het vrij goed en levert het huisvuil de electriciteit en warmte van een kwart kolencentrale op. Dat bespaart flink wat CO2 van de kolen en gas die hierdoor in de grond kan blijven.

Vuil is dus energie. Misschien is dat wel de reden dat Alkmaar een zeer laag huisvuiltarief aan z’n burgers berekent. Als die huisvuilcentrale het nog beter gaat doen krijgen we misschien zelfs geld voor ons huisvuil.


Nog 2 links:

Directeur van de Huisvuilcentrale bij Casa Luna (link doet het nog maar enkele dagen)

Beatrix opent B-houtcentrale (afvalhout => energie)

1250-Landau

Het hotel in Speyer was me iets te groot. Toch zat ik wel lekker op loopafstand van het centrum, en daar heb ik wat ongemakken voor over. Na mijn opknapbeurt liep ik dan ook in zomerse kledij naar het centrum en vond ik er een leuk Italiaans restaurant. Ze hadden een lekker terras en een goede prak pasta. Volgens mij was de laatste pastamaaltijd alweer een week terug in Nijmegen.

Net toen ik het eten en het toetje op had viel er een druppel. En nog een dikke. Dat bleek totaal geen probleem, automatisch schoof een grote luifel over ons heen. Toch had ik er lang genoeg gezeten en bedacht naar het hotel terug te gaan.

Nog geen 100 meter verder bij de grote stadspoort begon het opeens flink te donderen en barstte de lucht open. Volledig lek. Wat een wolkbreuk! Ik had direct een ‘droog’ plekje gevonden in zo’n oud gebouw met pilaren aan de voorkant. Ondanks dat ik anderhalve meter van het neerslaggebied stond, werden m’n schoenen toch nat van het opspattende water.

Na enkele minuten stonden er 10 mensen om me heen. Allemaal doorweekt. Zij ariveerden duidelijk enkele minuten te laat. Aan de overzijde was een verlicht gebouw waar de regen mooi te zien was. Een imposant gezicht, maar op de foto is dat minder goed te zien.

Na 20 minuten gezellig kletsen (in beide betekenissen) werd het droog en liep ik terug. Wel oppassen om niet onder uitlekkende bomen door te gaan. Zo’n stortbui is mooi om te zien, maar heb ik liever niet onderweg ‘Ins Mitten des Nichtwo’.

De volgende ochtend begreep ik wat er mis is met grotere hotels. Ik had al een OE-reisbus uit Olpe zien staan, een plaats waar ik 3 dagen eerder fietste. Niet erg dat ze met de bus komen, maar ze gingen ook allemaal tegelijk de eetzaal in en wel net voor m’n neus. Toch viel het best mee en door het koudere weer wilde ik toch al niet te vroeg op pad.

De lucht was somber, maar ik had niet de indruk dat er water uit zou vallen. En ook deze dag werd het met de kilometer beter. Via Germersheim fietste in naar Landau. Een mooi gebied met prima fietsroutes over kleine en vlakke landwegen. Hier was ik duidelijk in het tabaksgebied van Duitsland beland. Overal grote bruine schuren waar tabak hing te drogen. Ik kan me niet herinneren dat ik die eerder ergens gezien heb. Die tabaksschuren kende ik alleen van Amerikaanse TV-programma’s.

In Landau scheen inmiddels de zon en was het een graad of 20. Ik vond het een stad die beter in Polen pastte. Het centrum was nogal verlaten, slordig onderhouden en te ruim. Heel anders dan bijvoorbeeld Worms of Speyer waar alles netjes voor elkaar is. Toch had deze stad wel iets, van mij hoeft het allemaal niet zo netjes.

Begin met Kaart | Volgende

1381-Sarreguemines

Na anderhalf uur wandelen had ik Bitche en de citadel wel bekeken. Vanaf de heuvel zag ik aan de zuidkant 3 grote hotels. Duidelijk een touristische plaats. Toch zag ik het niet zitten om deze dag hier te beëindigen, daar was het me veel te vroeg voor.

Vanaf de heuvel zag ik ook dat het wolkendek rondom potdicht was. Het spatterde af en toe en soms een beetje regen. Het leek me wel iets om te zien wat hun station voorstelde, misschien kon ik van hier een trein ergens naar toe nemen. Dat bleek er niet in te zitten. Het waren meer omnibussen die hoofdzakelijk naar Hagenau en Sarreguemines reden.

Sarregemines leek me wel een aardige bestemming, maar dat ding reedt net voor mijn snufferd weg. De volgende ging pas over 2 uur. Nou is Sarreguemines helemaal niet zo ver van Bitche en ik besloot dat stukkie te fietsen. Zo hard regende het niet.

Halverwege dacht ik daar duidelijk anders over. Toen zette de regen goed in. Eerst nog enekele keren geschuild in de ruime bushokjes, maar dat schoot niet erg op. Teruggaan zag ik ook niet zitten, want daar regende het waarschijnlijk net zo hard. Dus toch maar die resterende 20km doorkletsen.

Het grootste nadeel van regen vind ik m’n open ketting. Deze keer had ik gelukkig kettingolie bij me. Dat leek me inmiddels wel nodig. Dwz als het droog werd zou ik de ketting droogrijden en daarna smeren. Voor m’n bagage maak ik me geen zorgen, ik heb een waterdicht systeem. Gewoon de allergoedkoopste fietstassen en in elk vak een dikke komo-vuilniszak waar mijn bagage in zit. Dat werkt veel beter dan dure fietstassen. Dat ik zelf nat word vind ik niet zo erg, dat word ik ook onder de douche.

Ik zette wel voor het eerst een petje op. Dan kletterde de regen niet zo op m’n hoofd. Flink doorweekt arriveerde ik drie kwartier later in Sarreguemines. De laatste 10km reed ik in een heuse hoosbui met een gangetje van 35 het Saardal in.

Het eerste hotel leek me te ver van het centrum, ik stopte bij de 2de. Later bleek dat die op 100 meter van de Saar en dus het echte centrum lag. Een oud hotel met prima kamers. Snel de fietstassen geleegd door de vuilniszakken met bagage er in een keer uit te trekken. Binnenin was alles gewoon droog, en niet eens klam. Nix aan de hand dus.

Toch nog een keer onder de douche, waarbij ik me afvroeg of ik niet beter onderweg wat shampoo in m’n haar had kunnen wrijven.

Ondanks dat het hardstikke donker was, was het nog te vroeg om te eten. In Frankrijk kan je wel tussen de middag eten, maar niet om een uur of half 6. Dus maar goed de stad bekeken, waarbij de plu goed van pas kwam. Het regende nog altijd net zo hard als in de laatste kilometers.

Ook maar even op het station gebuurt, kijken waar hun treinen naartoe gingen. Ik had het kunnen raden, bijna allemaal richting Parijs. Dat ging via Metz. Treinen naar Saarbrücken, wat er vlakbij ligt, zijn beperkt tot een stuk of 3 per dag. Dus een belabberde aansluiting met het Duitse netwerk. Maar goed, misschien werd het weer beter en zou ik morgen weer gewoon verder fietsen.

Inmiddels was het 19 uur en verheugde ik me op de Franse keuken. Dat bleek zwaar tegen te vallen. Het was maandag en vrijwel elke eetgelegenheid had die als rustdag gekozen. Ik zag alleen een afhaal-Turk, waar de portiek vol stond met kaners. Dat leek me echt nix, dan nog maar wat beter zoeken.

Uiteindelijk vond ik een collega-Turk, die ook een set tafeltjes had en waar het minder druk was. Het werd een goedgevulde groentenpizza, met een karaf rode wijn. Want dat verkocht ie ook. Beide smaakten uitstekend.

Begin met Kaart | Vervolg

Aug-24: Spatlap

Bij de laatste reacties van het vorige logje dreef opeens een diep verscholen stokpaardje bij me naar boven: ‘Hoe zit dat met de spatlap?’ Personenauto’s dragen vrijwel geen achterspatlappen, wat is de reden daarvan?

Spatlappen achter de voorwielen kom je wel tegen, en ook achterspatlappen bij vrachtwagens. Maar in de meeste gevallen heeft een personenauto geen achterspatlappen en dat vind ik als fietser niet prettig. Als het al enige tijd niet meer regent, dan nog trekken achterwielen water uit het wegdek en bezorgen mij als fietser een nat gezicht.

Om dat te voorkomen fiets ik wat verder van de kant waardoor auto’s gedwongen zijn om me ruim in te halen. Als de auto eenmaal naast me is ga ik naar rechts en probeer ik op die manier een viese kop te vermijden. Toch zou het prettig zijn als de achterspatlap terugkeerde. De wereld wordt er een stuk positiever van.

Zo denken veel automobilisten dat het langdurig regent. Feitelijk is de regen al lange tijd gestopt, maar zijn de wissers nog druk bezig het opspattende water van hun voorganger van het raam te poetsen.

Navraag bij autokennissen en speuren op het Internet kon voor mij niet de vragen oplossen als:
A. Waarom hebben personenauto’s bijna nooit achterspatlappen?
B. Is er regelgeving die spatlappen verbied of afraad, of wordt het juist aangeraden door bijvoorbeeld de Bovag, KNAC, ANWB, 3VO, Nederlandse staat of de EU?
C. Verhogen achterspatlappen de veiligheid of juist niet?
D. Waarom wel bij vrachtauto’s en niet bij personenauto’s?
E. Overige zelf te verzinnen aanverwante vraag.

Aug-22: Hondeweer

Als ik mevrouw de H mag geloven, dan hadden we de laatste 21 dagen erg veel neerslag. Voor onze regio zo’n 180 mm ofwel 9 mm per dag. Zelf vond ik het wel meevallen. Het waren flinke buien en daar tussen was het lange tijden droog. Da’s meteen het voordeel van die snelstorters.

Zo ging ik woensdag naar Zaandam. Ik wilde de trein nemen, maar het mooie weer deed me de fiets pakken. Dat was eigenlijk net zo snel, 26 km in 1 uur. Met de trein loop ik eerst een kwartier naar het station, daar wacht ik nog 5 minuten en na 25 minuten treinen moet ik nog 15 minuten door Zaandam lopen.

Nu heb ik voor het eerst de weg langs de Zaan gevolgd tussen Krommenie en Zaandam. Een soort industrieel erfgoed van fabrieken midden in woonwijken. Terug ging het ook goed, tot halverwege. Verdwaalde druppels werden al snel spetters en een heuse bui. Ik was toen in Limmen waar ik een terras trof met mooie stoeltjes onder uitgeklapte markiezen.

De bediening kwam niet, die deed op woensdag de deur niet open. Er was wel een naastgelegen groenteboer die ijs verkocht en dat heb ik lekker op het terras opgegeten. Daar kreeg ik ook in de gaten dat ik de bui was ingefietst. Ik had dus langzamer moeten fietsen of ‘zoals nu bedacht’ een tijdje moeten wachten. Daarna weer droog doorgefietst tot huis. Viel dus best mee.

De dag erop De Kerf bij Schoorl aan Zee bezocht. Dat hoort een soort meertje te zijn waar af en toe zeewater in stroomt. Niet dus, het hele meer stond kurkdroog. Eigenlijk meer een grote zandbak. De regenval van de afgelopen tijd was niet voldoende om er ook maar 1 klein plasje te ontdekken. Het peloton hondenuitlaters liet het qua bijwateren ook flink afweten. Heen en terug gefietst zonder een druppel regen.

Zaterdag niet veel anders. Ik ben toen naar Groet gefietst en heb er een stuk door de duinen gewandeld. De hele dag zonnig en droog tot ik rond een uur of 19 thuis was en er een uurtje regen viel. Dat terwijl ik lopen in de duinen mooier vind als het regent, dan ruikt het zo lekker.

Het valt dus best mee. M’n steeg is nog niet veranderd in een snelstromende beek zoals vorig jaar tijdens een zomerse hagelbui.

Als je het kaartje bekijkt is het in België en Duitsland erger, daar viel meer dan 200 mm. Haar truitje zit ook tegen de 200 mm aan. Om over haar broek maar te zwijgen. :-)

Apr-23: Erwin Kroll verzoeken

Ik heb geen zonnebril en vertik het om m’n ramen te lappen, en toch ging het nog weer mis. Vandaag besloot ik m’n ketting te smeren. Dat ding piepte al een paar dagen. Al tijdens het smeren begon de regen. Ik heb nog wel 1 km gefietst om de olie een beetje in de ketting te trappen, maar daarna ging ie de boet in. Wat zijn die Kroll en Hondt toch snel verzocht. Het wordt tijd voor een nieuwe weergodenverkiezing. :-)

Jun-30: Toevals-record

Gisteren werd mevrouw Van Andel 115 jaar
en viel op het dorpsplein van Andel 115 mm regen.