Jan-09: Avallon

Deze dag (zaterdag 14 september) ging het echt goed mis qua weer. Bij vertrek was het nog droog en heb ik bij zeer donkere luchten nog wat foto’s gemaakt van Samur. Die foto’s heb ik lichter op de website gezet, want de originelen waren wel heel onherkenbaar donker. Maar het was droog en dus vertrok ik naar een nieuw (in Samur pas verzonnen) reisdoel te weten Avallon. In tegenstelling tot Samur ken ik Avallon al langer en heb ik die stad 20 jaar eerder net gemist toen ik voor Vézelay koos. En wees eerlijk geen vreemde keus, want Vézelay is een Unesco werelderfgoed en Avallon nog niet.

Toch had ik wel de indruk dat Avallon erg bezienswaardig moest zijn en koerste ik er in een vrijwel rechte streep op af. Die rechte streep was overigens ook de rustigste weg en ging door Époisses, waar een aardig kasteeltje stond. Toch ging daar alleen een elektricitietstorentje op de foto, want dit type ‘ruitjespak‘ had ik nog niet in mijn verzameling. 37 km verder kwam ik net voor de middag in Avallon aan en had het onderweg droog gehouden. In Avallon begon het te regenen en dat zou nog 24 uur door gaan varierend tussen ‘valt wel mee’ en flinke stortbuien.

Dat het zolang en zoveel zou regenen wist ik niet bij aankomst. Ik had mijn fiets wel redelijk droog geparkeerd onder een waterdichte boom in het park van Vauban. Avallon heeft Vauban als ereburger voorzien van een flink standbeeld bij dat park. Die man leefde een paar eeuwen terug en heeft toen erg veel steden in en net buiten Frankrijk gefortifiseerd. Overal kom je citadellen tegen die hij heeft ontworpen of verbeterd. Ik heb daar al eens in 2007 over geblogd.

Met de plu trok ik er op uit en maakte een behoorlijke stadswandeling met verschillende doelen. De stad zelf was zeker bezienswaardig, maar Samur vond ik authentieker. Samur was ook meer vervallen en Avallon had duidelijk meer geld en meer bezoekers. Dus meer winkeltjes en vooral meer galleriën die allemaal gratis exposeerden, bijvoorbeeld in hun oude kerkje. Het stadsmuseum was deze maand ook gratis alleen moest ik even wachten tot die om 2 uur ‘s-middags de deur opende.

Al snel was het druk daarbinnen met mensen die net als ik op een vermakelijke manier schuilden voor de regen. Het was dus zeker geen straf om in dit stadje te verblijven met dit weer. Mijn culturele deel van de hersenen kon ik hier flink bijvullen. Maar dan wel met de historische klederdracht uit China en helaas niets over Vauban. Nee, dan moest ik naar een andere plaats. Ze wisten echter niet waar en ik was trouwens toch niet van plan dit stadje nu al te verlaten. Gelukkig trof ik in het centrum wel een opvallende markthal, die ontworpen was door Vauban.

Avallon heeft ook een behoorlijk oud stationnetje en daar zou een expositie met modeltreinen moeten zijn. Die heb ik er niet gevonden. Wel vond ik het handig dat ik hier met de trein kon vertrekken als de regen door zou blijven gaan. Ondertussen had ik met mijn wandelen ook een handvol hotels gezien. De eenvoudige bij het station was dicht, een paar andere waren aan drukke wegen en een paar vielen af op hun hoge yuppigheidgehalte. Denk aan vierkante drinkglazen. Drinkt voor geen meter, maar je moet er wel veel meer voor betalen.

Uiteindelijk was de keuze bij aankomst al bepaald. Bij het parkje van Vauban was ook een hotelletje, die maar 40 euro voor een nacht vroeg. Niet gek voor Frankrijk en al helemaal niet gek voor zo’n bezienswaardige stadje en tevens op een mooie plek. Om 16 uur zou die open gaan en ik stond er 5 miniuten later dan ook voor de deur. Die gesloten was, maar snel werd geopend door de hotellier. Nee, vandaag had ie geen bedden. Hij moest naar een trouwerij en had een dagje vrij genomen.

Maar hij had wel een kennis die net buiten het centrum een bed and breakfast had voor dezelfde prijs en Engels kon spreken. Hij kon dat niet. Ik begreep hem wel en hij mij ook, maar hij vermoedde dat ik het in het Engels beter zou kunnen verwoorden. En dat is waar. Met Frans kom ik een heel eind, maar met Engels nog veel verder. Een kwartiertje later kwam de bed & breakfasthoudster me met haar autootje (maatje Clio) ophalen. Ik fietste er dus achteraan, maar niet te snel. De weg was erg glad geworden door de regen en mijn remmen deden het door diezelfde regen ook veel slechter. Dus fietste ik iets behoudender bij de kruisingen en dorst ik een stukje van 12% niet vol gas naar beneden te gaan. Later legde ik dat uit en als autorijdster had ze het niet bedacht en volgde er een vrijwel Brits excuus. Wat mij betreft nergens voor nodig, maar ik begreep nu wel dat zij een tijd overzees had gewoond.

De kamer was zeer luxe met mooie plavuizen. Voor de tuinpoort kreeg ik een afstandsbediening mee en voor de deur een code. Met die deur was nog iets anders aan de hand. Je moest de deurkruk eerst helemaal omhoog draaien om het slot te ontgrendelen. Een systeem dat ik nog niet eerder had meegemaakt. Tijdens de ruime kilometer achter de auto had het flink gestroomd en dus gooide ik er nog wat douchewater achteraan. Alles wat in mijn fietstassen zat was nog wel kurkdroog, ik heb daar een waterdicht systeem voor met vuilniszakken.

Later op de avond ben ik teruggelopen naar het centrum en heb er na een terrasbiertje gezocht naar een restaurant. Niet echt een probleem, maar je moet er wel wachten tot na 7 uur. Voor de broodnodige afwisseling wilde ik aan de maaltijdsalade en die wens bepaalde dan ook mijn restaurantkeuze. Ik vond een uitstekende gelegenheid waar regelmatig mensen naar binnen liepen. Die gingen naar het restaurantdeel achterin en daar had ik geen zin in. Met minimaal aandringen kreeg ik mijn Niçoiseprak in het voorcafé en had zo prima zicht op de straat waar ik alleen mensen zag met paraplu’s.

Begin | Landkaartje | Vervolg

Advertenties

Geplaatst op 2014-01-09, in PEN-matig, Zwerfmatig-13 en getagd als , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Als met al die info je hersenen blijft vullen, dan wordt je lopende Encyclopedie.
    Dat kan weleens van pas komen.
    Blijf mij erover verbazen dat je nog weet wanneer en waar je geweest bent.

  2. @Bytheway: Toch gaat het wel eens mis. Ik heb net ‘Indianen’ vervangen door ‘Chinezen’. Waarschijnlijk heb ik er zelfs een foldertje van meegenomen, maar die heb ik nog niet bekeken. ;-)

    Mogelijk heeft het er mee te maken dat ik alleen onderweg ben zonder boeken of mobieltje en me dus meer bezig kan houden met de indrukken die ik op doe. Ik bedenk dat nu pas. Misschien hebben andere alleen-, duo- of meergangers hier een ander idee over. Ben daar wel benieuwd naar.

    In 1998 heb ik het grootste rondje gefietst (5Mm). In die tijd had ik de indruk dat ik vergeetachtiger werd. Als testje heb ik toen die vakantie uit m’n hoofd in Wordperfect gezet met het idee dat ik na 10 nog eens na zou gaan wat ik er van wist. Na 10 jaar was het grootste pobleem het wachtwoord dat ik destijds gebuikte voor privéverhalen op mijn werk laptop. Na 3 jaar wist ik het. Ik ben er nog niet aan toe gekomen om dat verhaal opnieuw te bedenken en daarna naar de verschillen te kijken. Dat testje ga ik vast nog een keer doen. Maar dat mijn angst voor toenemende vergeetachtigheid niet klopte is me inmiddels al jaren duidelijk.

Reaxi (laat het e-mailvak leeg):

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s