Site-archief

1050-Mittelheim

Ik dacht een logje eerder dat ik ruim na het touristenseizoen zat. In Rüdesheim moest ik die gedachte snel laten varen. Overal Japanners en Amerikanen die hun rolkoffertjes met hardkunststof wieltjes over de kasseien naar de hotels rammelden. Het leek een kudde lege kliko’s waar geen eind aan kwam. Wat is een fiets met luchtbanden dan een prachtige en geruisloze manier om bagage te verplaatsen.

Gelukkig passeerde na een kwartiertje een lange goederentrein vol met staalrollen piepend en gierend langs/door het touristendorp en overstemde die elk geluid tot midden in het centrumpje. Helaas heb ik een goed gehoor en ik moet er dan ook niet aan denken om hier te moeten wonen. Er zijn best een paar leuke straatjes, maar als geheel vond ik het niet veel.

In het midden werd bij een kiosk colaflesjes verkocht; van die halve liters voor 2 Duitse Euro’s per stuk. Ik drink onderweg veel en vond 200 meter verder een Plus-markt die hetzelfde aanbood voor 0,6 euro. Naast hun grotere sortering had ik daar geen wachtrij. Meer betalen voor een drankje in een café of op een terras vind ik normaal, maar die kiosk bood niets extra’s en dan noem ik ruim 300% extra winst op z’n minst afzetterij.

Ik was nog niet eerder in het beroemde Rüdesheim geweest en zal ook niet de moeite doen om er nog eens naartoe te gaan. Duitsland heeft risten stadjes die meer te bieden hebben, goed dat die meestal iets minder bekend zijn.

De halve liter Ice-tea-peach was op en ik fietste door, met de Rijn mee naar het oosten. Dat ging over een prutpad waar ik allemaal amateur-mountainbikers voorbij reed. Ik kon daar ook ‘gewoon’ 28 fietsen, maar moest wel goed opletten om de al te grote keien te ontwijken. Op de kaart zag ik bij Mittelheim een veerpont en het leek me wel wat om daar de Rijn over te steken naar een stuk onbekend niemandsland.

Bij Mittelheim lag inderdaad een veerpont en die vertrok vlak voor m’n neus. Ik stak nog duidelijk m’n hand op en jawel, hij keerde netjes terug om me alsnog aan boord te laten. Een onverwachte service. Op de tijdentabel zag ik dat de volgende pas over een uur ging. Bij deze een dikke pluim voor de Mittelheimer pontici.

Op luchtfoto’s van Google heb ik het nog eens nagemeten, de Rijn is daar ruim 700 meter breed. Nu snap ik ook waarom ik aan het Mississippi-album van Lucky Luck moest denken.

Aan de andere kant was het beduidend rustiger. Sterker nog na Ingelheim had ik een prachtig geasfalteerde voormalige spoorbaan geheel voor mezelf. Dit niemandsland bleek een wijngebied te zijn, en niet zo’n kleintje. Overal ranken, terwijl de heuveltjes er maar minimaal zijn. In de mini-gehuchten stonden overal maxi-wijnvaten. Dit leek mij duidelijk de Duitse versie van de Médoc of Champagne.

Begin met Kaart | Vervolg

Advertenties