Feb-24: ArmZalig?

1969: Ik scheur m’n bovenarm vlakbij m’n elleboog door een val tijdens gymles. In het ziekenhuis wordt besloten om het bot maar helemaal te breken omdat het dan sneller geneest. De arts en een verpleegkundige vinden verdoven niet nodig en trekken getwee m’n arm door midden. Dat deed gruwelijk zeer, die pijn kan ik me nog herinneren. De arm ging daarna in het gips.

Ik ‘mocht’ 3x terugkomen voor controle. Tijdens elke controle werd er een foto gemaakt. Dat klinkt nogal eenvoudig, maar was dat bepaald niet. Een ziekenhuisbezoek ging per bus die 45 minuten door een set lintdorpen rammelde. De afspraken stonden doorgaans voor 13:00 gepland. Elke keer bestond dat uit uren wachten in een zeer grote en vooral volle wachtruimte. Een aantal keren vertrokken we pas na 18:00 uit het ziekenhuis.

M’n arm genas prima en na 4 weken mocht het gips er af, daarna duurde het nog een paar weken voordat ie weer goed meedeed.

2006: Door een douchegeval scheur ik weer m’n rechterarm bij dezelfde elleboog, maar nu op een plek die moeilijk te breken valt. De arts twijfelde over gips of rekverband en door mijn bemoeizucht werd het rekverband.

Voor het hele spul was ik nog geen uur van huis. Dwz eerst via de huisarts die tussen mij en het ziekenhuis in woont. Hij keek ernaar en gaf me gelijk en regelde nog even een ziekenfondsnummer. In het ziekenhuis werd een ID-kaartje (had ik ook nog niet) gemaakt en wat foto’s. Naar die laatsten keek een kundige en vervolgens liep ik met ingepakte arm naar huis.

Na 1 week moest ik voor controle. Ik woon nu zo dichtbij, dat de looptocht -in- langer is dan -naar- het ziekenhuis. In de wachtkamer zitten 4 mensen en ik sta binnen 15 minuten weer buiten (en dus in m’n huis). Het rekverband ging er af en ik moest rustig-aan wat oefenen. De arts zei nog: “Ik zie u over 14 dagen.”

Dus na precies 2 weken stond ik weer bij dezelfde balie. Ik had echter uit de opmerking van de arts moeten begrijpen zelf een vervolgaspraak te regelen. Ik wilde best op een andere keer terugkomen, maar dat hoefde niet. Of ik toch maar even plaats wilde nemen in de wachtkamer. Nu zaten er 3 mensen en werd mijn naam al binnen 3 minuten afgeroepen. De arts was tevreden en ik werd niet meer terug verwacht. De totale tijd die ik van huis was, was minder dan 10 minuten. Kan het nog vlotter?

Binnen 3 weken was dit armklusje geklaard, dus eigenlijk 2 weken sneller dan na die breekpartij.

Ons regioziekenhuis en de klantvriendelijkheid van haar personeel is er in 37 jaar toch wel heel erg op vooruit gegaan. In 2043 (als ik weer m’n arm scheur) mag ik gewoon thuisblijven en worden nanobots per satellietverbinding op m’n arm afgestuurd. Binnen enkele minuten is ie dan genezen.

Geplaatst op 2006-02-24, in Overmatig en getagd als , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 24 reacties.

  1. Jezus man, ik had die dokter gelijk aangegeven bij Simon Wiesenthal.
    Ja luister eens Simon, ik weet waar Mengele is…

  2. ik krijg steeds meer een vermoeden waar je woont, klein smal straatje misschien? ;)

  3. @Kaat: Als je m’n achternaam en plaatsnaam op Google intikt, dan krijg je op de eerste pagina m’n adres te zien. 8)

  4. Alles wordt steeds makkelijker, gelukkig maar.
    Toch zou ik liever niet de boel laten breken, dat klinkt gruwelijk.

  5. Dat zou wel gaaf zijn als dat in de toekomst zo zou gaan! Scheelt een hoop ellende! ;)

  6. Allemachtig! ik had die arts en zijn zuster buiten opgewacht met een honkbalknuppel als ze een van mijn kinderen zo durfden te mishandelen!!! 8)
    Hoe gingen je ouders ermee om?

  7. én ik had hun banden lekgestoken!

  8. … en hun huizen laten affikken. kortom: ik zou een beetje boos zijn geworden.

  9. Mijn vader werkte, en m’n moeder was mee. Die liet zich ompraten door de arts. Ons werd gezegd dat het ‘wel even’ pijn zou doen. En toen het gebeurd was, was er natuurlijk niets meer aan te veranderen. MIjn moeder kon ook vreselijk realistisch zijn (kinderen hoefde wat haar betreft niet overmatig beschermd te worden), en in die tijd was er meer ontzag voor de artsenij. Daarna vond ik dat lange wachten veel erger, mijn moeder werd daar eveneens kriegel van, er was geen beweging in die reserve-ambtenaren te krijgen. Tegenwoordig is dat duidelijk anders.
    Als ik goed nadenk kom ik nog wel op de naam van die arts, oeps ik weet hem al. Zal ie nog leven? Zal ie nog auto mogen rijden? Vind de rest van het verzorgingshuis het erg als het in de hens staat? 8)

  10. Ik zal aan je denken in 2043.

  11. heeY, leuke web-log!!! Kom je ook ff op de mijn?! en laat je ook ff reactie 8ter :) ???
    -xXx- lief meisje van 12 jaar (boeie)

  12. Heb zelf mijn arm in 1967 flink gebroken na een glijpartij in de sneeuw. Het foto’s nemen alleen al was bepaald geen pretje. Ze hebben het onder narcose moeten zetten en ik “mocht” een week blijven in het ziekenhuis. Was voor mij als 7 jarige gelijk een ziekenhuistrauma voor de rest van mijn leven…. En inderdaad is mijn ervaring ondertussen dat de wachttijden voor controles flink korter zijn en stukken mensvriendelijker!!! :?

  13. @Liz: Het foto’s nemen ging nu ook een stuk gemoedelijker, en vooral sneller. In de oude situatie was het een geren trapop en trapaf en waren wij er eerder bij de arts. Nu gaan de foto’s gewoon via het netwerk, maar is de foto-afdeling ook dichter bij de artsenafdeling.

  14. Ik denk dat mensen die in de zorg werken ook wel socialer zijn geworden? niet alleen meer gericht op het lichameijke resultaat. Tegenwoordig wordt er meteen de loep op gelegd als er wat mis gaat.
    *dankt god nog een keer voor internet*

  15. in 2042 hebben we geen arme meer nodig, dus ze laten het zo.

  16. Arme=armen…soms komt het Amsterdamse in mij naar boven.

  17. Ik word ik wel eens moe van die eind-n omdat die net als de meeste tussen-n-en niet uitgesproken wordt. Maar ik begreep al dat je niet een eindoplossing voor de minderbedeelde bedoelde. :)

  18. Binnenkort behoor ik, met een beetje pech ,zelf tot deze groep dus integeNdeel

  19. Sinds de Fanta met 35% verhoogd is, xi ik het ook wat somberder in. 8)

  20. Voorlopig wacht ik nog op mijn Operatie… te lang naar mijn zin, en tijd heelt schijnbaar niet alle wonden……
    Ziekenhuis trauma’s, leuk logje !

  21. Heb je al gekeken of jouw ziekenhuis toevallig op een of andere zwarte lijst staat, Xi? Dit klinkt wel heel verdacht…

  22. Xiwel, ik denk dat ik in hetzelfde ziekenhuis een ziekenhuistrauma heb op gelopen. In de jaren zestig ben ik als kind hardhandig vastgebonden in een gipsbed. Jarenlange nachtmerry’s over vastbinden, etc.
    Ik vraag me af of die kind-onvriendelijkheid specifiek voor dat ziekenhuis was en in hoeverre hier sprake was van psychopatie. Harde woorden, maar laten we het beestje maar bij de naam noemen.

  23. @P&A: Het moet eerst slechter worden, wil het beteren. :) Misschien hebben ze dus van hun fouten geleerd.

  24. @Xiwel: Misschien wel, maar misschien komt er ook gewoon geen hond meer en was je daarom zo snel aan de beurt :P

Reaxi - Mailadres hoeft niet. Zie: Ximaar?! ↑↑

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s