Site-archief

Nov-03: 0760-Idar of Oberstein?

De volgende morgen kreeg ik ontbijt op de kamer. Dat was geen verassing maar volgens afspraak. De Leuks doen niet aan een eetzaaltje en vinden het makkelijker als de gasten op de kamer eten. Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst op die manier ontbeten heb. Lekker was het wel en ik zat er heerlijk in het zonnetje. Jawel, ook die dag begon stralend.

Niet veel later zat ik weer op de fiets richting Saarburg-centrum om daar de fietsroute langs de Saar op te pikken. Ik vond wel een rustige weg langs de Saar, maar het Saarfietspad waar ik de voorgaande dag op reed bleek niet verder te gaan dan Saarburg. Fietsers zag ik trouwens ook niet meer. Het zal dus wel maandagochtend geweest zijn.

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Oct-29: 0646 Leuk Voorval

(Dit logje had ik al op 1 september geplaatst, maar herfiets ik bij deze zodat ie in de rest van het verslag past. De reaxi’s heb ik meeverplaatst en de text is iets bijgewerkt.)


Op het eerste heuveltje na Bitburg na, had ik er dus een zeer vlakke etappe van gemaakt. De gang zat er lekker in en rond 3 uur was ik 120km verder in Saarburg. Ergens na Echternach had ik dat als reisdoel bedacht. Ik was al eens eerder aan de andere kant van de Saar aan deze plaats voorbij gefietst en het leek me wel wat om het nu toch maar eens te bezoeken.

De enige vorm van uitputting kwam door de warmte. De hele dag was het zo’n 27 graden in de schaduw en het laatste stukje lukte het me niet om overal in die schaduw te fietsen. Onderweg had ik al een flinke uitpufpauze gehouden in Echternach en hier in Saarburg heb ik ook een hele tijd op schaduwrijk terras van een ijsboer gezeten.

Lees de rest van dit bericht

Oct-21: 0625-Vijfstromenland

Het zonnige weer bleek nog een dagje aan te houden. Toen ik uit Bitburg vertrok, had ik dan ook vlot bedacht om het deze dag niet al te moeilijk te maken. Ik zocht dus weer de Nims op en wilde daarlangs afzakken naar Echternach, waar ie via de Prüm in de Sûre uitmondt. Alleen ging dat niet helemaal goed. Ik liep ergens na Stahl op een heuvel vast bij het erf van een boer. Dus maar weer de heuvel af en toch een iets grotere weg opgezocht.

Dat werd een kruising verder meteen een hele grote autoweg waar de E29 over loopt. Ik mocht er waarschijnlijk wel op fietsen, maar dat leek me nix. Dus bij de eerstvolende afslag meteen rechtsafgeslagen. Toen trof ik het, van daar was er de Nimsroute. Een kilometer verder ging die over een oude spoorlijn en had ik een prachtig nieuw en breed asfaltfietspad onder de wielen. Ik was niet de enige. Hier fietsten veel meer recreanten, hele groepen die mij natuurlijk te traag gingen.

Lees de rest van dit bericht

1381-Sarreguemines

Na anderhalf uur wandelen had ik Bitche en de citadel wel bekeken. Vanaf de heuvel zag ik aan de zuidkant 3 grote hotels. Duidelijk een touristische plaats. Toch zag ik het niet zitten om deze dag hier te beëindigen, daar was het me veel te vroeg voor.

Vanaf de heuvel zag ik ook dat het wolkendek rondom potdicht was. Het spatterde af en toe en soms een beetje regen. Het leek me wel iets om te zien wat hun station voorstelde, misschien kon ik van hier een trein ergens naar toe nemen. Dat bleek er niet in te zitten. Het waren meer omnibussen die hoofdzakelijk naar Hagenau en Sarreguemines reden.

Sarregemines leek me wel een aardige bestemming, maar dat ding reedt net voor mijn snufferd weg. De volgende ging pas over 2 uur. Nou is Sarreguemines helemaal niet zo ver van Bitche en ik besloot dat stukkie te fietsen. Zo hard regende het niet.

Halverwege dacht ik daar duidelijk anders over. Toen zette de regen goed in. Eerst nog enekele keren geschuild in de ruime bushokjes, maar dat schoot niet erg op. Teruggaan zag ik ook niet zitten, want daar regende het waarschijnlijk net zo hard. Dus toch maar die resterende 20km doorkletsen.

Het grootste nadeel van regen vind ik m’n open ketting. Deze keer had ik gelukkig kettingolie bij me. Dat leek me inmiddels wel nodig. Dwz als het droog werd zou ik de ketting droogrijden en daarna smeren. Voor m’n bagage maak ik me geen zorgen, ik heb een waterdicht systeem. Gewoon de allergoedkoopste fietstassen en in elk vak een dikke komo-vuilniszak waar mijn bagage in zit. Dat werkt veel beter dan dure fietstassen. Dat ik zelf nat word vind ik niet zo erg, dat word ik ook onder de douche.

Ik zette wel voor het eerst een petje op. Dan kletterde de regen niet zo op m’n hoofd. Flink doorweekt arriveerde ik drie kwartier later in Sarreguemines. De laatste 10km reed ik in een heuse hoosbui met een gangetje van 35 het Saardal in.

Het eerste hotel leek me te ver van het centrum, ik stopte bij de 2de. Later bleek dat die op 100 meter van de Saar en dus het echte centrum lag. Een oud hotel met prima kamers. Snel de fietstassen geleegd door de vuilniszakken met bagage er in een keer uit te trekken. Binnenin was alles gewoon droog, en niet eens klam. Nix aan de hand dus.

Toch nog een keer onder de douche, waarbij ik me afvroeg of ik niet beter onderweg wat shampoo in m’n haar had kunnen wrijven.

Ondanks dat het hardstikke donker was, was het nog te vroeg om te eten. In Frankrijk kan je wel tussen de middag eten, maar niet om een uur of half 6. Dus maar goed de stad bekeken, waarbij de plu goed van pas kwam. Het regende nog altijd net zo hard als in de laatste kilometers.

Ook maar even op het station gebuurt, kijken waar hun treinen naartoe gingen. Ik had het kunnen raden, bijna allemaal richting Parijs. Dat ging via Metz. Treinen naar Saarbrücken, wat er vlakbij ligt, zijn beperkt tot een stuk of 3 per dag. Dus een belabberde aansluiting met het Duitse netwerk. Maar goed, misschien werd het weer beter en zou ik morgen weer gewoon verder fietsen.

Inmiddels was het 19 uur en verheugde ik me op de Franse keuken. Dat bleek zwaar tegen te vallen. Het was maandag en vrijwel elke eetgelegenheid had die als rustdag gekozen. Ik zag alleen een afhaal-Turk, waar de portiek vol stond met kaners. Dat leek me echt nix, dan nog maar wat beter zoeken.

Uiteindelijk vond ik een collega-Turk, die ook een set tafeltjes had en waar het minder druk was. Het werd een goedgevulde groentenpizza, met een karaf rode wijn. Want dat verkocht ie ook. Beide smaakten uitstekend.

Begin met Kaart | Vervolg

1402-Saarbrücken

Ik was redelijk vroeg terug in het hotel, waardoor ik ruim de tijd had om alle TV-kanelen 20x langs te zappen. Daar had ik een goede reden voor; ik wilde wel weten hoe het met de weersverwachting stond.

Normaal wil ik dat niet weten onder het motto, ik zie wel, of ze hebben het toch vaak mis. Maar na zo’n setje buien in Pirmasens en hier, leek het me zinnig om me er iets meer in te verdiepen. Ik had keuze uit een set Franse en Duistse zenders, en de weerkaartjes waren allemaal eender. Dit regenweer was nog maar net begonnen, het ging nog beroerder worden. De volgens dag zou ‘de bui’ opschuiven zodat ie vrijwel geheel Frankrijk en Duitsland zou bedekken.

Dat is niet mis en ik had de keus uit wachten tot de bui voorbij was, of met de trein naar de Rivièra dan wel naar Achen. Dat wachten zou wel eens een dag of 3 kunnen duren en daar had ik geen behoefte aan. Omdat ik er niet een al te lange vakantie van wilde maken leek de Franse zuidkust me ook geen alternatief. Bleef over dat ik naar Aken wilde. Want rond Aken zou de bui minder dik zijn, en met Aken ging ik weer wat meer huiswaarts. Aken had nog een voordeel, ik kon van daar eenvoudig naar Sint Geertruid fietsen waar mijn zuster en zwager zeer regelmatig kamperen.

De volgende morgen regende het nog steeds. Zover ik meemaakte hoosde het van gisteren 15:22 tot nu 09:58. En er was nog geen eind in zicht. De ochtendtrein naar Saarbrücken was al weg en de volgende ging over een uur of 5. Dus pakte ik alles weer goed in en deed ik die 20km naar Saarbrücken wel even op eigen kracht. Moelijk was dat niet, ik hoefde maar de Saar of de spoorlijn te volgen. De Saar had hier al eens eerder gevolgd, dus werd het de spoorlijn.

Een prachtig dubbelspoor waar geen trein te bekkenen was. Hier had de Europese eenwording nog weinig bereikt. In het Duitse deel kwam ik al weer snel in aanraking met hun prima fietswegwijzers, maar die wilden me allemaal via de Saar naar SB sturen. Dat deed ik dus niet. Op mijn manier ging het ook en ik had het voordeel dat ik bij het hoofdstation van Saarbrücken uit zou komen.

Dat station lag redelijk ver, ik had het idee dat ik SB voorbij fietste en vroeg maar eens raad bij een wandelaar. Ik bleek nog steeds op de goede weg te zijn en was er vlakbij. Een andere tip die hij gaf om af te snijden over het parkeerterrein was minder geslaagd. Ik kwam wel direct op een perron, maar kon vandaar niet bij de loketten of de andere perrons komen. Dus maar weer terug en via een andere benadering lukte het wel.

Nou leek het me wel iets om over Daun te treinen, maar die optie kon de lokettist niet uit het systeem toveren. Ik moest via Trier naar Koblenz en Keulen om in Aken te geraken. Voordeel was dat die trein over een kwartiertje vertrok. Nog een voordeeltje was dat me een mooie tocht door het Moezeldal te wachten stond, naast de tocht door het Saardal waar ik me al op verheugd had.

Met een fiets is het tegenwoordig een genot om in de Duitse RE’s (Regional Expressen) te reizen. Uiterst ruime plekken voor een fiets of 20 en een gelijkvloerse instap. Rolstoelers kunnen hier zonder hulp aanboord karren en vinden er ook nog eens een zeer ruim invaliden-toilet. Dan is het in Nederland maar behelpen.

Nu was het een jaar of 15 terug veel minder gunstig in Duistland en moest iedereen via een hoog trappetje door een smalle deur de trein in. Dat was een gemedder met een fiets en fietstassen. Nou zijn er dus meer ontwerpers die dat maar nix vonden. Bijvoorbeeld de ontwerper van de perrons in SB. Die had de perrons laten verhogen. Dat was inmiddels een domme zet, gezien de meeste treinen nu zo’n lage instap hebben. Van het perron moest ik dus nu een afstap van 15 centimeter maken om de trein in te gaan. Niet dat dat zo lastig was, de toegang bleef even ruim. Het is natuurlijk wel de omgekeerde wereld, en zo hebben rolstoelers op dit station nog steeds assistentie nodig.

Begin met Kaart | Vervolg