Site-archief

Feb-06: 8 Dan ook Wismar

Nu ik Lübeck uitgebreid had bekeken, bedacht ik om deze dag (20 september 2011) door te fietsen naar Wismar. Ook een Hanzestad, maar eentje waar ik bij toeval nog nooit eerder was geweest. Bij de eerdere fietstocht via Lübeck, ging ik bij Lübeck lingsaf naar Kopenhagen. Een andere keer kwam ik vanaf de Poolse grens door mooie Hanzesteden als Wolgast, Greifswald en Stralsund en ging ik bij Rostock rechtsaf Denemarken in. Ook ben ik nog een keer vanaf de zuidkant aangefietst via Magdeburg en Wittenberge, maar ook toen boog ik een beetje linksaf en kwam ik via Lauenburg door Lüneburg. Ook een mooie Hanzestad, maar weer niet Wismar.

Allereerst een prima ontbijt met een uitgebreid buffet dat zeer goed bijgevuld werd. Dat moest ook wel. Er bleken ‘maar’ 24 kamers te zijn in dit hotel, daarbij vroeg ik me af of er misschien wel 6-persoonskamers waren. Wat een volk in hun fraaie terraszaal. Gelukkig hoefde ik niet in de file te staan. Later weer de fiets onder het pand door teruggesleept. De wasmachines draaiden nog steeds, maar ik had nu meer ervaring met de kuipdoor-sluipdoor-route. Buiten mijn fietstas over de lastdrager gehangen. Dat doe ik meestal pas buiten en hier had ik hun krappe keldertrap niet kunnen nemen met de tas achterop.
Lees de rest van dit bericht

Feb-05: 7 Naar Lübeck

Dit hotel had behoorlijk meer ontbijters dan ik in de laatste dagen gewend was. Ik trof daar ook weer de mensen die ik gisteren hier bij het hotel zag fietsen. Ze spraken meer met elkaar en versleten mij voor een Duitser. Die taal waren ze blijkbaar niet machtig. Ze kwamen uit Australië. Maar ook nu sprak ik ze maar heel even, want zij vertrokken en ik moest nog aan het ontbijt beginnen. Daarna kleed ik me om en prop ik de kleren weer terug in de fietstassen. (Gaat redelijk netjes middels mijn gepatenteerde oprolmethode, alleen truien jas prop ik.)

Ik vertrok dus zeker 3 kwartier na hen. Haast had ik daar niet bij, de ochtendmist trok maar net op en dan kan het flink koud zijn bij zo’n brede rivier. Eerst ging ik een stuk stroomopwaarts, om wat uit de greep van het nabijgelegen Hamburg te blijven. In Geesthacht begint/eindigt de Elberadweg en daar wilde ik wel een stukje van fietsen. Slecht was het niet, maar in de afgelopen dagen had ik legio fietspaden bereden die stukken beter waren. Nog geen 8 kilometer verder haalde ik de Aussies in. Ik vroeg me af of ze ooit eerder hadden gefietst, met hun 10km/h schoot het al slingerend niet echt op. Ik heb ze maar netjes gegroet.
Lees de rest van dit bericht

Dec-20: 1047 Neder-Beieren

Op 19 september begon ik dus met een pistolet-gezond en een grote koffie bij de bistro di cassino. Dat smaakte uitstekend. Bij hoge uitzondering ontbeet ik in m’n fietsbroek. Normaal trek ik m’n fietskleren pas aan na het ontbijt, maar dat leek me deze keer nogal onhandig. Deze zondag begon zonnig, maar akelig koud. Hooguit een graad of 8. Eerst maar even dat andere gehucht bekeken ‘waarbinnen’ het cassino viel. Dat Unterwangenbach stelde ook niets voor en had daarbij geen slaapgelegenheden. Achteraf was de keuze voor Lindkirchen niet verkeerd.

Ik zat nu op een mooi setje landweggetjes langs het riviertje de Abens en kwam weer langs allerlei hoppenvelden. Onderweg weer allemaal bordjes die aangaven dat ik de hoppentour volgde. Zo kwam ik door Train waar een zondagmarkt was, en even later fietste ik op een joekel van een kerk af in Biburg. Biburg bestond eigenlijk alleen maar uit die kerk, die bij een klooster bleek te horen. In Abensberg stak ik op voor een bak koffie met een punt taart. Het was immers zondag. Midden in dat stadje zat ik heerlijk in het zonnetje op een terras van een koffie-Italiaan.

Lees de rest van dit bericht

Nov-29: 0594 Frankrijk uit

Ik schreef al eerder dat ik in 2005 door Brumath gefietst was. Ik fietste toen langs het kanaal Marne-au-Rhin vanaf Sarrebourg en verliet dat kanaal bij Brumath. Dus wist ik dat er een prima fietspad langs ligt, en deze keer nam ik het resterende stuk naar Strasbourg. Want ook die plaats had ik voor deze reis op m’n lijstje gezet. Brumath mag dan 5 jaar terug zijn; Strasbourg is circa 30 jaar terug toen ik er voor het eerst en laatst kwam.

Dus zonder ontbijt op pad. Mijn idee was: ‘Dat regel ik wel in het volgende dorp van betekenis.’ Dat werd Vendenheim en die hadden wel 1 hele bakker. Koffie had ie niet en er waren ook geen tafeltjes te bekennen. Dus vertrok ik met een rozijnen- en een puddingbroodje naar een bankje langs het kanaal. Uit de kraan had ik nog een half litertje water bij me. Zo ongeveer de lowest budget-oplossing van deze vakantie. Maar altijd nog beter dan een wegwaai croissant met jam. Die koffie zou ik wel in Strasbourg scoren, zo ver was dat niet.

Lees de rest van dit bericht

Dec-25: 0620 Wern en Main

Deze vrijdagochtend, 11 september begon fris. Dat probleem was snel opgelost. Vanuit Karlstadt had ik (met eerdere fietstochten) al in 3 windrichtingen gefietst en nu was de 4de aan de beurt. Ik wilde er dus richting oost. De heuvels, die hier een enorme bocht in de Main geduwd hebben, waren op het oog niet zo hoog. De verkeersweg naar het oosten leek een drukke en ik zag de bewegwijzerde fietsroute dus wel zitten. Na 200 meter werd het padje al smaller en steiler, en zo zat ik zomaar op de top van het hoogste heuveltje. Tijdens deze energieverspillende inspanning kon m’n jas dus weer uit.

De fietsroute bracht me langs de Wern, een klein riviertje die ik een flinke tijd kon volgen. Niet met een fietspad, die hield op. Maar geen probleem, de ‘grote’ weg was na Thüngen behoorlijk uitgestorven. Niet zo vreemd, want opeens kon ik die grote weg ook niet meer gebruiken. Over de volle breedte lag vers dampend asfalt. De werkmannen stonden aan mijn kant uit te rusten. Dus daar even het nieuwe asfalt benutten zat er voor mij niet in.

Lees de rest van dit bericht

Okt-02: 0055 Stolberg

Op Donderdag 11 september vertrok ik met de fiets in de trein naar Heerlen. Eerlijk gezegd wilde ik naar Groot-Brittannië en/of Frans Bretagne omdat ik daar al wat jaren niet geweest ben. Maar het weer zat in het zuidwesten van Nederland tegen. Ik koos dus voor het zuidoosten, maar ik had wel wat landkaarten van GB en Bretagne bij me. Je weet maar nooit.

Onderweg 1 buitje in Best, maar in de trein merk je daar weinig van. In Heerlen was het droog, zonnig en wel erg warm (26 graden in de schaduw). Met meteen wat heuveltjes was dat even afzien. Allereerst ging ik naar Kerkrade om hun grensstraat met Herzogenrath te bekijken.

Er was weinig aan te zien. Dat wil zeggen alleen de straatnaambordjes hebben een ander lettertype. Ik trof er wel meteen een fietswegwijzer naar Aachen. Jawel een duitse wegwijzer en die zijn best goed. Ik wilde ook naar Aken en dat kwam dus goed uit. Een paar honderd meter verder liep die route een klein stukje over NL-grondgebied. Best grappig, maar je merkt er weinig van. Grensmarkeringen zijn er helaas niet te vinden.

Lees de rest van dit bericht

Aug-07: 7a Kinderdijk

De volgende dag besloot ik om toch maar weer alles in te pakken. Als het aan mijn zwager en zuster lag, dan kon ik best nog wel een paar dagen blijven. Zelf had ik meer zin om in mijn eigen huis te slapen. Daar is het altijd een stuk koeler en na al die warme dagen begon ik daar naar terug te verlangen.

Terwijl mijn zwager en zuster voor de zoveelste keer naar het UMC gingen, vertrok ik dus naar huis. (Overigens was hun bezoek voor het aanhoren van uitslagen en die waren deze keer goed.) Het weer begon nog somberder dan gisteren en de voorspellingen waren ook slechter. Maar het was droog en ik zou wel zien hoe ver ik kwam.

Via IJsselstein en Polsbroek fietste ik op Bergambacht af. Net voor ik weer bij het pontje was trof ik een paar minuten regen. Ik schuilde nog niet wel en goed in een bushokje of de regen hield er alweer mee op. Net als gisteren was ik onderweg naar Kinderdijk. Zover ik weet ben ik daar nog nooit geweest, en wilde ik dat wel eens zien.

Lees de rest van dit bericht

Nov-11: Ville Vauban

Even een apart log over citadellen. In Frankrijk en België staat daar vaak Vauban bij. Deze markies was een bedenker van dit soort versterkte plaatsen, en vaak een verbeteraar van bestaande citadellen. Vauban was een militair bouwkundig engineer. Soms is het alleen een groot fort op een strategische plek zoals in Bitche en Belfort. Beide lijken sterk op elkaar. Die van Belfort heb ik in 2003 bekeken.

Tijdens mijn vakanties ben ik door veel plaatsen met een citadel gekomen, waarbij de naam Vauban genoemd wordt. Goed voorbeeld zijn Blaye en Besançon. Die lijken ook op deze citadel met (soms een dubbele) droge gracht er omheen.

In 1999 trof ik er 3 op rij, voor Blaye fietste ik door Oleron en Brouage en een stuk eerder door Ieper en Arras en veel verder door Perpignan. Die van Brouage is heel anders, daar zit een volledig dorp tussen de muren. Dat is ook zo bij Neuf-Brisach die prachtig 8-hoekig is opgezet en waar ik 2x geweest ben. De eerste keer in 2000. Ik fietste toen ook door Metz. In 2001 ging ik door Namur daar ligt ook zo’n groot geval van Vauban bij de Sambere-Maas samenstroming. Zo ik het nu zie heeft ie niet meegedacht aan de forten van Huy, Dinant en Givet die ik in dezelfde vakantie zag.

Hij werkte wel aan de citadel van Toul waar ik in 2005 was. Dat geval van Verdun is waarschijnlijk een stuk recenter, net als die van Jülich.

Andere steden met een citadel waar ik gefietst heb en Vauban gefortificeerd, zijn: Antibes, Bayonne, Bergues, Bouillon, Gravelines, Kehl, Luxembourg, Maastricht, Maubeuge, Morlaix, Saint-Malo, Saint-Omer, Sedan, Sisteron, Ieper, Colioure, Rochefort en Toulon.

Nou wil ik die van Bergues nog een keer goed bekijken. Ik ben ooit dwars door hun leuke grachtencenrum gefietst en hun citadel is me nooit opgevallen.

Vauban heeft ook gewerkt aan Landau waar ik 100km eerder door fietste. Nu begrijp ik beter de ruime rechthoekige indeling van die stad. Toch heb ik er geen citadel in herkend. Mogelijk is er nog ergens een stuk vestingsmuur te vinden, maar niet op de manier zoals ik er in en er uit ging.

Vauban was trouwens niet de enige die dit soort dingen ontwierp. In Nederland liggen er ook hele mooie, zoals bijvoorbeeld Naarden, Heusden en Willemstad en natuurlijk de Stelling van Amsterdam. Die van Bourtange vind ik de mooiste en die van Bitche lijkt me het imposantste.

De Bult van Bitche

Vanaf de weg gezien.

1020-Loreley

In het Westerwald had ik bedacht om aansluitend na Koblenz het laatste stukje Moezeldal te bekijken en dan bij Cochem linksaf te gaan door het mooie Soonwald. Ik heb eerder vrijwel de gehele Moezel/Moselle in delen gezien tussen Cochem tot voorbij Epinal. De schoonheid van het Soonwald heb ik alleen op TV gezien, en dan niet eens in de serie ‘Heimat’.

Een leuk plan, maar deze ochtend had ik zin in een eenvoudiger ritje. Gisteren had ik genoeg heuvels gehad. Vandaag maar eens een lekker vlak daggie. Ik ging dus richting Boppard de Rijntourist uithangen. Het stuk Rijn tussen Bingen en Koblenz is een werelderfgoed van de Unesco. Het is er inderdaad erg mooi. Zo fietste ik al eens eerder van Bingen naar Koblenz en vorig jaar nog een stukje aan de oostkant van de Rijn tussen Bad Ems en Koblenz-Oost.

Boppard zag ik dus een 2de keer. In dit leuke stadje barst het van de pensionnetjes, toch zou ik er vanwege dat eerder treindenderverhaal niet snel overnachten. Bij Boppard stak ik per pont de Rijn over en ging aan de oostoever richting Rüdesheim. Hier had ik nog niet eerder gefietst. Ondanks dat het een B-weg (B42) is, is het aan die kant een stuk rustiger. Aan de westkant zijn speciale fietsroutes, die over kleine weggetjes langs de Rijn gaan. De bestrating daarvan is regelmatig belabberd. Leuk voor de Parijs-Roubaix-fietsers, maar ik heb liever asfalt.

Aan de oostkant zijn die fietsweggetjes er niet. Af en toe ligt er een stuk fietspad langs de Bundesweg, maar vaak mag/moet je op die weg zelf fietsen. Zolang het verkeersaanbod beperkt is, heb ik daar geen moeite mee. Op de foto is bij Wellmich te zien hoe leeg deze weg bij tijden is. Dat soort uitzichten met kasteeltjes op berghellingen houdt in deze Rijnvallei nooit op. Zonder moeite kan je er de grootste geheugenkaartjes mee vol schieten.

Het waaide trouwens flink hard in deze gleuf. De strakke vlaggen stonden allemaal richting noord. Toch was deze airco wel lekker. Met 25 graden en lekker veel zon, had ik het er zonder tegenwind te warm gevonden. M’n snelheid leed er niet onder. Door de vlakke ligging ging ik gemiddeld 25km/h. De ‘training’ van de voorgaande dagen had duidelijk effect gehad op m’n conditie. Bij de Loreley zag ik nog een standbeeldje op een pier in de Rijn. Die was me nog niet eerder opgevallen.

Zelf vind ik de scheepvaart altijd erg mooi. Die dingen glijden in allerlei vormen voorbij. Een daarvan was een Frans cruiseschip. Deze lag gisteren in Koblenz en haalde mij deze rit 4x in. Meestal zat ik dan op een bankje langs de Rijn te leuteren met wat aanwonenden. Het touristenseizoen was hier duidelijk voorbij. Mijn indruk is dat de bewoners liever met een zwerffietser praten, dan een gezin met caravan. Dat cruiseschip ging gemiddeld 20km/h en die fietste ik er moeiteloos uit. Aan boord moesten ze het doen met elkaar en met “hee, daar heb je die malle fietser weer”.

Na de Loreley kwam er nog een kleine deviatie. Fietsbordjes gaven aan dat ik een bocht in de B42 en dus de Rijn kon afsnijden. Bij wijze van uitzondering ging ik daar 1-malig op in. Na 100 meter vlak mocht ik zo’n 800 meter tegen 14% klimmen. Een leuk agrarisch betonpad met aan weerszijde druivenranken. Gelukkig heeft deze fiets wat kruipversnellingen en was de afzink 4x zo lang. Voordeel was wel dat ik op 100 meter hoogte een prachtig uitzicht had over de Rijn. Het middelste schip op de foto is een heus radar-stoomschip die een passagiersdienst onderhoudt tussen Düsseldorf en Rüdesheim en daartussen elke 30km een halte heeft.

Ilja mag ook een set mooie ranken hebben, maar moet het daar doen zonder die rivierkastelen op de Dordogne.

Begin met Kaart | Vervolg

1196-Speyer

Zoals ik in Worms bedacht had, eindigde ik deze dag in Speyer. De stad waarvan de autobezitters overdreven veel reclame maken voor de SP. Jan Marijnissen zou daar heel blij mee moeten zijn. Als fietser met geotic en afkotic vind ik de Duitse kentekens een stuk interessanter dan die nietszeggende gevallen in NL. Het valt me in Duitsland telkens op dat ruim 90% van de auto’s op nog geen 10km van de eigen woning staan of rijden.

Overgangen tussen Kreisen (gewesten of steden met een eigen kentekenaanduiding) zijn haarscherp. Enkele kilometers over zo’n gebiedsgrens is het percentage auto’s met kenteken dat bij dat gebied hoort zwaar in de meerderheid. Nu is mijn blik wel vertroebeld omdat ik over kleinere wegen fiets en de menging op de autobanen een stuk groter is. Toch leid ik er uit af dat auto’s vooral voor kleine ritjes gebruikt worden en volgens mij is dat ook zo in andere landen als NL.

Helaas kan je het in Nederland dus niet zien. Ook jammer voor onze lifters of opinie-onderzoekers. We doen het in NL wel met onze vissersvloot. Iedereen weet dat HD Den Helder is en VD Volendam. Voor mij mag dat dus ook voor onze auto’s ingevoerd worden.

Deze dag kwam ik door een hele serie Kreisen. Ik begon in AZ, had niets met de locale voetbalclub van Scheringa te maken, maar met de plaats Alzey. Vervolgens WO voor Worms, FT voor Frankenthal, LU, MA en nu dus SP. Ik zag opeens ook een berg rondkarren met de letters RP. Dat staat voor Rhein-Pfaltz-kreis; het gebied rond LU. Kreisen zijn zeer variabel in oppervlakte en meer gebonden aan het inwonertal. Zo heeft kreis Kleve de afmeting van de provincie Utrecht en is ‘kreis’ Worms 10x kleiner. Worms heeft een eigen kenteken maar is net als een stel andere steden een zogenaamde kreisvrije stad.

Nu is het vervelendde voor Jan Marijnissen, dat ik SP bezocht op aanraden van Helmut Kohl. Hij vierde daar ooit zijn afscheid en in de reportage werd lovend gesproken over de schoonheid van Speyer en vooral hun Dom.

In mijn ogen klopte dat verhaal. Speyer vind ik een stuk aantrekkelijker dan Worms. Het is een mooie stad met een gezellig centrum en naast hun Dom zijn er een berg andere gebouwen die de aandacht vragen. Zo is er een mooie stadspoort en een zeskantige kerktoren die voorzien is van een loeder van een klok. Aan het geluid van een klok kan ik horen hoe groot ie is, en dat er een barst in zit. Ik kan me tot op heden geen grotere klok herinneren dan deze. Het was trouwens helemaal druk met gebeier in die plaats. Als je daar niet tegen kunt, dan is Speyer een accoustische ramp.

Begin met Kaart | Vervolg