Dec-10: 0200 Landhuizen

Na een goede nachtrust had ik wat kramp verwacht, bijvoorbeeld in m’n kuiten. Ik vond dan ook dat ik voor een eerste dag net wat teveel had gefietst. Die angst bleek ongegrond. Ik voelde me prima. Dus zette ik koers naar het oosten. En daar stuitte ik meteen al op het eerste landhuis met landgoed; De Voorst in Almen. Nooit van gehoord. Het zag er aardig uit en over een aardig fietspad kon ik er vlak langs verder oostwaards.

Het was duidelijk te merken dat het een maandag (8 september) was. Geen dagjesfietsers meer te bekennen. Jammer voor hen, want vandaag werd het warmer (24 graden) en zonniger. Over kleine en lege landweggetjes fietste ik met de Berkel stroomopwaarts en kwam zo in Lochem. Op hun marktplein stonden grappige fietsenrekken. Ik denk dat het de bedoeling is dat een trapper door de sleuf gaat, maar met mijn riemloze toeclips kon ik dat vergeten.

Ik kon met de Berkel afbuigen richting Eibergen. Daar was ik al eens geweest dus ging ik domweg rechtdoor en kwam zo door het kleine plaatsje Gelselaar. Bij Diepenheim kwam in na een kilometerlange oprijlaan bij Huize Nijenhuize. Weer zo’n duur ding met slotgracht en veel symmetrie. En ook hier een flink landgoed er omheen. Lekker veel bomen dus heerlijk fris. Die frissigheid lag ook aan een klein onverwacht buitje.

Ik wilde de bui afschuilen in Goor, maar daar was het alweer over. Op een onoverdekt terras genoot ik er toch maar van een bak bakkerskoffie. Inmiddels had ik m’n zinnen gezet op Delden. Ook nog nooit geweest en omdat het eerder ‘Stad Delden’ heette dacht ik dat het wel wat zou zijn. En ja, een aardig plaatsje met een behoorlijk oude kerk.

Net voorbij Delden was het weer raak, met landgoed nummer 3. In dit geval heette het Twickel, waar het inmiddels weer lekker zonnig was. Fietswegwijzers vond ik er niet en ik gokte maar op het pad dat daar richting oost ging. Ik koerste zo tussen Borne en Hengelo door en belandde in Deurningen. Daar toch maar eens op zo’n knooppuntroutebord gekeken. Verder via Oldenzaal naar Bad Bentheim had ik al eens gedaan. Ik boog daarom wat af richting Losser.

Zeker geen slechte keus. Via boswegen kwam ik dan ook in Losser. Op een stukje Hengelo na had ik niets gemerkt van het verstedelijkste deel van Twenthe. Voor overnachten vond ik het wat vroeg, een paar kilometer extra Duitsland in zag ik wel zitten. Ik had mijn zinnen gezet op Steinfurt, wat een kreisstadt is en dus wel hotels zou hebben.

Binnen losser zag ik al de eerste Duitse fietswegwijzer. En terecht, want die zijn een stuk beter dan het spul van de ANWB. Zo staat er een vermelding op naar Losser-Centrum op 400 meter. De ANWB geeft zoiets niet aan. Je mag van geluk spreken als er bij hen wat hele kilometers op staan, want binnen een gemeente laten ze ook dat meestal achterwege.

Via een oude en vooral fietsvriendelijke smokkelroute ging ik de grens over en kwam ik langs een soort klooster. Het bleek een missie-gymnasium te zijn. Ik kon lekker blijven doorfietsen richting Ochtrup. Net als eerder in het Nederlandse deel was het ook hier bijzonder rustig. Halverwege ging het in een natuurgebied een beetje mis. Er ontbrak een bordje richting Ochtrup. Maar zo spreek je nog eens een aardige voorbijgangster.

Daarna ging het weer prima en kwam ik in Ochtrup. Dit bleek ook een aardig stadje te zijn met hotel. En aangezien ik 108 km voor deze dag ruim voldoende vond, bedacht ik daar maar even te informeren. Dat Steinfurt kwam morgen wel. Maar helaas het hotel was vol. Ze hielpen me wel meteen aan een ander (en achteraf wat mij betreft een nog beter) hotelletje. Ik was daar al langsgefietst, maar wist toen nog niet dat Ochtrup een redelijk centrum kent.

Het was ook een vreemd hotel, in een voormalige fabriek. O ja, en het restaurant en de bar waren er niet meer. Die waren omgebouwd tot een avondwinkel met veel drankwaar. Met de kamer was niets mis en het ontbijt ging ook goed. En de prijs was meer dan redelijk, de helft van het hotelletje in Zutphen.

Mijn avondeten genoot ik op een terras voor een bistro. Heerlijk weer daarvoor. Het werd een flinke maaltijdsalade, met een alkoholfrei-biertje dat beter smaakte dan ik gewend ben.

Begin |Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2009-12-10, in Zwerfmatig-9 en getagd als , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 6 reacties.

  1. Ik drink bier of wat anders… Alcohol vrij mag bij mij de naam bier niet krijgen. maar dat terzijde. Dat hotel lijkt me anders best wel een goede plaats, in zo’n fabriek. Ik hoop dat er nog iets van zichtbaar was.

  2. @Me!: Dit was een of ander locaal alcoholvrijbier en deze was erg goed te doen. De alcoholvrije rommel van Bavaria, Amstel en bijvoorbeeld Claustaler laat ik staan. Dan neem ik liever water.
    Het was geen spectaculaire fabriek. Waarschijnlijk iets als een weverij. Daar was weinig meer van te zien behalve een stuk van het overbekende zigzagdak.

  3. Wat een mooie optrekjes, die landhuizen! Van adel zou een mens moeten zijn.
    In Duitsland hebben tegenwoordig ook de kleinere brouwerijen alcoholvrij bier en dat wordt langzamerhand beter moet ik zeggen. De kinderziektes zijn achter de rug.

  4. Ach ja Zutphen. Ik had het moeten weten. De streek ten zuiden van Eibergen-Hengelo ken iets beter. Daar heb ik in mijn tienerjaren gewoond..

  5. @Emigrant: Dit was idd een biertje uit een kleinere Duitse brouwerij. Een jaar of 5 terug trof ik al eens goed locaal alcoholvrijbier in Adenau (Eifel). Ik snap niet dat Bavaria of Amstel zo’n recept niet na kunnen maken.

  6. Bij die grote brouwerijen bereiden ze het niet met Liefde.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s