Site-archief

Feb-21: Zwerffietsslot

Op woensdag 25 september had ik in de kantine van de Ibis-budget kunnen eten. Door de bugetterigheid leek het meer op een kantine dan op een ontbijtzaaltje en de kans is groot dat ik er een beter ontbijt tref dan in de Franse doorsnee hotels. Toch koos ik er voor om even terug te fietsen naar het centrum en daar om te zien naar een broodjeszaak of een sandwich-verkopende paardengokkroeg. Ik weet wel dat de ochtend met fraaie ochtendnevel begon, maar van een ontbijt kan ik me in Honfleur niets meer herinneren.

Ik had me voorgenomen naar Le Havre te fietsen en onderweg zou ik vast nog wel iets eetbaars vinden. Tot de fraaie brug Le Pont de Normandie zag ik niets en over de brug evenmin. Na deze brug die op 60 meter over de Seine gaat zag ik nog een vergelijkbare brug opdoemen. Daar mocht ik niet over, die was verboden voor fietsers. De Pont de Normandie had ik voor de helft voor mezelf. Ik was er al eens over gefietst en weet dat er een fietspad is. Maar dat was afgesloten net als de 2 rijbanen aan ‘mijn’ oostkant. Of het de bedoeling was dat ik weer terug ging onder de brug door en het fietspad aan de andere kant moest nemen weet ik niet. Wel was me duidelijk dat de afzetting niets voorstelde. Middenop zag ik in de verte 1 bedrijfsautootje, met iemand die een TL-buis wisselde. Ik fietste dus over de rechter autobaan en ging in een fraaie bocht om de afzetters. Die gaven geen kik en ze gaven me vast gelijk dat ik het zo deed. Niet vreemd, want daarna waren mijn 2 rijbanen net zo leeg als daarvoor.
Lees de rest van dit bericht

Feb-05: L’Anjou

Inmiddels is het vrijdag 20 september en ging ik eerst even opzoek naar een ontbijt-verstrekker. Net als in Blois geen enkel probleem. Een paar honderd meter van het hotel had ik al een soort broodjesbar met wat ik hebben wilde gevonden. Het was ’s ochtends nog wel wat fris en dus hield ik mijn jas tijdens dit ontbijt aan. Ook al omdat het iets was met een open eind aan de straat.

Het was een populair zaakje en elke paar minuten kwam er wel iemand binnen voor een koffie met of zonder versgesmeerd broodje. Ze gingen met het spul ook weer net zo snel weg. Fransen hebben in dit soort grotere steden inmiddels net zoveel haast als Amerikanen en de rest van de wereldbevolking. Alles moet ‘to go’ zijn. De enige die de tijd had was ik, want iemand moet toch de Franse traditie van ‘slow food’ hoog houden.

Ik fietste vervolgens verder westwaards en vond een heerlijk rustig weggetje. Zo rustig dat ik een vaag vermoeden kreeg dat ik op iets doodlopends zat. Aan het eind zag ik een spoor via een spoorbrug de Loire kruisen. Ik had nog enige hoop gevestigd daarlangs over te kunnen steken, maar helaas. Mijn weg zat klem tussen de Loire en de Cher en via die laatste ben ik weer een kilometer of 5 retour gefietst om de eerste Cher-oversteek bij Savonnières te nemen. Daar zag ik aan de overkant een groep fietsers, die netjes de Loire-route volgden en niet in de Loire-Cher-vuik gelopen waren. Aan de andere kant had ik 10 km heerlijk gefietst en was er maar 1 auto tegen gekomen.
Lees de rest van dit bericht

Jan-15: De Yonne

In Avallon regende het de volgende ochtend nog steeds en ik besloot direct naar het station te fietsen. Maar eest moest ik nog even deelnemen in de huiskamer aan een typisch Frans B&B-ontbijt met zelfgeteelde jams. Het viel overigens best mee en de tafeldame zag er deze ochtend behoorlijk minder opgedirkt en 10cm korter uit. Ze had mij als enige gast en zo sjiek loop ik er niet bij.

Het station was geheel leeg op een schoonmaakster na. Als ik de borden goed begreep dan waren de 2 ochtendtreinen al weg en zouden de 2 andere treinen laat in de namiddag gaan. Wat moest ik? Ik had werkelijk geen idee. Toch werd het station rond 10 uur wat drukker. Er kwamen mensen maar die gingen met een bus weg naar Autun, ook een groepje fietsers uit de USA. Ze vonden het hier maar klimmen en rond Avallon is dat inderdaad zo. Mijn route tot in Avallon was overigens klimvrij op de heuvel na Dijon na.

Ik bekeek het vertrekbord nog eens beter en zag tot mijn verbazing dat de 2de trein van deze dag op zondag (15 september) om kwart voor 11 vertrok. Ook richting Parijs, want meer smaken hadden ze niet in Avallon. Die trein ging langs Auxerre en daar was ik nog nooit geweest. Ik trok een kaartje uit de automaat en niet veel later boemelde ik langs allerlei stopplaatsen, die je niet eens een halte kunt noemen. Lees de rest van dit bericht

Mrt-22: 20 Naar Delfshaven

Op zondag 2 Oktober 2011 was m’n 20ste (en werd mijn laatste) fietsdag in deze uiterst fraaie fietsvakantie. Ik schrijf wel eens dat er dingen tegenzitten, maar in deze vakantie viel dat enorm mee. Alles wat tegenzat bleek eenvoudig oplosbaar te zijn. Waar je geen invloed op hebt is het weer en dat zat tot het einde aan toe mee. Ook deze dag was het boven de 25 graden met een stralend blauwe lucht en vrijwel geen wind.

En ik kan wel schrijven dat je als fietser geen invloed op het weer kan hebben, maar dat is niet helemaal waar. In geval ik halverwege in waardeloos weer was beland, dan had ik de trein naar bijvoorbeeld Noord-Italië kunnen pakken. Op die manier is natuurlijk wel met het weer om te gaan aangezien ik met niemand iets afspreek, zelfs niet met mezelf. Maar voor het weer hoefde ik dus zeker niet uit te wijken.

Vanuit Steenbergen had ik nog een laatste reisdoelletje bedacht; Delfshaven. Ik zal er als uk wel gelopen hebben, maar meer ook niet. Rond mijn 10de ben ik eens door Termeulen gesleept opweg naar een vriendin van mijn moeder in Rotterdam-Zuid. Rotterdam heb ik zelf maar een paar keer bezocht en pas later bedreep ik dat er nog een pittoresque stukje Delfshaven moest zijn. Lees de rest van dit bericht

Jan-28: 1472 Fernpass

Vanuit Inzing besloot ik nog wat door te fietsen met de Inn mee stroomopwaarts. Gisteren was me dat goed bevallen, alhoewel die vallei wel erg vlak was. Deze dag (19 september) begon minstens zo vlak en ook hier liep de Innfietsroute weer vooral tussen de rivier en de spoorlijn. Die spoorlijn was overigens akelig rustig.

Dat terwijl ik de trein als 1 van de weinige uitwegopties zag. Als ik helemaal met de rivier zou meefietsen, dan kreeg ik op de grens met Zwitserland een pass van 2200 meter om de oren. Mijn fietscondities was inmiddels prima, maar zoiets ging me nog net wat te ver. En dan is de trein natuurlijk ook een uitkomst.

Voor het weer hoefde het niet, het was heerlijk zonnig. En met 28 graden rond het middaguur zelfs een tikkie te warm. Bij Stams trof ik een mooi klooster met hoge bomen. Ik kon daar lekker in de schaduw zitten en zag dat meer fietsers dat deden. De zonnewijzer boven hun toegangspoort was indrukwekkend en leek me zeer nauwkeurig. Alleen stond de zon er nog niet op en dan heb je er niet veel aan.

Lees de rest van dit bericht

TourFiets verslagje 1999 deel 1

Het onderstaande verslag heb ik rond 2002 gemaakt voor mijn destijdse website. Hieronder de vrijwel onaangepaste versie van toen, maar dan 3 deeltjes gehakt. Ik heb nu (in November-2016) alleen een aantal foto’s (deels ansichtkaarten) toegvoegd en heb de foto’s opnieuw en wat groter ingescanned. Meer daarover lees je hier meer.

Dit jaar begon ik in Roosendaal, om vanaf daar Zeeuws-Vlaanderen te bekijken. Het is een mooi fietsgebied, waar je weinig last hebt van auto’s. Hulst vond ik daarbij de mooiste plaats en Cadzand-Strand (het westelijkste puntje van Nederland) was ook best aardig. Via Knokke en het mooie Brugge ging ik dwars door het Belgische Vlaanderen. Voor fietspaden moet je hier niet zijn, deze zijn nog beroerder dan de beruchte betonplaat-wegen. Mooie stadjes zijn er wel zoals bijvoorbeeld Ieper. Na een minescuul stukje Walonië kwam ik in Frankrijk, waar Arras nog steeds Vlaams aandeed. Aan weerszijde van de grens lag het bezaaid met WO-I graven.

De zuidelijke richting heb ik nog een tijdje aangehouden en ben toen afgebogen richting Normandië. Ik ben er vaak omheen gefietst en nu wilde ik dit gebied wel eens beter bekijken. Na eerst de nieuwe Pont de Normandie te hebben bewonderd, kwam ik door leuke plaatsen als Honfleur, Caen (De hoofdstad) en Bayeux. De grillige Noordkust was ook mooi om te zien. Iets verder was Omaha beach, waar de Amerikanen in WO-II aan wal kwamen. Het leek mij een onhandige plek. In Grandville trof ik een mooie zonsondergang. Vanuit deze plaats vond ik een veerbootje naar Jersey.

deel 1 | deel 2 | deel 3 (met kaart) | aanvulling 2016